سن برای نوشیدنی‌های الکلی: نقشه جهان، پر از تضادها

در جایی می‌توان آبجو را در ۱۶ سالگی خرید، جایی دیگر فقط در ۲۱ سالگی، و در برخی کشورها اصلاً نمی‌توان، حتی اگر سن شما بیش از چهل سال باشد. قانون الکل نه تنها یک عدد است، بلکه کد فرهنگی، خاطره تاریخی و توافق سیاسی است. چرا در اروپا زودتر از آمریکای شمالی نوشیدن را شروع می‌کنند؟ چرا در کشورهای مسلمان قوانین خشک‌کن وجود دارد، اما در بریتانیا می‌توان شراب را از ۱۸ سالگی در سوپرمارکت خریداری کرد، اما آبجو را از ۱۶ سالگی در کلوپ‌های محلی؟ و چیزی که پشت این تفاوت‌ها چیست؟ ما به سفر به کشورها و قاره‌ها رفتیم تا بفهمیم مردم چگونه به الکل نگاه می‌کنند و در چه سنی به طور رسمی مجاز به آشنایی با آن هستند.

آمریکا: ۲۱ سال — و بس

ایالات متحده یکی از معدود کشورهایی است که سن پایه برای خرید الکل ۲۱ سال است. این بالاترین سقف در جهان توسعه‌یافته است. چرا اینقدر دیر است؟ همه چیز از سال ۱۹۸۴ شروع شد، وقتی رئیس‌جمهور ریگان قانونی را امضا کرد که همه ایالت‌ها را مجبور به افزایش سن به ۲۱ سال کرد و در صورت عدم انجام این کار، تهدید به از دست دادن بودجه فدرال برای جاده‌ها کرد. از آن زمان ۲۱ سال یک عدد مقدس شده است. با این حال، در برخی ایالت‌ها تخفیف‌هایی وجود دارد: به عنوان مثال، می‌توانید در خانه خصوصی با اجازه والدین از الکل استفاده کنید، اما خرید یا ارائه در بار فقط از ۲۱ سالگی.

این یک تناقض ایجاد می‌کند: در ایالات متحده می‌توانید با ۱۶ سال رانندگی کنید، با ۱۸ سال رأی دهید، اما نوشیدن فقط از ۲۱ سالگی مجاز است. این باعث ایجاد بسیاری از اعتراضات می‌شود، اما قانون تغییر نمی‌کند. در نتیجه، بسیاری از دانشجویان آمریکایی به کانادا یا مکزیک می‌روند، جایی که الکل زودتر مجاز است. این باعث شده است که در شهرهای مرزی کانادا «گردشگری الکلی» شکوفا شود.

اروپا: از ۱۶ تا ۱۸ و کمی انعطاف‌پذیری

در اروپا سن مصرف قانونی الکل یک کالیدسکوپ است. در بیشتر کشورها این سن ۱۸ سال است: فرانسه، اسپانیا، ایتالیا، پرتغال، یونان، اتریش، سوئیس. اما استثناها هم وجود دارند. در آلمان می‌توان آبجو و شراب را از ۱۶ سالگی خریداری کرد، اما الکل قوی از ۱۸ سالگی. این به سنت باغ‌های آبجویی و فرهنگ مصرف متعادل بازمی‌گردد. در بریتانیا نیز برای همه نوع الکل ۱۸ سالگی است، اما یک «اما» وجود دارد: اگر شما در کلوپ محلی با گروه بزرگسالان سفارش دهید، ممکن است با ۱۶ سال به شما آبجو بریزند.

در بلژیک و هلند برای الکل قوی ۱۸ سالگی است، اما آبجو و شراب را می‌توان از ۱۶ سالگی خریداری کرد. در اسکاندیناوی، به ویژه در سوئد و نروژ، نوشیدنی‌های الکلی فقط در فروشگاه‌های دولتی فروخته می‌شوند و سن پایه برای آبجو و شراب ۱۸ سالگی و برای الکل قوی ۲۰ سالگی است. در دانمارک برای همه نوشیدنی‌های تا ۱۶.۵ درجه ۱۶ سالگی است، برای الکل قوی ۱۸ سالگی است. این تفاوت‌ها نه تنها قوانین قانونی، بلکه تنظیمات فرهنگی را منعکس می‌کند: در برخی جاها الکل به عنوان بخشی از تفریح پذیرش می‌شود، در برخی جاها به عنوان یک مشکل اجتماعی جدی.

آسیا و خاورمیانه: سخت‌تر از همه جا

در کشورهای آسیایی رویکردی متفاوت به الکل دارند، اما اغلب سخت‌تر هستند. در چین و ژاپن سن ۲۰ سال است. در هند با ۱۸ سالگی مجاز است، اما در برخی ایالت‌ها قوانین خشک‌کن وجود دارد. در تایلند ۲۰ سال است. در کره جنوبی ۱۹ سال است. در سنگاپور ۱۸ سال است، اما فروش الکل در شب محدود است. در خاورمیانه وضعیت پیچیده‌تر است. در عربستان سعودی و کویت الکل کاملاً ممنوع است. در امارات متحده عربی از ۲۱ سالگی مجاز است، اما فقط در مناطق گردشگری. در اسرائیل ۱۸ سال است، اما قوانین محدودیت‌های سختگیرانه‌ای وجود دارد. در ترکیه ۱۸ سال است، اما دولت به طور مداوم در مورد افزایش سن بحث می‌کند.

استرالیا و اقیانوسیه: ۱۸ سال — استاندارد طلایی

در استرالیا و نیوزلند الکل از ۱۸ سالگی مجاز است. این یک قانون کلی است که هیچ اختلافی وجود ندارد. در اینجا مصرف متعادل پذیرفته شده است و جوانان به دنبال نقض قانون نیستند. در برخی مناطق محدودیت‌هایی بر فروش در زمان خاص وجود دارد، اما سن پایه ثابت باقی مانده است.

آفریقا و آمریکای لاتین: از ۱۸ تا ۲۱

در بیشتر کشورهای آفریقایی سن پایه ۱۸ سال است. اما در برخی کشورها مانند لیبی یا نیجریه قوانین سختگیرانه یا ممنوعیت کامل وجود دارد. در آمریکای لاتین عمدتاً ۱۸ سال است، اما در برزیل ۱۸ سال، در آرژانتین ۱۸ سال، در مکزیک ۱۸ سال است. اما مانند همه جا، در مناطق روستایی قانون کمتر رعایت می‌شود و بسیاری از نوجوانان الکل را بسیار زودتر امتحان می‌کنند.

روسیه: ۱۸ سال، اما در عمل زودتر

در روسیه سن مصرف قانونی الکل ۱۸ سال است. قانون نسبتاً سختگیرانه است، اما در عمل بسیاری از افراد زودتر از ۱۴–۱۶ سالگی شروع به نوشیدن می‌کنند. این به سنت‌های فرهنگی، ویژگی‌های تربیت خانوادگی و دسترسی به الکل بازمی‌گردد. در سال‌های اخیر دولت کنترل را تشدید کرده، مالیات‌ها را افزایش داده و زمان فروش را محدود کرده، اما سن پایه ثابت باقی مانده است.

تناقضات و حوادث: وقتی قوانین منطق را نقض می‌کنند

گاهی اوقات موارد خنده‌دار هم وجود دارند. در برخی ایالت‌های ایالات متحده می‌توانید با ۱۸ سال در ارتش الکل بخرید. در بریتانیا می‌توانید در خانه از ۵ سالگی نوشیدن را شروع کنید، اما خرید آن فقط از ۱۸ سالگی مجاز است. در آلمان یک ۱۶ ساله می‌تواند آبجو بنوشد، اما نمی‌تواند آن را پس از ۲۲:۰۰ بخرید. در کانادا سن بسته به استان متفاوت است: جایی ۱۸ سال، جایی ۱۹ سال. و در پاکستان، جایی که قوانین خشک‌کن وجود دارد، الکل همچنان می‌توان در باشگاه‌های خصوصی و سفارت‌ها پیدا کرد.

این قوانین اغلب نه تنها مبانی علمی و پزشکی، بلکه سنن فرهنگی و تاریخی را منعکس می‌کنند. کشورهایی که الکل بخشی از هویت ملی هستند، سن پایه پایین‌تری دارند. جایی که آن را به عنوان تهدید می‌بینند، سن پایه بالاتری دارند.

نتیجه‌گیری: سن به عنوان آینه‌ای از فرهنگ

سن مصرف قانونی الکل نه تنها یک عدد است، بلکه منعکس‌کننده شخصیت ملی، تاریخ و نگرش به آزادی است. این نشان می‌دهد که جامعه چگونه مرز بین بزرگسالی و کودکی، مسئولیت و بی‌عطفاوری را می‌بیند. در برخی جاها این مرز در ۱۶ سالگی، در برخی جاها در ۲۱ سالگی و در برخی جاها اصلاً وجود ندارد. اما در یک نکته همه کشورها موافق هستند: سوال این نیست که چه سنی باید فردی الکل بخرید، بلکه چگونه آن را مصرف می‌کند. و در اینجا فرهنگ مهم‌تر از قوانین است.

Постоянный адрес данной публикации: