صدای شهر بزرگ و بازتاب آن در هنر: مونولوگ، گفتگو، دیالوگ، صدای بلند

شهر بزرگ حرف می‌زند. او نه با کلمات، بلکه با صدای لاستیک‌های لاستیک، صدای سوت ماشین‌ها، قدم‌های میلیون‌ها نفر، صدای ترن، موسیقی از پنجره‌های باز، صدای فریاد تاجران، صدای زنگ تрамوا، صدای بارش باران بر آسفالت. شهر یک سیمفونی پر صدای است، در آن هر صدای بخشی از نُت است. هنرمندان، نویسندگان، موسیقی‌دانان، کارگردانان همیشه سعی کرده‌اند این صدای را ثبت کنند. آنها صدای بلند را به ریتم‌های جاز، نومیدی را به مونولوگ ادبی، گفتگوی مردم را به دیالوگ روی بوم تبدیل کرده‌اند. چگونه هنر آکوستیکی شهر بزرگ را منعکس می‌کند؟ ما چهار حالت صدای شهری را بررسی می‌کنیم.

مونولوگ: شهر به عنوان اعتراف یک تنه

در یک شهر بزرگ، انسان اغلب تنها با خودش است. جمعیت اطراف، اما هیچ کس وجود ندارد که بتوانید با او کلمه‌ای رد و بدل کنید. این انزوای صوتی مونولوگ را می‌آفریند — صدای درونی که صدای بلندتر از صدای خیابان‌ها است. در ادبیات مثال کلاسیک آن نوشته‌های داستایفسکی است یا رمان‌های فرانتس کافکا، جایی که قهرمان در خیابان‌های بی‌نام راه می‌رود و با خودش صحبت می‌کند. در شعر این شعرهای آلکساندر بلوک است ("شب، خیابان، چراغ، داروخانه…") — نه دیالوگ، بلکه یک فریاد درونی. در نقاشی — آثار ادوارد هپر ("نیمه‌شب‌ها")، جایی که شخصیت‌ها در کافه می‌نشینند اما با هم صحبت نمی‌کنند، هر کدام در دنیای خود. در موسیقی — قطعات پیانوی تک خوانی اریک ساتی، که او آنها را "موسیقی مبله" نامیده است — صدایی که نیازی به پاسخ ندارد. مونولوگ شهری در هنر — فریادی از تنهایی در خالی‌ای پر از صدا است.

گفتگو: دیالوگ‌های در حال حرکت

شهر یک گفتگوی بی‌پایان است. گفتگوی فروشنده و مشتری، مسافر و تاکسی‌ران، عاشقانی که روی نیمکتهای پارک نشسته‌اند، دو دوست که به بار رفته‌اند. این دیالوگ‌های کوتاه و قطعی بافت زندگی شهری را تشکیل می‌دهند. در ادبیات، جیمز جویس آن را به زیبایی در "اولیس" منعکس کرده است، جایی که شخصیت‌ها با یکدیگر رد و بدل می‌کنند، اما گوش نمی‌دهند. در تئاتر — نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز یا ادوارد اولبی، جایی که گفتگوها در ایوان یا آشپزخانه به منعکس‌کننده زندگی شهری تبدیل می‌شوند. در سینما — دیالوگ‌های وودی آلن، جایی که شخصیت‌ها به طور همزمان صحبت می‌کنند، یکدیگر را قطع می‌کنند، اما تصویر درک را ایجاد می‌کنند. در نقاشی — "کریک" مونک؟ نه، بیشتر مونولوگ است. اما نقاشی‌های پیر Огاست رنوار ("بال در مولن دو لا گالت") — بسیاری از گفتگوها، حرکات، نگاه‌ها. گفتگو در هنر — یک پلیفونی است، جایی که هر صدای اهمیت دارد، اما هیچ کس صدای همسایه را تا انتها نمی‌شنود.

دیالوگ: وقتی شهر به انسان پاسخ می‌دهد

گاهی‌ها شهر وارد دیالوگ می‌شود. نه انسان‌ها، بلکه خود شهر: معماری او، آب و هوا، ریتم‌ها. انسان سوال می‌پرسد، و شهر با صدای اوه، چراغ راهنمایی، چرخش ناگهانی خیابان پاسخ می‌دهد. در ادبیات این "پتروگراد" آنتونی بیل است، جایی که شهر موجود زنده‌ای است که با قهرمان صحبت می‌کند. در سینما — فیلم‌های میکلانجلو آنتونیونی ("تاریکی"، "شب")، جایی که شخصیت‌ها در خیابان‌های خالی رم راه می‌روند و معماری فشار می‌آورد، پاسخ به سکوت آنها. در موسیقی — "متروپولیس" فریتز لانگ؟ نه، این یک فیلم است، اما موسیقی گوته فریتز گوپرتس دیالوگ ماشین و انسان را ایجاد می‌کند. در شعر — مجموعه "مسکو" ماری娜 تسوتاوا، جایی که شهر به عنوان یک همسایه ظاهر می‌شود: "مسکو! خانه بزرگ مهمان‌نواز". دیالوگ انسان و شهر در هنر همیشه تلاشی برای توافق، یافتن زبان مشترک در هرج و مرج است.

صدای بلند: آشوب صوتی به عنوان الهام

اما صدای اصلی شهر صدای بلند است. نه ملودی، نه ریتم، بلکه دقیقاً صدای کاتوره، ناهنجار. صدای موتور، صدای لغزش تрамوا، صدای سوت، فریادها، صدای اوه قدم‌ها، صدای زنگ شیشه شکسته، موسیقی از پنجره‌های بیگانه. صدای بلند آزاردهنده، خسته‌کننده است، اما او الهام‌بخش هنرمندان است. در موسیقی، اولین کسانی که این را فهمیدند فوتوریست‌ها بودند: لوئیجی روسولو "هنر صدای" (1913) نوشت، جایی که او به استفاده از صداهای شهر در موسیقی فراخوان داد: صدای قطارها، صدای بخار، صدای ماشین‌ها. بعداً این توسعه در موسیقی صنعتی (Einstürzende Neubauten)، در موسیقی الکترونیک (ریتم‌های مترو)، در موسیقی محیطی (ضبط صدای خیابان به عنوان موسیقی) ادامه یافت. در نقاشی — فوتوریسم اومبرتو بوشچونی ("شهر بالا می‌رود")، جایی که حرکت و صدای بلند با فرم‌های شکسته منتقل می‌شوند. در ادبیات — رمان جان دوس پاسوس "مانهاتن"، جایی که کلاژهای از عنوان‌های روزنامه‌ها، فریادهای خیابانی، قطعات تبلیغاتی قرار داده شده‌اند. در سینما — سیمفونی‌های شهری دهه 1920 ("مردی با دوربین" دیوید ورتوف)، جایی که صدای شهر به عنوان موسیقی موتاژ شده است. صدای در هنر — نه موسیقی مخالف، بلکه موسیقی جدیدی است که زمان را منعکس می‌کند.

نتیجه‌گیری

صدای شهر بزرگ چندوجهی است. او می‌تواند یک مونولوگ آرام یک تنه در پنجره باشد، یک گفتگوی کوتاه در اتوبوس پر از مردم، یک دیالوگ با دیوارهای آسمان‌خراش یا یک صدای بلند کاتوره که گوش‌ها را خواب‌آلود می‌کند. هنر همیشه سعی کرده است این صدای را ثبت کند — نه برای فرار از آن، بلکه برای درک. درک اینکه چگونه ما در این گوهر زندگی می‌کنیم، چگونه در این مترونوم قدم‌ها نفس می‌کشیم، چگونه در آکوئل سوت‌ها عشق می‌کنیم. و شاید با رمزگشایی از صدای شهر، ما صدای خود را نیز رمزگشایی کنیم.

Permanent link to this publication: