در تاریخ کلیسای کاتولیک رومی، مرحله‌ای جدید آغاز شد که در آن عرش پاپی به دست خاستگان از امریکا افتاد. ابتدا آرژانتینی خورخه ماریو برگولی، که در سال ۲۰۱۳ به عنوان پاپ فرانسیس انتخاب شد، و سپس آمریکایی رابرت فرانسیس پراو، که در سال ۲۰۲۵ به عنوان لوی سیزدهم انتخاب شد. هر دو پونتیف روح نو جهان جدیدی به واتیکان آوردند، ترکیبی از نوآوری‌های قاطع با احترام عمیق به سنت دوهزار ساله.

پاپ فرانسیس: اولین پاپ از آمریکای لاتین

انتخاب کاردینال آرژانتینی در سال ۲۰۱۳ یک رویداد تاریخی بود. برای اولین بار پس از دو هزار سال، رهبر کلیسای کاتولیک رومی از اروپا نبود، بلکه از آمریکای لاتین بود. فرانسیس بلافاصله شروع به تغییر سبک خدمت پاپی کرد، از تجملات کاخ آپوستولیک به خانه مهمان‌پذیری ساده‌تر، ترجیح دادن لباس ساده و گفتگو مستقیم با مردم در خیابان‌ها.

به عنوان یک پونتیف، او روح کلیسای فقیر را به واتیکان آورد، انکلیکلیک «Laudato Si» درباره حفاظت از محیط زیست و انتقاد از مصرف‌گرایی نوشت. فرانسیس فرآیندهای کاهش بروکراسی کلیسا را آغاز کرد، مبارزه با فساد و ایجاد ساختار وابسته‌تر و بازتر. او هرگز تعالیم را زیر پا نگذاشت، بلکه «روند‌هایی ایجاد کرد که می‌توانند در طول زمان شکل ایمان را تغییر دهند». اصلاحات او همیشه در مرز نوآوری و وفاداری به سنت تعادل داشت.

با نمونه‌ای از خود، فرانسیس نشان داد که کلیسا می‌تواند به مردم نزدیک‌تر باشد و این رویکرد اساس برای جانشین او شد.

پاپ لوی سیزدهم: اولین پاپ از ایالات متحده

در ۸ مه ۲۰۲۵، دود سفید بر فراز سیکستین کاپلا به عنوان یک رویداد تاریخی جدید شروع به اعلام کرد: برای اولین بار، پاپ رومی یک خاستگان از ایالات متحده شد. کاردینال ۶۹ ساله رابرت فرانسیس پراو، که نام لوی سیزدهم را برگزید، آغازگر یک دوره جدید شد. او ۲۶۷مین پاپ و اولین پونتیف از ایالات متحده شد.

انتخاب آمریکایی‌ها به عنوان یک شخصیت میانجی بین نیروهای محافظه‌کار و پیشروی کلیسا دیده شد. اما، به گفته ناظران، لوی سیزدهم به عنوان ادامه خط فرانسیس عمل می‌کند. او به عنوان یک اسقف در آمریکای لاتین شکل گرفت (مدت‌ها در پرو خدمت کرد) و بسیاری از دیدگاه‌های چپ و اجتماعی را با خود دارد. انتخاب او نه یک «تأثیر ترومپوییسم» بود، بلکه ادامه خطی به سوی «کلیسای فقیر».

به عنوان یک کاردینال، لوی سیزدهم از اخراج اجباری مهاجران انتقاد کرد و از بی‌دفاعی‌ها دفاع کرد. در اولین سخنرانی خود بر روی بالکن کلیسای سنت پیتر، او فراخواند تا «یاری یکدیگر در ساخت پل‌ها» و از پیشینش سپاس‌گزار شد.

آمریکا به عنوان نماد نوآوری

خاستگان امریکایی لوی سیزدهم حتی در جزئیات خود نیز نشان داده می‌شود. یکی از نمادهای بحث‌برانگیزترین‌ها کلاه بیسبال تیم White Sox شیکاگو بود که پونتیف در یک جلسه عمومی ظاهر شد. این نه یک وسیله مد بود، بلکه یک «نشان»، «احترام کلامی» به ریشه‌های شیکاگویی و تأثیر فرهنگی ایالات متحده. برای اولین بار در تاریخ، پاپ رومی این ارتباط نزدیک را با فرهنگ عمومی آمریکایی نشان داد.

اما لوی سیزدهم نه تنها «پاپ آمریکایی» است. او همچنین شهروند پرو است که در سال ۲۰۱۵ شهروندی دریافت کرد. مانند فرانسیس، او نماینده «جنوب جهانی» است و نه تنها به انگلیسی بلکه به اسپانیایی نیز صحبت می‌کند. شخصیت او نماد جهانی‌سازی کلیسا است.

توازن بین نوآوری و سنت‌ها

هر دو پونتیف از امریکا نشان می‌دهند که نوآوری‌ها لزوماً با سنت‌ها مخالف نیستند. فرانسیس با دفاع از «آزادی بیان شجاعانه» و حفاظت از فقیران، در عین حال ارزش‌های اصلاح کلیسا و وفاداری به تعلیمات را تأیید کرد. لوی سیزدهم با ترکیب پрагماتیزم آمریکایی و تجربه لاتین‌آمریکایی، این خط را ادامه می‌دهد، تلاش می‌کند تا کاتولیک‌های سراسر جهان را در شرایط شکاف‌ها و خروج مردم از کلیسا متحد کند.

واتیکان تحت رهبری خاستگان از امریکا کمتر به عنوان یک مکان اروپایی در نظر گرفته می‌شود. کلیسا دیگر به عنوان یک مؤسسه ایتالیایی یا اروپایی در نظر گرفته نمی‌شود، بلکه به یک قدرت جهانی تبدیل می‌شود که می‌تواند به زبان فرهنگ‌های مختلف صحبت کند. نوآوری‌ها نه تنها به سبک، بلکه به ساختار مدیریت، خدمات اجتماعی و ارتباط با مؤمنان نفوذ می‌کند.

پاپ‌های آمریکایی روحی از بازگشایی، سادگی و آمادگی برای گفتگو به واتیکان آوردند. آنها نشان می‌دهند که سنت‌ها می‌توانند زنده باشند و نه خشک، و کلیسا می‌تواند تغییر کند، در حالی که به وظیفه خود وفادار بماند. این مهم‌ترین میراث فرانسیس و لوی سیزدهم است — توانایی ترکیب نوآوری با احترام به تاریخ، ایجاد پلی بین گذشته و آینده.

Permanent link to this publication: