چرا مقدس واسیلی در میان مردم به "سوین‌بان" معروف است: سیمبولیک مقدس‌سازی و کد دامداری

نام عامه مقدس ویلیام بزرگ (حدود ۳۳۰–۳۷۹) – "سوین‌بان" – نمونه‌ای برجسته از پدیده عمیق و متناقض است: بازinterpellation فرهنگ مقدس کلیسای بزرگ از طریق چشم‌انداز جادویی و آیین‌های قبل از مسیحیت. این کاهش سطح مقدس نیست، بلکه ادغام آن در بافت زندگی روزمره و فعالیت‌های اقتصادی است. توضیح این پدیده در تقاطع آیین‌نویسی، تقویم مردم، آیین‌های دامداری و اصول اثیمولوژی فولکلور قرار دارد.

۱. زمینه‌های تقویم و اقتصادی: روز ویلیام به عنوان مرز.

یادبود مقدس ویلیام در ۱۴ ژانویه (۱ ژانویه بر اساس تقویم قدیم) در تقویم مردم شرق اروپا بسیار مهم بود:

پایان عید کریسمس و شروع چرخه جدید اقتصادی: از روز ویلیام ("شب وحشتناک"، که شب‌های وحشتناک عید کریسمس را به پایان می‌رساند) دوره آماده‌سازی برای کارهای بهارانه شروع می‌شود، از جمله بازگشت به فعالیت‌های فعال دامداری پس از توقف زمستانی.

روز "سال جدید نهایی": تا سال ۱۷۰۰ این روز سال جدید رسمی بود. هر روز اول سال (مانند هر ماه) به عنوان زمانی "خطرناک" شناخته می‌شد که نیازمند رituals خاص برای تضمین رفاه در دوره‌های آینده بود. خوک، به عنوان یکی از حیوانات اصلی در کشاورزی (منبع چربی، گوشت و مو)، نیاز به حمایت خاصی در این روز داشت.

بنابراین، مقدسی که یادبود او در این روز مهم و بحرانی قرار دارد، از نظر منطق مردم، باید مسئول جنبه‌های کلیدی رفاه باشد، به ویژه – دامداری و وفور غذا.

۲. پایه آیین‌نویسی: جستجوی "سوین" در زندگی مقدس.

در زندگی رسمی مقدس ویلیام بزرگ، اسقف کسارایه، متفکر و صوفی، هیچ اشاره مستقیمی به خوک‌ها نیست. اما آگاهی مردم، که به metonymy و جستجوی روابط قابل مشاهده تمایل دارد، می‌تواند چندین "نقاط تماس" مستقیم پیدا کند:

نام "ویلیام" (یونانی: Βασίλειος – "ملکانه"): در فرهنگ مردم، "ملکانه" می‌توانست با ثروت، وفور و "چربی" مرتبط شود. خوک نیز نماد باروری و وفور چربی ("چربی مانند خوک") است.

موتور افزایش غذا: در زندگی، مواردی وجود دارد که ویلیام به کمک فقیران، به طور معجزه‌آسا غذا را افزایش می‌دهد (مثلاً نان). این مطلب می‌تواند به عنوان یک مفهوم کلی‌سازی شده به منبع اصلی گوشت – خوک منتقل شود.

توضیح نماد "ناپاک": در سنت مسیحی، خوک گاهی به عنوان نماد گناه و ناپاکیت شناخته می‌شود. مقدسی که گناه را شکست می‌دهد، می‌تواند به عنوان "کنترل‌کننده" یا "مالک" این نیروی ناپاک شناخته شود، که در آگاهی مردم به قدرت او بر حیوان تبدیل می‌شود.

نکته جالب: در سنت غربی، نمونه مستقیمی وجود دارد – مقدس آنتونی بزرگ (ابات)، که او را با خوک تصویر می‌کنند. او به عنوان حامی دامداران شناخته می‌شود، و راهبان فرقه آنتونی می‌توانند در جنگل‌ها به دامداری خوک‌ها دسترسی داشته باشند. اما دلیل دیگری وجود دارد: آنتونی‌ها "آتش آنتونی" (آرگوتسم) را با چربی خوک درمان می‌کنند، و خوک‌های آنتونی به عنوان منبع غذایی و پرستار شهرها بودند. این نشان می‌دهد که راه‌های فرهنگی مختلف می‌توانند به "تخصصی‌سازی" مشابه مقدسین در انواع دام منجر شوند.

۳. آیین‌های رسمی: آیین‌های "سوین" روز ویلیام.

نام "سوین‌بان" نه تنها یک استعاره بود، بلکه منعکس‌کننده اقدامات رسمی خاصی بود که برای تضمین سلامتی و باروری خوک‌ها در سال جدید انجام می‌شد:

تهیه و مقدس‌سازی "گوشت ویلیامی": غذای اصلی جشن – سر خوک، پاها، گوش‌ها، دم یا یک خوک شیرین، پخته یا پخته. این مهمانی دارای ماهیت یک وعده تربیتی-جادویی بود. با خوردن گوشت خوک در روز "سوین‌بان"، خانواده به طور مستقیم به حمایت او دسترسی پیدا می‌کرد، "داخل" رفاه را برای کل سال می‌گرفت. بقایای استخوان‌ها می‌توانستند سوزانده شوند یا در چاه دامداری دفن شوند تا از دام محافظت کنند.

کشیدن نان‌های رسمی خاص به دام ("سوینوک"، "کوزولک"): زنان نان‌های شکل حیوانات ("گاوچک"، "سوینک") را از آرد پختند، که پس از مقدس‌سازی در کلیسا به دام داده می‌شدند یا به عنوان محافظ در چاه دامداری تا سال بعد ویلیام ذخیره می‌شدند.

طالع‌بینی بر روی سر خوک: بر روی دندان‌ها، دندان‌ها و گوش‌های سر خوک پخته شده، درباره آینده محصول، آب و هوای و سلامتی دام قضاوت می‌شود.

۴. اثیمولوژی فولکلور و زیربنای مذهبی.

بعضی از محققان (مثلاً و. ی. پروپ) می‌گویند که این نام از تاکیدهای تاکیدهای توتمی یا صنعتی قبل از مسیحیت بازمی‌گردد. خوک در مذهب هندواروپایی (مثلاً گور به عنوان نماد باروری و قدرت نظامی) جایگاه خاصی داشت. ارتباط مقدس با حیوان می‌تواند نتیجه مسیحی‌سازی یک "خدای خوک" یا روح-حامی قدیمی‌تر باشد که در فرآیند تطبیق آیین جدید، وظایف خود را به واسیلی منتقل کرده است.

همچنین مکانیزم "اثیمولوژی مردم" کار می‌کرد: نام ناشناخته یونانی "ویلیام" می‌توانست از طریق ریشه‌های اسلاوی فهمیده شود. به عنوان مثال، از طریق ارتباط با کلمه "واسیلک" (گل، که در تغذیه دام استفاده می‌شود) یا حتی با فعل "واسید" / "واسید" (خشک کردن گوشت). این ایجاد می‌کند تصور ارتباط معنایی با موضوع گوشت و دامداری.

۵. معنا اجتماعی-اقتصادی خوک.

مهم است بدانیم چرا به خوک‌ها، نه به عنوان مثال، گاو‌ها، توجه می‌شود. خوک در کشاورزی روستایی:

«حساب پس‌انداز»: حیوان همه‌خوار که می‌توان در هر زمانی برای دریافت مقدار زیادی چربی و گوشت ذبح کرد.

نماد استقلال و وفور: چربی خوک پایه رژیم زمستانی است، محصول کلیدی برای بقا.

حیوانی که با جهان زیرزمینی / هتونیک مرتبط است (در زمین کند، که در آیین‌های مردم، ارتباطی با نیروهای فراطبیعی در عید کریسمس دارد).

حمایت از چنین حیوان مهمی به طور خودکار مقدس را به حامی کلیدی بقا خانواده تبدیل می‌کند.

نتیجه‌گیری.

نام عامه "سوین‌بان" برای مقدس ویلیام بزرگ – نه یک کوشش بی‌احترامی، بلکه شاهد زنده و درهم‌تنیده بودن یک شخصیت مسیحی در تصویر باستانی، آیین‌گرایانه و مذهبی روستایی است. آن نشان می‌دهد:

منطق تقویم: تخصص مقدس، که روز او به عنوان مرز مهم اقتصادی است.

تفکر metonymic: انتقال وظایف (حمایت از وفور) به یک شیء خاص، مهم‌ترین در این زمینه (خوک).

ساکرال‌سازی عمل: تبدیل چرخه دامداری روزمره به یک رituale مقدس، تحت نام مقدس.

سینکراتیک بودن آیین‌ها: ترکیب مراسم مسیحی مقدس با آیین‌های قبل از مسیحیت، مرتبط با باروری و دام.

بنابراین، مقدس ویلیام-«سوین‌بان» مقدسی است که "از ویسواری به چاه دامداری پایین آمد". او به یک حامی قابل فهم، نزدیک و "خود" تبدیل شد، که رفاه و رفاه خانه به طور مستقیم از او بستگی داشت. این نمونه‌ای است از این که چگونه سنت کلیسای بزرگ، با برخورد با فرهنگ مردم، به یک dimension جدید، تنیده و زمینی و ضروری دست می‌یابد، جایی که الهیات جایگزین عمل و جادوی روزمره می‌شود. این نام – کلید فهم مسیحیت مردم به عنوان یک سیستم است، جایی که آسمان و زمین، روح و جسم، مقدس و دامداری در ارتباط ناپذیر و معنادار قرار دارند.

Постоянный адрес данной публикации: