ماه همیشه یک ماه نزدیک و در عین حال دست نیافتنی بوده است. اما سوی دیگر ماه، که از چشم انسان‌ها با چرخش همزمان مخفی شده است، تا اواسط قرن بیستم نماد ناشناخته باقی مانده است. امروز ما بیشتر از هر زمان دیگری درباره این نیم‌کره می‌دانیم — اما دقیقاً آنجا است که بزرگترین謎‌های طبیعی ماه پنهان شده‌اند.

چرا ما آن را نمی‌بینیم؟

دلیل این است که به عنوان گرفتن همزمان (جذابی) شناخته می‌شود. ماه به دور زمین با مدت زمانی که به دور خود می‌چرخد، می‌چرخد. مدت چرخش با مدت حرکت مداری همزمان است، بنابراین همیشه فقط یک نیم‌کره از زمین دیده می‌شود. سوی دیگر همیشه رو به ما قرار دارد. این یک سایه نیست، نه شب ابدی — آن دریافت می‌کند که دقیقاً به اندازه سوی دیگر از نور خورشید. فقط نورهای آن هرگز به ناظر روی زمین نمی‌رسند.

اولین افسانه‌ها و فرضیات

پیش از دوران فضایی، سوی دیگر ماه یک terra incognita مطلق بود. برخی از ستاره‌شناسان فرض می‌کردند که ممکن است در آنجا جو، آب یا حتی اشکال ناشناخته زندگی وجود داشته باشد. در علمی‌تخیلی، تصاویری از تمدن‌های گم‌شده ماه ترسیم می‌شد. تنها در سال 1959، ایستگاه خودکار شوروی «ماه-3» یک پرواز تاریخی انجام داد و اولین تصاویر را به زمین ارسال کرد. برای اولین بار انسان دید که چه چیزی برای میلیاردها سال پنهان بود.

تفاوت اصلی: پوسته نازک، کوه‌ها و تقریباً هیچ دریاچه‌ای

اولین چیزی که ستاره‌شناسان را شگفت‌زده کرد این بود که تقریباً هیچ دریای ماهی در سوی دیگر وجود ندارد، مناطق تاریک وسیع، پر از لава بازالت جامد شده. اگر در سوی دیگر «اقیانوس‌ها» و «دریاها» حدود 31٪ از سطح را اشغال می‌کنند، در سوی دیگر تنها 1–2٪ از آن را تشکیل می‌دهند. دلیل این امر به ضخامت متفاوت پوسته ماه مرتبط است. در سوی دیگر پوسته به طور قابل توجهی ضخیم‌تر است و لава بازالت نمی‌تواند به سطح برسد تا صاف‌ترین سطح تاریک را تشکیل دهد.

اما در سوی دیگر کوه‌ها، кратرها و بزرگترین ساختار ضربه‌ای شناخته شده در منظومه شمسی — حوضچه جنوبی قطب شمالی-ایتکن — غالب هستند. قطر این حوضچه عظیم حدود 2500 کیلومتر است و عمق آن تا 13 کیلومتر می‌رسد. بسیاری از قله‌های کوهی در سوی دیگر از آنچه از زمین دیده می‌شود بلندتر هستند.

«سوی تاریک ماه» — اشتباه ترجمه و میراث Pink Floyd

عبارت «سوی تاریک ماه» اغلب برای سوی دیگر استفاده می‌شود. اما این اشتباه از دیدگاه ستاره‌شناسی است. سوی دیگر تاریک نیست — آن در طول روزهای ماه نور خورشید دریافت می‌کند. ترویج این اصطلاح به فرهنگ Pink Floyd کمک کرد. اگرچه موسیقیدانان معنا فلسفی‌ای به نام می‌گذاشتند، رنگ مذهبی در سوی دیگر باقی ماند.

مأموریت‌های شوروی و چینی: چگونه این ناشناخته را اشغال کردند

پس از «ماه-3」， شوروی به تحقیقات ادامه داد. ماهواره‌های «زوند-3» (1965)، «ماه-12» (1966) و سری از ایستگاه‌های فضایی مداری «ماه-10」， «ماه-12」， «ماه-14» تصاویر دقیقی جمع‌آوری کردند. اما تنها در سال 2019، در تاریخ بشریت، دوره جدیدی آغاز شد: ماهواره چینی «چان‌ئه-4» برای اولین بار در سوی دیگر ماه فرود آمد. مکان فرود در حوضچه کارمان داخل حوضچه جنوبی قطب شمالی-ایتکن بود. مودول فرود و ربات «یوئی‌توهو-2» هنوز در آنجا کار می‌کنند و جغرافیای و شرایط رادیواکتیوی را مطالعه می‌کنند.

چرا باید سوی دیگر را مطالعه کنیم؟

سوی دیگر ماه مکان ایده‌آلی برای رادیوآstronomy است. آن همیشه از صدای شلوغ زمین محافظت می‌شود، که به انجام نظارت‌های در فرکانس‌های پایین کمک می‌کند که از طریق جو زمین و نویز رادیویی دسترسی ندارند. در حوضچه داگر، مهندسان چینی اولین رادیوتلسکوپ آزمایشی را نصب کردند. علاوه بر این، ساختار پوسته سوی دیگر کلیدهای تاریخ اولیه منظومه شمسی را نگه می‌دارد: در اینجا کمتر نشانه‌های فرآیند درزه‌ای وجود دارد و لایه‌های سنگ‌ها قدیمی‌تر از دریاهای بازالت هستند.

افسانه‌ها درباره پایگاه بیگانه‌ها و فضاپیما

پیش از اولین تصاویر، سوی دیگر ماه مکان ایده‌آلی برای افسانه‌های توطئه بود. از پایگاه‌های نازی مخفی در ماه، بقایای فضاپیما بیگانه و حتی مأموریت مخفی آمریکایی صحبت می‌شد. اما همه تصاویر گرفته شده از سال 1959 نشان می‌دهند که سوی دیگر یک بیابان سنگی بی‌جان است، پوشیده از кратرها. هیچ سازه‌ای یا ناهنجاری‌ای توسط ماهواره‌ها ثبت نشده است.

آینده: توقف بعدی — حتی دورتر

سوی دیگر ماه همچنان هدف اولی است. چین مأموریت «چان‌ئه-6» را برای حمل خاک از حوضچه جنوبی قطب شمالی-ایتکن برنامه‌ریزی می‌کند. روسیه در چارچوب برنامه ماهیانه خود، فرصت فرود در منطقه حوضچه بوگسلاوسکی را در نظر می‌گیرد. ساخت اولین پایگاه سکونتگاهی در ماه نیز ممکن است به سوی دیگر مرتبط شود اگر رادیوآstronomy نیاز به سکوت کامل داشته باشد. اما چالش‌های مهندسی بزرگ هستند: ارتباط با سوی دیگر تنها از طریق ماهواره‌های رله‌کننده ممکن است، مانند چینی «چیئه‌چاوو» (پل کبوتر).

نتیجه‌گیری: نه تاریک، اما هنوز مرموز

سوی دیگر ماه دیگر یک ناشناخته نیست، اما هنوز شگفت‌انگیز نیست. پوسته ضخیم، عدم وجود دریاچه‌ها، ساختارهای ضربه‌ای عظیم و پتانسیل علمی آن را به یک آزمایشگاه منحصر به فرد تبدیل می‌کند. سازمان‌های فضایی به طور مداوم به سوی آن نگاه می‌کنند و ممکن است در دهه‌های آینده انسان به این مرزها قدم بگذارد — به جایی که هیچگاه زمین در افق نمی‌آید.

Постоянный адрес данной публикации: