گمرک اجازه می‌دهد (نام اصلی - Rien à déclarer) — یک کمدی فرانسوی ۲۰۱۰ است که از دقیقه اول با ابسورد بودن رویدادها مخاطب را به تسخیر خود درمی‌آورد و او را وادار به خندیدن تا درد می‌کند. این نه فقط یک فیلم درباره مرز است، بلکه داستانی است درباره دو همسایه که نمی‌توانند یکدیگر را تحمل کنند و مجبور هستند با هم بمانند زیرا اروپا اینگونه فرمان داده است.

درباره اینکه فیلم واقعاً چه چیزی است

داستان در اواخر سال ۱۹۹۲ در مرز فرانسه-بلژیک رخ می‌دهد[citation:4][citation:6]. قهرمان اصلی — روبن وندرود، یک گمرکدار بلژیکی (بنیوآ پولورد). او به شدت از فرانسوی‌ها متنفر است. نه فقط دوست ندارد، بلکه به شدت فرانکوفوبی دارد[citation:1][citation:8]. او با تلاش فراوان ماشین‌های دارای پلاک فرانسوی را بازرسی می‌کند و راه‌های طولانی ایجاد می‌کند و در شب‌ها به طور مخفیانه ستون‌های مرزی را به داخل سرزمین فرانسه حرکت می‌دهد تا بلژیک را گسترش دهد[citation:4].

همکار او در سوی دیگر مرز، ماتیاس دوکاتور (دانی بون) است. برخلاف روبن، او آرام و مهربان است. فقط یک مشکل وجود دارد: ماتیاس یک سال است که به طور مخفی با خواهر کوچک روبن، لویز، دیدار می‌کند و تصمیم دارد به او پیشنهاد بدهد[citation:1][citation:8]. در چنین شرایطی نمی‌توان به راحتی با پدر زن آینده ارتباط برقرار کرد — این یک مأموریت غیرممکن است.

و در اینجا سیاست نیز دخالت می‌کند. در سال ۱۹۹۳ کشورهای اتحادیه اروپا پیمان شنگن را امضا می‌کنند که کنترل پاسپورت‌ها را در مرزها لغو می‌کند[citation:4][citation:6]. پست‌های گمرک ثابت حذف می‌شوند و به جای آن گروه‌های مشترک فرانسوی-بلژیکی موبایل ایجاد می‌شوند. روبن و ماتیاس مجبور می‌شوند که همکار شوند و مرز را با یک ماشین پاتруلی کنند[citation:1][citation:5]. آن‌ها باید محدوده مرزی را از نزدیک و دور بپیمایند، در عملیات مشکوک برای دستگیری قاچاقچیان شرکت کنند و در عین حال مشخص کنند که کدام یک از آن‌ها بیشتر ملی‌گراست.

کسی که فیلم را گرفته و کسی که بازی کرده است

این فیلم توسط دانی بون تهیه شده است — یک کمدی مشهور فرانسوی، نویسنده کمدی معروف «بوبرو پورهولار» (۲۰۰۸)[citation:3][citation:4]. او با همسر خود یعال بون سناریو را نوشته است[citation:4]. این دومین پروژه مشترک آن‌هاست و آن‌ها به همان روشی پیش رفتند: دوباره یک تعارض اجتماعی تند را به عنوان پایه‌ای برای کمدی وضعیت‌ها استفاده کردند.

نقش اصلی یک فرانکوفوب بلژیکی بنیوآ پولورد را بازی می‌کند به طوری که سناریو به ویژه برای او نوشته شده است[citation:6][citation:10]. شخصیت او یک ملی‌گرای کاریکاتوری است که هر چیز کوچکی را بهانه‌ای برای نمایش برتری ملت خود می‌کند. دانی بون، در عین حال، نقش یک فرانسوی دوست‌داشتنی و ساده‌لوح را بازی می‌کند که به همسایه بلژیکی خود با لبخندی ساده‌دلانه نگاه می‌کند[citation:9].

یک واقعیت جالب: فیلمبرداری در یک پست واقعی مرزی فرانسوی-بلژیکی انجام شد و برای اولین بار در تاریخ سینما، کنفرانس مطبوعاتی برای فیلم قبل از شروع فیلمبرداری برگزار شد — چون انتظارات عموم بسیار بالا بود[citation:1]. بودجه فیلم ۲۲ میلیون یورو بود — دو برابر بیشتر از فیلم قبلی بون[citation:1].

چه چیزی از تماشای آن انتظار می‌رود

کمدی در این فیلم بر اساس خودیاری فرانسوی و مسخره کردن همسایگان ساخته شده است. بلژیکی‌ها در این کمدی به عنوان عقب‌مانده‌های پروینسیالی نشان داده شده‌اند که کشور خود را می‌ستایند و به همه چیز فرانسوی با تردید نگاه می‌کنند[citation:3]. فرانسوی‌ها به عنوان همیشه ناراضی و خودشان را بهتر از همه می‌دانند[citation:7]. این فیلم پر از صحنه‌های گротسک است: به عنوان مثال، روبن با جدیت تمام ثابت می‌کند که کلوچه بلژیکی نه غذاست، بلکه نماد افتخار ملی.

در عین حال، خط داستانی عاشقانه نیز در حال پیشرفت است. روابط ماتیاس و لویز از روبن مخفی است و وقتی حقیقت فاش می‌شود، وضعیت به اوج می‌رسد[citation:1][citation:9].

و البته، بخش داستانی جاسوسی: در منطقه مرزی یک گروه قاچاقچی مواد مخدر فعالیت می‌کند که سعی می‌کند یک محموله بزرگ را جابجا کند. روبن و ماتیاس به طور تصادفی در عملیات دستگیری آن‌ها درگیر می‌شوند[citation:2][citation:6].

مفهوم اصلی فیلم

لейтmotiv کمدی «گرانیگاه در درون هر فرد» است. در طول فیلم روبن و ماتیاس به تدریج به همدیگر علاقه‌مند می‌شوند و می‌فهمند که پیشداوری‌های آن‌ها تنها استEREotypes بودند که توسط جامعه و خانواده تحمیل شده بود[citation:6][citation:7]. همانطور که یکی از شخصیت‌ها می‌گوید، «جهان برای همه مردم است»[citation:6]. و طنز در اینجاست که روبن، که به پسر خود یاد می‌دهد که فرانسوی‌ها را متنفر باشند، در نهایت این اصل را نقض می‌کند[citation:6].

اگرچه کمدی از نظر محبوبیت به «بوبرو پورهولار» شکست خورده است، اما این یک کمدی گرم، دلنشین و مهم‌تر از همه، واقعاً خنده‌دار است[citation:3][citation:9]. انتخاب عالی برای شب‌هایی است که می‌خواهید از دردسرهای درام‌های جدی خلاص شوید و به طور کامل بخندید.

Permanent link to this publication: