Laiklik Din Fenomeni: Modern Toplulukta Tanrısızlaştırılmış Kutsallaştırma Laiklik (kamu) din fenomeni, toplumda geleneksel dinin işlevlerine benzer işlevler gören, ancak tanrısal,超自然的 veya kişisel bir tanrıya başvurmayan kolektif inançlar, ritüeller ve semboller sistemidir. Tapınakları laik, "dünya" varlıklarıdır: ulus, devlet, bilim, ilerleme, insan hakları, anayasa, pazar veya belirli bir şahıs. Bu, geri kalmış bir dinlik değil, sekularizasyon sürecinde temel antropolojik ihtiyaçları (anlam, birlik ve kutsallık) karşılamak için ortaya çıkan tam bir işlevsel alternatiftir. Theoretik Dayanaklar ve Ana Özellikler Terim, Jean-Jacques Rousseau tarafından 1762 yılında "Topluluk Sözleşmesi"nde "kamu dinine" olarak tanımlanmış ve devlet için gerekli bir dogma seti olarak (Tanrı'nın varlığı, ahiret, topluluk sözleşmesinin kutsallığı) sunulmuştur. Topluluk sosyolojisi, Emile Durkheim (dinin sosyal dayanışmanın yansıması ve güçlendirilmesi olarak) ve Robert Bellah (Amerikan kamu dininin analizi) tarafından geliştirilmiştir. Laik dinin ana belirtileri: Sakral nesneler ve metinler: Anayasa, İnsan Hakları Bildirgesi, ulusal bayrak, Bilinmeyen Askere anıtı, bilimsel yöntem (sözde imkansız kanon). Bu nesneler dokunulmazdır ve ritüel saygı ile çevrilidir. Ritüeller ve törenler: Cumhurbaşkanının göreve başlama töreni, askeri geçitler, saygı duruşu, çelenk yere serme, ödül törenleri (Nobel, Oscar), laik "geçiş ritüelleri" (mezuniyet, tez savunması). Święte daty (kalendarz): Bağımsızlık Günü, Zafer Günü, Anma Günü. Bu tarihler zamanı yapılandırır ve toplumun kuruluşunda önemli olaylar-mitleri tekrar üretir. Keşişler ve пророки: Siyasi liderler, popüler bilim insanları (örneğin, Carl Sagan veya Stephen Hawking bilimsel dünya görüşü olarak peygamberler), yüksek mahkeme yargıçları (kutsal metin-anayasayı yorumlayanlar), spor ve sinema yıldızları (laik aгиография'nın azizleri). Dogmalar ve eresler: Demokratik ilkelerin dokunulmazlığı, ilerleme inancı, insan haklarının mutlaklığı. Bu tem ... Читать далее