Dijital Unutulma Hakkı: Gizlilik ve Bilgi Serbestliği Arasında Madde ve Hukuki Doğum Dijital unutulma hakkı (silme hakkı, "right to be forgotten") — bir hukuki kavramdır ve bir insanın eski, ilgili olmayan veya kişisel verilerini kamusal erişimden, özellikle arama motorlarından sildirmeyi talep etmesini sağlar. Bu, sunuculardan bilgiyi tamamen silemek (teknik olarak çoğunlukla imkansız olan) değil, talep sahibinin adını içeren arama sonuçlarından deindexe etmek anlamına gelir. 2014 yılında Avrupa Birliği Mahkemesi'nin "Google Spain v. AEPD ve Mario Costeja González" davasında verilen karar, dönüm noktası oldu. İspanyol vatandaşı Mario Costeja, 1998 yılındaki borçlar nedeniyle zorla satılan mülklerine ilişkin gazete notlarının bağlantılarını silme talebinde bulundu — bilgi doğruydı, ancak eski ve itibarı zedeleyen olasıydı. Mahkeme, arama sistemlerinin "veri işleyicileri" olduğunu ve gizlilik hakkı ile kamu çıkarı arasında dengeyi göz önünde bulundurmayı gerektirdiğini belirtti. Bu karar, 2018 yılında yürürlüğe giren AB Genel Veri Koruma Tüzüğü'nün (GDPR) 17. Maddesi'nin temelini oluşturdu. İlginç bir gerçek: Dijital unutulma hakkının ilk 8 yıllık uygulaması (2014-2022) boyunca Google, Avrupa'da 5,8 milyondan fazla URL adresi silme talebi aldı, bunların yaklaşık %45'i karşılandı. Bu, "dijital yeniden başlama" için büyük bir toplumsal talebi göstermektedir. Etik ve Sosyal Çatışma: İki Temel Hak Unutulma hakkının altında yatan, derin bir hukuki ve etik çatışma yatmaktadır: Özel yaşam ve kişisel gelişim hakkı (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8. Maddesi). İfade özgürlüğü ve toplumun bilgi hakkı (aynı sözleşmenin 10. Maddesi). Unutulma hakkının savunucuları, internetin sürekli belleği nedeniyle insanların temiz bir sayfa ile yaşamaya başlama olasılığını ortadan kaldırdığını savunmaktadır ("affetmek ve unutmak"). Eski veya önemsiz bilgi, yıllar boyunca haksız bir şekilde insanı izleyen "dijital gölge" yaratır ve istihdam, sosyal ilişkiler ve psikolojik iyilik halini et ... Читать далее