امانسیپاسیون - آزادی از وابستگی است. معمولاً درباره امانسیپاسیون زنان صحبت می‌کنند. اما پسران هم نیاز به آن دارند. از پرورش فرزند، از کنترل مادرانه، از ترس «نمی‌توانم جلو بروم». امانسیپاسیون پسر - راهی به استقلال مردانه است. وقتی شروع می‌شود، چگونه آن را نگذراند و نبریزد؟

امانسیپاسیون پسر چیست

این فرآیندی است که پسر یاد می‌گیرد که تصمیم بگیرد، به رفتارهای خود پاسخ دهد، با زندگی روزمره کنار بیاید، پول درآورد. جدا شدن از والدین، به ویژه مادر. در معنای گسترده - شکل‌گیری هویت مردانه: «می‌توانم، من می‌توانم».

در ۳ سالگی شروع می‌شود («من می‌توانم!»)، در دوران نوجوانی به اوج می‌رسد (۱۲-۱۶ سال) و تا ۱۸-۲۰ سالگی به پایان می‌رسد. اما بسیاری از پسران در ۳۰ سالگی همچنان «بچه‌ها» باقی می‌مانند — روی شانه‌های والدین می‌نشینند، نمی‌توانند آپارتمان را تمیز کنند، حرفه انتخاب کنند. این امانسیپاسیون نیست.

چرا امانسیپاسیون مهم است

پسری که به موقع از مادر جدا نشده باشد، خطر تبدیل شدن به بچه‌بزرگ را دارد. او در ساختن روابط با زنان مشکل دارد (امیدوار است که دختر مانند مادر باشد — همه چیز را برای او انجام دهد). اعتماد به نفس ندارد (ترس از تصمیم‌گیری دارد). مستعد افسردگی است (احساس می‌کند که زندگی او نیست). پسری که امانسیپاسیون یافته است - مردی مستقل است: می‌تواند غذا پخت، لباس بشوید، بودجه برنامه‌ریزی کند، از سختی‌ها نمی‌ترسد.

زنان چنین مردانی را ارزیابی می‌کنند. برای آن‌ها راحت است.

مراحل امانسیپاسیون

۳-۵ سال: بحران «من می‌توانم». پسر می‌خواهد بند بزند، آب بریزد. به او کمک نکنید. حتی اگر کج باشد. تشویق کنید. ۶-۹ سال: مدرسه. پسر باید خودش کوله‌پشتی را جمع کند، درس‌ها را انجام دهد (ابتدا با کمک، سپس به تنهایی). وظایف خانه‌داری را واگذار کنید (شستن ظرف، جارو کردن). ۱۰-۱۲ سال: دوران نوجوانی. پسر شروع به بحث می‌کند، نظر خود را دفاع می‌کند. نگذارید سرکوب شود. اجازه دهید لباس، کلاس‌ها، دوستان خود را انتخاب کند.

۱۳-۱۵ سال: شورش. ممکن است چرخی بزند، به قدرت‌ها توهین کند. این طبیعی است. وظیفه والدین این است که مرزها را تعیین کنند، اما نه نفس‌زدن. اجازه دهید اشتباه کند (نمی‌تواند دوره‌های آمادگی برای امتحان نهایی را بگذراند - نمره دو خواهد گرفت). ۱۶-۱۸ سال: آماده‌سازی برای زندگی مستقل. او را یاد بدهید که غذا پخت، بودجه برنامه‌ریزی کند، شغل پیدا کند. برای او نکنید. ۱۸+: رها کنید. خواستار گزارش از هر دقیقه نباشید.

اشتباهات مادران

پرورش فرزند: «هنوز کوچک هستی」，「من خودم انجام می‌دهم». بچه عادت می‌کند که همه چیز برای او تصمیم‌گیری شود. امانسیپاسیون نمی‌رسد. کنترل: بررسی تلفن، دفترچه‌ی روزانه، نظارت. پسر یاد می‌گیرد که دروغ بگوید، پنهان کند، اما مستقل نمی‌شود. انتقاد: «همیشه نمی‌توانی انجام دهی». انگیزه‌ی ابتکار را می‌کشد. نگرانی مادرانه: «به آنجا نرو، خطرناک است، می‌افتد». پسر بزرگ می‌شود که ترسو است. استفاده از او به عنوان شوهر: مادر از زندگی خود شکایت می‌کند، درخواست مشاوره می‌کند. پسر احساس مسئولیت برای مادر می‌کند، نمی‌تواند جدا شود. سوبلیماسیون: مادر زندگی پسر را می‌زند، بدون اینکه زندگی خود را داشته باشد. امانسیپاسیون ممکن نیست.

نقش پدر

پدر - راهنما به سوی دنیای مردانه است. اگر پدر وجود داشته باشد و فعال باشد، امانسیپاسیون آسان‌تر می‌شود. پدر می‌آموزد: تحمل درد، مسئولیت‌پذیری، چکش زدن. نمونه‌ای از روابط با زن (احترام، نه تسلیم). اگر پدری وجود نداشته باشد، پسر به مرد دیگری نیاز دارد (پدربزرگ، عمو، مربی).

مادر نمی‌تواند پدر را جایگزین کند. او باید اجازه دهد که ارتباط با شخصیت مردانه را حفظ کند.

زمانی که امانسیپاسیون نمی‌رسد

پسر ۲۵ ساله است، با مادر زندگی می‌کند، کار نمی‌کند، بازی‌های کامپیوتری بازی می‌کند. مادر لباس می‌شوید، غذا می‌پزد، پول می‌دهد. او نمی‌تواند دختری پیدا کند - دختران فرار می‌کنند. این اتفاقی است که وقتی مادر به موقع رها نشده باشد. دیر شده؟ نه. می‌توان امانسیپاسیون را در هر سنی شروع کرد، اما سخت‌تر است.

چه باید کرد: به تدریج مسئولیت را به او واگذار کنید. توقف در دادن پول برای هزینه‌های جیبی. توقف در غذاپزی برای او. درخواست کنید که از خانه بیرون برود (یا اجاره‌بها بپردازد). به مشاوره روانشناسی مراجعه کنید (با هم).

امانسیپاسیون پسر - مبارزه با مادر نیست. همکاری است. مادر کمک می‌کند تا مستقل شود، سپس رها می‌شود. دردناک است، اما لازم است. برای زنان آینده، برای خود پسر، و مهم‌تر از همه - برای خود. تا زندگی شما وقتی او بزرگ شد، به پایان نرسد.

Permanent link to this publication: