Aviasyon ve Tarım «Aviasyon çeşitleri» kavramı katı bilimsel anlamda seleksiyon nomenklaturasında yoktur. Ancak bu terim, tarihsel olarak, 1960-1980'li yıllarda tarım sanayileşmesi döneminde oluşturulan veya geniş ölçüde uygulamaya konulan, geniş tarlalarda uygulanması optimal olan ve tarım tekniklerinin (aviahim çalışmaları, aerosemen) kullanımına uygun olan özel tarım kültür türlerini ifade etmektedir. Bu türlerin yetiştirilmesi, geniş tarım alanlarında tarım tekniklerinin maksimum mekanizasyonu ve verimliliği sağlamak amacıyla tarım, seleksiyon ve havacılık sanayii arasında bir sinerji oluşturmuştur. «Gökyüzü» çeşitlerine agrotexnik gereksinimler Uçtan yere işleme için bitkilerin, el veya traktör işçiliği çeşitlerine göre farklı özelliklere sahip olmaları gerekmektedir: Alçak boyut ve yere yatma direnci. Bu temel parametredir. Yüksek boyutlu, zayıf gövdeli kültürler (eski buğday, arpa çeşitleri) yağmurla veya yağış sonrası yere yatıyor ve «dağarcıklar» oluşturuyordu. Alçak boyutlu (70-110 cm) ve güçlü yonca ile sahip olan çeşitler, uçan uçakların (An-2 «mısır ekipçileri») püskürtmeleri ve herbisitlerin dengeli olarak tarlalara uygulanmasını sağlayarak yere yatma bölgelerinde «boşluklar» oluşturmadan kalıyordu. Uygunluk zamanı. Mekanik hasat için ve hava yoluyla kimyasal kurutma (hasat öncesi bitkilerin kimyasal maddelerle havadan kurutulması) için, tarlalardaki tüm bitkilerin maksimum olgunluğa çıkması maksimum olarak eş zamanlı olmalıdır. Bu, halk çeşitleriyle karşılaştırıldığında olgunlaşmanın uzadığına şiddetle karşıt bir durumdur. Kimyasal etkiye dayanıklılık. Çeşitler, sadece hedef maddeler (gübreler, uyarıcılar) değil, aynı zamanda komşu tarlalardan kimyasalların bir kısmını taşımaya dayanıklı olmalıdır. Bu, seleksiyoncuların belirli herbisit ve mantar ilaçları sınıflarına karşı direnci genetik yapılara yerleştirmelerini gerektiriyordu. Yükseklik ve biçimde dengeli. Aynı yükseklikteki bitkilerden oluşan homojen bir «kale» bitkilerin kimyasalların yaprak yüz ... Читать далее