سیماون و یوحنا: دو راه به یک سکوت

بیست و یکم ژوئیه. در تقویم ارتدوکس — روز یادبود دو مقدس که نام‌هایشان به ندرت با هم گفته می‌شود، اما سرنوشت‌هایشان به طور شگفت‌انگیزی با هم همخوانی دارند. مقدس سیماون، که به خاطر حماقت برای خداوند شناخته می‌شود، و مقدس یوحنا، صاحب زندگی در دوره‌های مختلف، اما متحد با یک هدف — رستگاری روح از طریق غلبه بر خود. یکی — شجاعانه‌ی یک دیوانه که همگانیان را شوکه می‌کرد، دیگری — یک راهبه‌ی آرام که به دنبال سکوت بود. چه چیزی ما از این مقدسین امروز می‌توانیم بیاموزیم در دنیایی که همه چیز با سود و کارایی اندازه‌گیری می‌شود؟ زندگی آن‌ها یک چالش است و این چالش هنوز صدای خود را بلند می‌کند.

مقدس سیماون: دیوانگی‌ای که بودی خرد

سیماون در قرن ششم در شهر ادسای سوریه زندگی می‌کرد. او از کسانی است که به آن‌ها «دیوانگان خداوند» می‌گویند. این‌ها دیوانه‌های معنوی نبودند. آن‌ها به طور داوطلبانه از قوانین و عرف‌ها دست می‌کشیدند تا از خودپسندی انسان‌ها بکاهند و نشان دهند که چیزی که جهان آن را دیوانگی می‌نامد، در واقع تنها راه به سوی خداست. سیماون بی‌chaus می‌رفت، لباس‌های عجیب می‌پوشید، با معماها صحبت می‌کرد، تحقیر و ضرب و شتم می‌کشید. اما پشت این دیوانگی ظرافت عمیقی بود.

او این راه را انتخاب کرد زیرا فهمید که هر نوع کار مقدس، هرچند سخت باشد، معمولاً به عادت تبدیل می‌شود. دیوانگی هر لحظه‌ای شما را در حالت فروتنی نگه می‌دارد زیرا همیشه در معرض تحقیر هستید. این بالاترین شکل آزادی از نظر دیگران است. سیماون یاد گرفت که به خودش با چشمان خدا نگاه کند و نه جمعیت. و این توانایی او را به او نزدیک‌تر کرده است به زمان ما که همه ما به تصویر و وضعیت خود علاقه‌مندیم.

مقدس یوحنا: سکوتی که بیشتر از کلمات می‌گفت

یوحنا بعدتر زندگی می‌کرد — در قرن هشتم، اما همچنان در شرق. زندگی او برعکس سیماون بود. او به دنبال تنهایی، سکوت و پنهان شدن از جهان در بیابان بود. او سال‌ها را در حبس گذراند، فقط از نان و آب تغذیه می‌کرد و روزها و شب‌ها را به دعا اختصاص داد. او هیچ کار عجیبی انجام نمی‌داد، توجهی جلب نمی‌کرد. اما زندگی داخلی او به قدری پر انرژی بود که حتی از طریق دیوارهای بسته او منبعی از حکمت برای بسیاری از کسانی که به مشاوره او نیاز داشتند، شد.

یوحنا آموخت که نبرد واقعی با دشمنان خارجی نیست، بلکه با خود. خشم، لجبازگی، افسردگی — این‌ها هیولاها‌ی واقعی هستند که باید با آن‌ها بجنگیم. راه او راه پاکسازی است، جایی که هر کلمه وزن می‌شود، هر نگاه کنترل می‌شود. در دنیایی که با صدای بی‌پایان احاطه شده است، یوحنا یادآوری می‌کند که گاهی مهم‌ترین چیز سکوت است. شنیدن سکوت. و در این سکوت با خدا دیدار کردن.

دو راه — یک هدف

سیماون و یوحنا به نظر می‌رسند که برعکس هستند: یکی — دیوانه‌ی عمومی، دیگری — راهبه‌ی پنهان. اما در واقع آن‌ها دو سر یک چوب هستند. هر دو از استانداردهای دنیوی دست کشیدند، هر دو خدا را از طریق خدمت خارجی جستجو نکردند، بلکه از طریق تغییرات درونی. هر دو می‌دانستند که بزرگترین دشمن انسان خود اوست، عشق‌های او، اغواگری او، ترس از اینکه مورد پذیرش قرار نگیرد. سیماون این ترس را از طریق تحقیر از بین برد، یوحنا از طریق تنهایی. اما هر دو به یک چیز رسیدند: آن‌ها آزاد شدند.

یادبود آن‌ها یک یادآوری است از اینکه راه‌های به سوی خدا زیاد است. و اینکه هر کسی باید راه خود را انتخاب کند، آن راهی که با ماهیت درونی او همخوانی دارد. نمی‌توانیم کار مقدس دیگران را کپی کنیم، بلکه می‌توانیم تنها راه خود را پیدا کنیم. سیماون و یوحنا نمونه‌ها هستند، نه الگوها. آن‌ها به ما می‌گویند: از ترس بودن ناراحت‌کننده نترسید، از ترس بودن آرام نترسید، مهم این است که به چیزی که در درون شماست وفادار باشید.

چه چیزی یادبود آن‌ها امروز می‌تواند به ما بدهد

در دوره‌ی شلوغ دیجیتال، وقتی هر کدام از ما هر روز هزاران پیام دریافت می‌کنیم، وقتی زندگی ما به یک نمایش عمومی تبدیل می‌شود، سیماون و یوحنا به موضوع اصلی یادآوری می‌کنند. اولاً، نیاز به صداقت داخلی. آسان‌تر است که مقدس به نظر دیگران باشیم تا اینکه خودمان باشیم. سیماون این استرایب را با انتخاب دیوانگی به جای تقوا تحلیل کرد. او نشان داد که اگر در داخل دروغ باشد، بیرون مهم نیست.

دوم، ارزش سکوت. یوحنا به ما یاد می‌دهد که لزوماً نیازی نیست پرحرف باشیم تا شنیده شویم. سکوت فضایی است که می‌توانیم با خود و خدا دیدار کنیم. بدون سکوت زندگی ما به یک دوچرخه‌چرخ تبدیل می‌شود. به همین دلیل روز یادبود این مقدسین یک فراخوان برای آهسته شدن، استراحت کردن و از خود بپرسیم: «من کی هستم؟ کجا می‌روم؟ چرا؟».

سوم، آن‌ها به ما یاد می‌دهند که از غیرمعمولی‌ بودن نترسیم. سیماون دیوانه بود، یوحنا زندانی بود. هر دو «نه از این دنیا بودند». اما این تفاوت‌ها آن‌ها را مقدس کرد. ما اغلب از ترس بیرون شدن از جمعیت می‌ترسیم، از ترس اینکه فهمیده نشویم. زندگی آن‌ها شواهدی هستند که نشان می‌دهند گاهی تنها راه بودن واقعی این است که متفاوت باشیم.

نتیجه‌گیری: دو شاهد ابدیت

مقدس سیماون و یوحنا نه تنها نام‌هایی در تقویم کلیسایی هستند. شواهد زنده‌ای هستند که نشان می‌دهند انسان می‌تواند حتی در شرایط نا آزادی آزاد باشد. که مقدسیت قابل اندازه‌گیری با کارهای خارجی نیست، بلکه با وضعیت داخلی است. یادبود آن‌ها نه یک دلیل برای افسردگی، بلکه فرصتی برای یادآوری موضوعات اصلی است. که هر کدام از ما به چیزی بزرگتر از تنها زنده ماندن دعوت شده‌ایم. که ما می‌توانیم راه خود را انتخاب کنیم — حتی اگر به نظر برسد که دیوانه یا خیلی آرام باشد. و که در پایان این راه خالی نیست، بلکه پر از چیزی است که نمی‌توان خرید و به دست آورد، بلکه تنها از طریق ایمان و عشق به دست می‌آید.

Постоянный адрес данной публикации: