جنبش هواداران بازی‌های المپیک: از تماشاگران به حامیان رویداد جهانی

ظهور فنافذ بازی‌های المپیک در قرن بیست و یکم از نظارت غیرفعال به یک حرکت فعال و سازمان‌یافته تکامل یافته است که هویت ملی، فرهنگ دیجیتال و فعالیت مدنی را ترکیب می‌کند. این جنبش یک اکوسیستم پیچیده است که در تعامل مداوم و تنش با نهادهای رسمی کمیته المپیک، شبکه‌های پخش و اسپانسرها عمل می‌کند.

1. تکامل تاریخی: از جمعیت اشرافی به جمعیت رسانه‌ای جهانی

در آغاز بازی‌های مدرن (آتن، 1896)، تماشاگران عمدتاً ساکنان محلی و گروه کوچکی از طبقه اشرافی بین‌المللی بودند. تغییر با انقلاب تلویزیونی اوایل قرن بیستم رخ داد. پخش بازی‌های المپیک در رم (1960) و به ویژه در توکیو (1964) اولین جمعیت جهانی را که تجربه احساسی مشترک داشتند، ایجاد کرد. هوادار هر کشوری شاهد لحظات تاریخی مانند پیروزی آلكساندر بلوف، بایكربال كشوری شوروی در سال 1972 شد، كه حافظه جمعی را شكل داد.

مرحله بعدی، دیجیتالیзация و شخصی‌سازی است. شبکه‌های اجتماعی به هواداران اجازه داد تا نه تنها تماشا کنند بلکه نظرات بدهند، ممیزها ایجاد کنند، و نقدها را شكل دهند. آنها از مصرف‌كنندگان محتوای به همكاران محتوای تبدیل شدند. نمونه‌ای از این موضوع بازی‌های المپیک زمستانی در سочи (2014) است، جایی كه هواداران داخلی و خارجی در توییتر و وی‌کام به طور فعال درباره مراسم، داوری و «روندها» (مانند كلاه‌های كفش كفش تیم ملی امریکا در مراسم افتتاحیه) بحث می‌كردند.

2. ساختار و انگیزه: كیستند هواداران المپیک؟

این گروه گوناگون، كه می‌توان آن را بر اساس انگیزه‌های كليیدی طبقه‌بندی كرد:

هواداران هویت ملی (گروه بزرگترین): برای آنها بازی‌های المپیک جنگ بدون سلاح است كه می‌تواند موقعیت كشور خود را تأیید كند. آنها به حساب كردن مدال‌ها، نظارت بر عملكرد هموطنان خود، و فعالیت‌های خود را در دوره بازی‌ها انجام می‌دهند. رفتار آنها كركسیك است كه در دوره بازی‌ها به اوج می‌رسد. رفتار آنها تحت كontext ملی تنظیم می‌شود: در ایالات متحده، هواداران در حمایت از ستارگان فعال هستند (مایكل فلبس، سیمونا بیلس)، در چین، در كمپین‌های بزرگ برای حفاظت از شان ورزشكاران از انتقادات در شبکه‌های اجتماعی غربی.

علاقه‌مندان به زیبایی و هنر ورزشی: آنها بازی‌های المپیک را به عنوان نمونه‌ای از استادگری ورزشی و زیبایی حرکت خارج از مرزهای ملی می‌پذیرند. این افراد كارشناسان فنی در شكل‌های دراماتيك و بیومكانیك هستند. انجمن‌های آنها (فرم‌ها، كانال‌های YouTube با تحلیل) به صورت مداوم وجود دارند.

هواداران كریتیك و فعال: گروهی در حال رشد وجود دارد كه حمایت از بازی‌های المپیک با بازتاب سیاسی و اجتماعی مرتبط است. آنها مسائل حقوق بشر (پكینگ 2008، 2022)، محیط زیست (اثر كربنی)، و تجاری شدن بیش از حد را مطرح می‌كنند. اقدامات آنها از جمله پتیشن‌ها، فلاش‌موب‌ها و تحلیل كریتیكی بر روی برندها و كمیته المپیک فشار وارد می‌كنند.

رویداد جالب: در طول المپیک توكیو-2020 (كه در سال 2021 برگزار شد) به دلیل ممنوعیت حضور تماشاگران، پدیده‌ای به نام «تیم‌های كف قفسی» (#CheerFromHome) به وجود آمد. هواداران در سراسر جهان فضاهای هواداری دیجیتال ایجاد كردند، پشتیبانی آنلاین را از طریق پلتفرم‌های خاص (مانند برنامه كشیده شده توسط ژاپن) كوordinating كردند كه نشان داد هسته جامعه هواداری می‌تواند مستقل از حضور فیزیكی عمل كند.

3. كاركرد دیجیتال و شكل‌دهی به روایت‌ها

جنبش هواداری مدرن در محیط دیجیتال زندگی می‌كند و فرمت‌های خاص خود را تولید می‌كند:

ممتیك و طنز: ممیزها روشی برای تفسیر و تصاحب رویداد است. پرچم فرو ریخته در مراسم در سочи، چهره گیج وار گیمست كیملا مارونی در ریو (عكس ویروسی) به سرعت به بخشی از فولکلور جهانی تبدیل می‌شود، گاهی اوقات نتایج ورزشی را كنار می‌گذارد.

كوادسورسینگ و حفاظت از ورزشكاران: هواداران می‌توانند برای حفاظت از ورزشكاران از كریتكس یا فشار وارد كنند. داستان كیملا والیوی، قهرمان رقص روی یخ روسیه در پكین-2022 نشان داد كه چگونه حمایت و محكومیت او دنیای بین‌المللی را به دو گروه كشمكش كرده است.

ایجاد محتوای جایگزین: بلاگ‌ها، پادكست‌ها، ترددهای تحلیلی در توییتر تصویر رسمی رسانه‌ها را تكامل می‌دهند و گاهی اوقات آن را به چالش می‌كشند. هواداران به عنوان كارشناسان مستقل و تاریخ‌نگاران تبدیل می‌شوند.

4. درگیری‌ها و تعامل با نهادهای رسمی

روابط هواداران و كمیته المپیک/كمیته‌های سازماندهی كننده میدان بحث مداوم درباره كنترل معانی است.

جنگ برای نمادها: هواداران به طور فعال از نمادهای المپیک (حلقه‌ها، نمادها) در آثار خود استفاده می‌كنند كه با سیاست سختگیرانه حفاظت از حقوق ملكی فكری كمیته المپیک برخورد می‌كند. این باعث درگیری‌ها می‌شود، از جمله با هنرمندانی كه سوغاتی‌های غیررسمی می‌سازند.

فشار به اسپانسرها و پخش: كمپین‌های هماهنگ در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند بر اعتبار شركای بازی‌های المپیک تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، انتقاد از كاركردهای محیط‌زیستی اسپانسرها در بازی‌های المپیک ریو و پكین.

پاتریوتیزم «درست» در مقابل ملی‌گرایی: كمیته المپیک سعی می‌كند تصویر هواداران «مكمل و متحد» را ترویج كند، كه از توهین به ورزشكاران و داوران محكوم می‌كند. با این حال، ملی‌گرایی هواداری همچنان نیروی قوی است كه نمی‌توان آن را كاملاً كنترل كرد.

كontext علمی: социولوژیست ژاك كایوا در كار خود «بازی‌ها و مردم» فعالیت بازی را به paidia (بازی آزاد و كاركشته) و ludus (بازی بر اساس قوانین سختگیرانه) تقسیم كرد. بازی‌های رسمی ludus هستند. جنبش هواداری در فضای paidia وجود دارد: آن كار كرد كاركشته دارد، قوانین تعامل خود را ایجاد می‌كند، نارатив رسمی را تحت ارزش‌های خود تغییر می‌دهد، كه منبع انرژی و درگیری‌های آن با نهادها است.

نتیجه‌گیری: از جمعیت به جامعه تأثیرگذار

جنبش هواداران بازی‌های المپیک از جمعیت غیرمحدد تماشاگران به جامعه‌ای چندلایه و خودشیفته جهانی تبدیل شده است. آن دارای قدرت خود است: قادر به ایجاد روندها، پشتیبانی و فشار اخلاقی (و گاهی اوقات مالی) یا فشار، شكل‌دهی به داستان‌های جایگزین از بازی‌ها است. آینده آن با تركیب بیشتر فعالیت‌های آنلاین و آفلاین و تقویت نقش كنترل كننده اخلاقی جنبش المپیک مرتبط است. برای كمیته المپیک، هواداران دیگر تنها منبع درآمد از بلیط‌ها و رتبه‌بندی‌ها نیستند؛ آنها استكه‌هاي كليیدی هستند كه درك و وفاداری آنها مستقیماً بر مشروعیت و آینده خود بازی‌ها در دوران دموكراسی دیجیتال و مسئولیت اجتماعی تأثیر می‌گذارد. در این همزیستی-درگیری و رشد می‌شود واقعیت المپیک مدرن.

Permanent link to this publication: