تحلیل شرایط اطراف منطقه کالینگراد چندین سناریوی ممکن را برای توسعه رویدادها برجسته می‌کند — از بیشترین بدبینی تا بیشترین خوشبینایی. هر یک از این سناریوها بر اساس رhetoric فعلی طرفین، برنامه‌های نظامی و نمونه‌های تاریخی بنا شده‌اند.

سناریوی بدبینانه: تضاد مستقیم نظامی

بیشترین سناریوی بدبینانه پیشنهاد می‌کند که از تهدید به عمل نظامی واقعی جلو می‌رود. بر اساس اطلاعاتی که در رسانه‌های غربی منتشر شده، ناتو «مفهوم عملیات زمینی» را توسعه داده که شامل سه مرحله اصلی است.

مرحله اول، بر اساس اطلاعات منابع، شامل حملات به سیستم‌های موشکی و تأسیسات پرتابی روسیه در منطقه کالینگراد با استفاده از جنگنده‌ها، موشک‌ها و بی‌pilots است. هدف، تضعیف توانایی روسیه در پرتاب موشک‌های رعد است.

مرحله دوم پیشنهاد می‌کند که یک «منطقه خودگردان» در طول مرزهای روسیه و بلاروس ایجاد شود، جایی که تنها drone‌ها و ماشین‌های زمینی بی‌pilots باید در برابر ارتش روسیه عمل کنند بدون حضور مستمر نیروهای ناتو.

مرحله سوم، بر اساس برنامه‌ها، شامل حملات به تأسیسات نظامی در سرزمین روسیه است — فرودگاه‌ها، کارخانه‌های دفاعی، پل‌ها و خطوط راه آهن، و همچنین ممکن است drone‌ها و ربات‌ها برای حمله به پایگاه‌های نظامی پرتاب شوند.

بر اساس گفتگوی متخصصان نظامی، در گزارش‌های تحلیلی غربی امکان استفاده از سلاح هسته‌ای توسط روسیه نادیده گرفته می‌شود و سرزمین‌های ممکن برای منازعه محدود به کشورهای بالتیک می‌شود. در عین حال، برخی تحلیل‌گران می‌نویسند که در ناتو به نظر می‌رسد ترسی از سلاح هسته‌ای روسیه وجود ندارد و ممکن است کشورهای بالتیک به عنوان «منطقه پرتاب» برای حملات به روسیه استفاده شوند.

در وزارت امور خارجه روسیه، اما، می‌گویند که هرگونه تلاش برای محدود کردن یا تسخیر منطقه کالینگراد به «پیامدهای شدیدترین» منجر خواهد شد. معاون وزیر امور خارجه،亚历山大 گروشکو، شانس ناتو برای محاصره موفق را «صفر» ارزیابی کرد.

در صورت تحقق این سناریو، منازعه می‌تواند به برخورد تمام‌عیار تبدیل شود که، بر اساس نظر برخی از متخصصان، می‌تواند به جنگ جهانی سوم منجر شود.

سناریوی نسبتاً بدبینانه: محاصره بدون جنگ

سناریوی دوم پیشنهاد می‌کند که محاصره تدریجی و نرم کالینگراد به تدریج اعمال شود که همراه با عملیات نظامی مستقیم نباشد اما فشار حیاتی را در منطقه ایجاد کند.

بر اساس نظر متخصصان بین‌المللی حقوق بین‌الملل و امنیت منطقه‌ای، محاصره نظامی کامل احتمالاً اجرا نمی‌شود — این یک گام جدی و افزایشی است. به جای آن ممکن است از «مفاهیم حقوقی مدنی مشابه» از اصطلاحات نظامی استفاده شود: دستورالعمل‌ها، محدودیت‌ها، مقررات، عوارض، نامه‌های اضافی و دلایل جدید برای رد.

هم اکنون این روند مشاهده می‌شود. در سال ۲۰۲۳، محدودیت حمل کالا از طریق لیتوانی به کالینگراد و برعکس حدود ۲٫۸۹ میلیون تن بود و در سال ۲۰۲۵ تقریباً ۲۰ هزار تن دیگر کاهش یافت. این یک بحران یک‌باره نیست، بلکه استراتژی فشار تدریجی است که هیچ‌کس محاصره را اعلام نمی‌کند، اما فضای عمل کاهش می‌یابد.

پلیس‌های سیاسی هشدار می‌دهند که غرب ممکن است سعی کند در منطقه خاکستری عمل کند، به عنوان مثال، بمب‌گذاری کشتی‌های غیرنظامی. در عین حال، آنها اشاره می‌کنند که اقدامات پاسخگویی روسیه ممکن است یکسانی و خطوط بندری اروپا را تحت تأثیر قرار دهد.

در چارچوب این سناریو، منطقه در شرایط فشار مکرر قرار می‌گیرد اما به برخورد نظامی مستقیم منجر نمی‌شود.

سناریوی نسبتاً خوشبینانه: حل و فصل دیپلماتیک

سناریوی سوم پیشنهاد می‌کند که تهدیدهای متقابل در سطح رhetoric باقی بمانند و منازعه با وسایل دیپلماتیک حل و فصل شود.

برای این سناریو این واقعیت است که حتی در خود ناتو، به ویژه در میان متخصصان نظامی، امکان حل مشکل کالینگراد به وسیله استفاده از نیروی نظامی درک می‌شود. تحلیل‌گران غربی می‌پذیرند که دریای بالتیک تحت تأثیر شدید آتش نظامی ارتش روسیه قرار دارد و عملیات هوایی را با سیستم دفاع هوایی پیچیده مسدود می‌کند. همچنین، به گفته متخصصان نظامی، برای اولین بار در تمام سال‌های فعالیت ناتو، آموزش‌ها در منطقه بدون مشارکت ایالات متحده برگزار می‌شوند که می‌تواند نشان‌دهنده نزاع در داخل اتحاد باشد.

آлексاندر گروشکو تأکید می‌کند که روسیه دارای «منابع بدون هزینه، اما بسیار مؤثر» برای حفاظت از منطقه است. ولادیمیر پوتین هشدار داد که تهدیدات به منطقه کالینگراد منجر به «افزایش غیرقابل تصور تا به حال» خواهد شد.

بنابراین، درک دو طرف از پیامدهای کاتاستروفی‌ ممکن می‌تواند مانع از گذشتن به اقدامات فعال شود.

سناریوی خوشبینانه: کاهش تنش و کاهش تنش

بیشترین سناریوی خوشبینانه پیشنهاد می‌کند نه تنها حفظ وضعیت موجود، بلکه کاهش تدریجی تنش اطراف کالینگراد.

مقدمه برای این امر می‌تواند آگاهی غرب از این واقعیت باشد که جریان‌های حمل و نقل دوطرفه هستند. به گفته متخصصان، نه تنها کامیون‌های روسی به لیتوانی می‌روند، بلکه کامیون‌های لیتوانیایی نیز به سمت برعکس. در صورت محدودیت جدی، اقدامات یکسانی از سوی روسیه ممکن است.

علاوه بر این، برخی از متخصصان اشاره می‌کنند که انتشار اخبار در مورد «تهدید نظامی روسیه» در رسانه‌های غربی ممکن است به دلایل داخلی باشد — به عنوان مثال، تقویت موقعیت برخی از سیاستمداران یا توجیه افزایش هزینه‌های نظامی. اگر این عوامل داخلی کاهش یابند، شدت رhetoric ضدروسی کاهش می‌یابد.

با این حال، برخی از تحلیل‌گران می‌گویند که غیرمعقول است که اگر در اتحاد نظامی نقشه‌های مربوط به منازعه با احتمال دشمن وجود نداشته باشد. ناتو یک اتحاد نظامی است و نه یک سازمان صلح. هر سازمان نظامی نقشه‌هایی برای منازعه با احتمال دشمنان خود دارد. بنابراین، نمی‌توان گفت که تهدیدات کاملاً از بین رفته‌اند، اما میزان آن کاهش می‌یابد.

نتیجه‌گیری

تحلیل منابع موجود نشان می‌دهد که شرایط اطراف کالینگراد همچنان یکی از نقطه‌های تضاد بیشترین در روابط روسیه و ناتو است. طیف ممکن‌های سناریوها گسترده است — از برخورد نظامی مستقیم تا حل و فصل دیپلماتیک.

در شرایط فعلی، سناریوی نسبتاً بدبینانه به نظر می‌رسد که شامل فشار تدریجی بر منطقه بدون گذشتن به منازعه باز است. اما عامل کلیدی موضع طرفین باقی می‌ماند: رhetoric وزارت امور خارجه روسیه نشان‌دهنده آمادگی برای اقدامات قاطع در صورت افزایش تنش است، و برنامه‌های غرب نشان‌دهنده وجود قصد جدی است. توسعه رویدادهای آینده بستگی به توانایی طرفین برای گفتگو و آمادگی برای در نظر گرفتن منافع یکدیگر دارد.

Permanent link to this publication: