نه، پروکتولوژیست‌های حرفه‌ای، به طور کلی، از حرفه خود شرم نمی‌کنند. این یک استرایبوت که در جامعه وجود دارد، اما نه در میان خود متخصصان. به همین دلیل است که این موضوع از دیدگاه علمی و روانشناختی چنین است.

اخلاق پزشکی: حرفه‌ای‌گری به جای شرم

برای یک پزشک پروکتولوژیست، بدن انسان یک شیء شرم‌آور نیست، بلکه یک سیستم بیولوژیکی پیچیده است. دیدگاه آن‌ها متمرکز بر پاتولوژی، تشخیص و درمان است. تا زمانی که پزشک مسیر طولانی آموزشی را (۶ سال در دانشگاه، دوره‌های فوق تخصصی، آموزش مستمر) به پایان می‌رساند، یک رابطه حرفه‌ای و غیرشخصی با بیمار و بدن او شکل می‌گیرد. حوزه‌ای که با آن کار می‌کنند برای آن‌ها مانند قلب برای یک کاردیولوژیست یا مفصل برای یک ارتوپد است. کار آن‌ها با حل مسائل پزشکی مرتبط است: کاهش درد، مبارزه با بیماری‌های خطرناک (از جمله سرطان)، بهبود کیفیت زندگی بیمار. هیچ مکانی برای شرم وجود ندارد وقتی که سلامتی و زندگی انسان در معرض خطر است.

انتخاب و تطبیق روانشناختی

هنوز در مرحله آموزش و انتخاب تخصص، یک نوع انتخاب طبیعی رخ می‌دهد. کسانی که به ویژگی‌های خاص این تخصص ترس نمی‌کنند، بلکه به چالش‌های منحصر به فرد آن جذب می‌شوند، به کلولوپروکتولوژی می‌آیند. این افراد اغلب دارای ذهن عملی هستند و بر حل مسائل خاص، گاهی اوقات عملی و با نتایج سریع و قابل توجه تمرکز دارند. تجربه چندین ساله کار باعث کاهش حساسیت حرفه‌ای می‌شود — کاهش واکنش عاطفی به چیزی که در جامعه عادی به عنوان «غیرمجاز» یا «شرم‌آور» شناخته می‌شود. پزشک نه یک ناحیه شرم‌آور، بلکه یک مشکل را می‌بیند: هموروئید، شکاف، تومور، سینه. مغز او به طور خودکار به حالت تحلیل می‌رود: «تشخیص چیست؟ کدام روش درمانی انتخاب کنم؟»

اهمیت اجتماعی و افتخار حرفه‌ای

پروکتولوژیست‌ها به اهمیت بحرانی کار خود کاملاً آگاه هستند. بیماری‌هایی که درمان می‌کنند، از جمله بیماری‌های شایعترین در جهان هستند. هموروئید، بر اساس ارزیابی‌های مختلف، در ۱۰-۱۵٪ از جمعیت بزرگسالان دیده می‌شود. در عین حال، کلولوپروکتولوژیست‌ها در خط مقدم مبارزه با سرطان کولون-رکتال قرار دارند — یکی از شایعترین بیماری‌های سرطانی. توانایی تشخیص به موقع این بیماری، انجام یک عمل پیچیده و نجات زندگی بیمار منبع قوی‌ای از افتخار حرفه‌ای و رضایت است. آن‌ها ارتباط مستقیمی بین کار خود و نجات زندگی، رهایی بیمار از درد و رنج‌های دردناک می‌بینند که هرچند که هرگز نمی‌توانند به دیگر پزشکان مراجعه کنند، این موضوع را چندین برابر بیشتر از هر تابو اجتماعی نامتعارف می‌کند.

موضوعات فرهنگی و ارتباطی

البته، پزشک باید با استigmatیزاسیون اجتماعی حرفه خود از سوی برخی بیماران یا در ارتباطات روزمره مواجه شود. اما دقیقاً پروکتولوژیست‌ها اغلب تبدیل به استادان ارتباطات دلسوز می‌شوند. آن‌ها مهارت‌های کاهش تنش در بیمار را دارند، از واژگان پزشکی دقیق استفاده می‌کنند و در اتاق خود محیطی با حداکثر حرفه‌ای‌گری و اعتماد ایجاد می‌کنند. توانایی برقراری ارتباط با بیماری که ممکن است شرمگین باشد، بخشی از مهارت حرفه‌ای آن‌ها است. عبور از این مانع با بیمار و درمان موفق تنها اعتماد به نفس آن‌ها را در راه درستی که انتخاب کرده‌اند تقویت می‌کند.

بنابراین، چیزی که از بیرون ممکن است به عنوان دلیل شرم به نظر برسد، از درون به عنوان یک کار مسئولیت‌مند، اجتماعی و هوشمندانه به نظر می‌رسد. شرم جایگزین هویت حرفه‌ای می‌شود که بر اساس دانش حرفه‌ای، مهارت جراحی و توانایی حل مشکلاتی است که بیماران اغلب نمی‌توانند به دیگر پزشکان مراجعه کنند.

Permanent link to this publication: