زیربنایی مذهبی جشن‌های کریسمس: ریشه‌های باستانی مراسم مدرن

مقدمه: جشن به عنوان لایه‌بندی سنت‌ها

جشن‌های مدرن کریسمس و رождество یک پالیمپسست فرهنگی پیچیده هستند که لایه‌های مذهبی و سکولار بر اساس زیربنای عمیق مذهبی (پیش-مسیحی) قرار گرفته‌اند. از دیدگاه علمی، این یک تصادف نیست بلکه نتیجه سیاست‌های آگاهانه کلیسای اولیه برای مسیحی‌سازی فرهنگ‌های مذهبی است، زمانی که به سنت‌های عادی و عادی مردم معنا جدیدی داده می‌شود. زیربنای مذهبی توضیح می‌دهد که بسیاری از نمادها و رituals وارونه به نظر می‌رسند که تا به امروز باقی مانده‌اند.

فرهنگ خورشید و زمستان‌سوز: تولد ستاره جدید

تاریخ کلیدی — زمستان‌سوز (21-22 دسامبر در نیم‌کره شمالی). برای جوامع کشاورزی باستانی این یک نقطه عطف بود: شب طولانی‌ترین، پس از آن که روز شروع به افزایش می‌کند، نماد پیروزی نور بر تاریکی، زندگی بر مرگ.

• ساتورنالیای رومی (17-23 دسامبر): جشن به افتخار ساتورن، خدای کشاورزی و زمان. در این زمان وارونگی‌های اجتماعی لغو می‌شد (خدمتکاران با صاحبان می‌خوردند)، هدایا داده می‌شد (شمع‌های cerei و مجسمه‌های sigillaria)، خانه‌ها با گیاهان همیشه سبز تزیین می‌شدند، "شاه جشن" انتخاب می‌شد. نمونه مستقیم فرهنگ کارناوال و "همه چیز مجاز" شب کریسمس.

• روز خورشید شکست‌ناپذیر (Dies Natalis Solis Invicti، 25 دسامبر): توسط امپراتور آورلیان در سال 274 میلادی به عنوان یک فرهنگ رسمی ایجاد شد. جشن تولد خورشید. این تاریخ توسط کلیسا در قرن چهارم برای جشن رسمی کریسمس انتخاب شد، خداوند مسیح را "خورشید عدالت" (لاتین Sol Iustitiae) نامید. این یک استراتژی کلاسیک interpretatio christiana بود.

• یول گرجی و کلت (Yule): جشن میانی زمستان که حدود دو هفته طول می‌کشد. سوزاندن کوچک یول (نماد سال گذشته و خورشید قدیمی)، مهمانی‌ها، سوگندها بر روی سر گوساله. پس‌مانده‌ها — سنت رождستانی کوچک یول به عنوان کیک (Bûche de Noël) و "دвенده روز کریسمس".

نمادهای گیاهی: گیاهان همیشه سبز به عنوان نشانه جاودانگی

آرایش خانه با گیاهانی که به زمستان‌زدگی نمی‌افتند — یک مراسم مذهبی جهانی از جادوی زندگی است.

• آویشن، پلیس و ورمیا: در درویدهای کلت، ورمیا که روی درخت کاج (یک پدیده نادر) رشد می‌کند، مقدس شمرده می‌شد، نشان جاودانگی، باروری و حفاظت. بوسیدن زیر ورمیا یک پس‌مانده از مراسم‌های مرتبط با باروری است. آویشن با تزئینات خاردار به عنوان محافظ از ارواح بد شمرده می‌شد.

• درخت کاج (درخت چوبی): تقریباً در همه مردم indo-european هواپیماها (کاج، صنوبر، کاج) به عنوان درخت جهانی (Igdrasil در اسکاندیناوی) شناخته می‌شوند، محوری که جهان‌ها را متصل می‌کند. تزیین درخت با سیب (نشان باروری)، بادام‌ها، شمع‌ها (شعله‌های زندگی) بخشی از فرهنگ عبادت ارواح جنگل و تضمین محصول است. اولین شواهد مکتوب از "درخت کریسمس" مربوط به Alsace در قرن شانزدهم است، اما ریشه‌های آن در عادات قدیمی آلمانی است.

جادوی پاکسازی، ارواح و پیشگویی: «شب‌های ترسناک»

دوره دوازده شب بین کریسمس و عید قیام (هفته عید قیام در روسیه) در سنت مردم عادی به عنوان زمانی که مرز بین جهان زنده و جهان ارواح نازک می‌شود، شناخته می‌شود. این میراث باورهای در شکار وحشی (اسکاندیناوی Odin، Germanic Woden) و فعالیت نیروهای ناپاک است.

• پوشیدن لباس‌های حیوانی و کولادو: تغییر لباس به پوست‌های حیوانی، ماسک‌ها، چرخش تویپ‌ها — نه تنها سرگرمی است. این یک مراسم تغییر شکل است که هدف آن یا از طریق ظاهر گротسک گریز از ارواح بد، یا پذیرش شکل آن‌ها برای آرامش آن‌ها است. کولادو (از لاتین calendae — اولین روزهای ماه) به عنوان آوازهای جادویی با آرزوهای خوشبختی برای خانه، که باید با هدیه‌ای رitually باشد، شروع شد.

• پیشگویی: تلاش‌ها برای پیشگویی آینده در این "زمان مرزی" به ویژه در اسلاوی‌ها رایج بود (پیشگویی بر روی صمغ، کفش در ورودی، گوش دادن زیر پنجره). این بازتابی از باور به اینکه در این دوره مذهبی زمان " باز است".

کدهای غذایی: شام رituale

غذاهای جشن نیز دارای معنای جادویی و نه تنها معنای گاسترونومی هستند.

• آش/کوچی (سنت اسلاوی): غذای رituale از غله با عسل — نماد باروری، چرخه زندگی و یادبود اجداد. آن را در گوشه یا به قبرها می‌بردند.

• گوشت خوک: گوساله/گوسفند در کلت‌های کلت و گرجی (نشان باروری و شجاعت نظامی) بود. خوردن گوشت خوک در جشن — عملی برای دستیابی به قدرت حیوان قبیله‌ای.

• تخم‌مرغ (در روزهای کریسمس، پیش از روزه‌داری بزرگ): شکل دایره‌ای و رنگ طلایی — نماد قطعی خورشید. این یک نمونه برجسته از فرهنگ سولار باستانی که در تقویم کلیسایی جای داده شده است.

حقایق جالب و سینکراتیک

• نمونه داود موروز: دارای ریشه‌های چندگانه است. این شامل موروزکو/استودنیتس اسلاوی — روح زمستان، که باید آرامش داده شود؛ و خدای یانوس رومی (به نام او ماه ژانویه نامیده شده)، که به گذشته و آینده نگاه می‌کند؛ و تصویر قدیس نیکولای، که ویژگی‌های مهره‌های افسانه‌ای را در بر گرفته است.

• ریتوالات آتش: فشنگ‌های کریسمس و فشنگ‌های مدرن — بازمانده از قدیمی‌ترین روش‌های جادوی صوتی و آتش است که برای دفع ارواح بد در لحظه بحرانی انتقال استفاده می‌شود. در اسکاتلند برای این کار بشکه‌های روغن و زغال را می‌سوزانند و در خیابان‌ها می‌کشند (Hogmanay).

• کشیدن گوساله‌ها در اسلاوی‌ها: حیوان رituale، نماد باروری، شرکت‌کنندگان در مراسم "کشتن" و "زنده‌سازی" می‌کنند، که تضمین می‌کند بازگشت طبیعت بهار.

نتیجه‌گیری: زورآزمایی به عنوان زیربنای فرهنگی

زیربنای مذهبی جشن‌های کریسمس — این نه "گذشته تاریک"، بلکه بنیان زنده روانشناسی جمعی و خاطرات فرهنگی است. کلیسا و فرهنگ سکولار این ارتپتیپ‌ها را نابود نکردند، بلکه آن‌ها را تuned و sublimated کردند. ترس از نیروهای تاریک به جشن کارناوال تبدیل شد، فرهنگ خورشید به استعاره روشنایی روحانی، جادوی باروری به آرزوهای رشد و شکوفایی. درک این زیربنای به شما اجازه می‌دهد تا در کریسمس، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه به بنگاه، بنگاه
© library.tj

Permanent link to this publication: