پیری تنها افزایش سن نیست. این یک ساختار اجتماعی است که در دوره‌ها و فرهنگ‌های مختلف به معنای کاملاً متفاوتی پر شده است. جایی پیران به عنوان نگهبانان خرد محترم شمرده می‌شوند، جایی از جامعه اخراج می‌شوند، وقتی که دیگر مفید نیستند. برخورد با افراد مسن آینه‌ای است که نه تنها سن را، بلکه ارزش‌های جامعه را منعکس می‌کند.

دنیای باستان: خرد یا بار

در فرهنگ‌های باستانی پیری به طور متفاوتی درک می‌شد. در مصر، هند، چین و یونان، پیران محترم شمرده می‌شدند. تجربه آن‌ها به عنوان بی‌نظیر تلقی می‌شد و به مشاورات آن‌ها گوش داده می‌شد. در کتاب مقدس آمده است: «پیش روی پیر بایست» — این فرمول احترام است. اما در اسپارت، پیرانی که نمی‌توانستند جنگیدند، مورد توجه قرار نمی‌گرفتند. در رم، سن به قدرت سیاسی می‌افزود، اما فیلسوف سقراط نوشت: «پیری بیماری غیرقابل درمان است». احترام و بی‌احترامی با هم همزیستی داشتند.

میانه‌آمدی و رنسانس: بین مقدس بودن و تمسخر

در اروپای مسیحی، پیری اغلب با نزدیک شدن به خداوند مرتبط می‌شد. پیران مонах، صاحب صحرا، پیران محترم شمرده می‌شدند. اما در فرهنگ عامه، پیران زن‌ها اغلب به عنوان جادوگران تصویر می‌شدند. رنسانس فرهنگ جوانی، زیبایی و عقل را آورد. پیری به عنوان سقوط، از دست دادن قدرت درک می‌شد. افراد مسن در هنر و ادبیات اغلب به عنوان شخصیت‌های خنده‌دار یا تراژیک ظاهر می‌شدند.

عصر جدید: پیری به عنوان مشکل

انقلاب صنعتی پیری را «مشکل» کرد. در جوامع روستایی، افراد مسن بخشی از خانواده و اقتصاد بودند. در شهرها، کارخانه‌ها، از فرد نیاز به سرعت و قدرت فیزیکی بود. پیران به عنوان بار درک می‌شدند. در قرن نوزدهم، اولین خانه‌های سالمندان ایجاد شد — نه به عنوان مکان احترام، بلکه به عنوان مکان انزوا. اما در ادبیات و فلسفه، صداهایی در حمایت از پیری به گوش رسید. لوی مایکولسکویچ به دنبال معنای پیری بود. چخوف از ارزش‌ها نوشت.

قرن بیستم: مبارزه برای حقوق و تنهایی

قرن بیستم قرن مبارزه برای حقوق افراد مسن بود. پensions، ضمانت‌های اجتماعی، کمک‌های پزشکی ایجاد شد. اما در عین حال تنهایی افزایش یافت. زندگی شهری، تفاوت‌های نسل‌ها، سرعت تغییرات سریع، پیران را «غریبه» کرد. در فرهنگ، فرهنگ جوانی ایجاد شد. تبلیغات، فیلم، مد — همه به جوانان اشاره داشتند. پیری چیزی شد که باید از آن اجتناب کرد، پنهان کرد، رنگ کرد.

پیری امروز: چالش و بازتعریف

در قرن بیست و یکم ما شروع به بازتعریف پیری کرده‌ایم. طول عمر افزایش یافته و پیران بیشتر شده‌اند. جامعه دیگر نمی‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد. اصطلاحات جدیدی ایجاد شده‌اند: «زندگی طولانی و فعال」，「بونوس سن」，「اقتصاد نقره‌ای». اما برخورد هنوز دوگانه است. از یک سو، ما تجربه را محترم می‌شماریم، از سوی دیگر، از پیری می‌ترسیم، آن را به آینده عقب می‌اندازیم، در ارزش‌های ابدی بحث می‌کنیم.

برخورد با افراد مسن در فرهنگ همیشه منعکس‌کننده برخورد با مرگ و معنای زندگی است. جامعه‌ای که پیران را محترم می‌شمارند، گذشته خود را نیز محترم می‌شمارند. جامعه‌ای که آن‌ها را انکار می‌کند، سرنوشت اجتناب‌ناپذیر خود را نیز انکار می‌کند. هر دوره تصویر پیری خود را ایجاد می‌کرد: عالم، شوخ، دیکتاتور، قربانی. امروز ما تصویر جدیدی ایجاد می‌کنیم. شاید نهایتاً — تصویر انسانی که تمام نشده، بلکه در زمان دیگری قرار دارد.

Постоянный адрес данной публикации: