رقص در بوداییسم: از پantomima آیینی تا مدیتیشن در حرکت

مقدمه: حرکت معنادار به سوی روشنایی

در بوداییسم، با تأکید بر آگاهی، جدایی از لذت‌های حسی و تسکین بدن، نگرش به رقص به عنوان سرگرمی светسک یا خودآگاهی به طور کلی محدود است. با این حال، به عنوان یک دین عمیقاً سینکراتیک که به فرهنگ‌های محلی سازگار شده است، بوداییسم نه تنها رشد و توسعه رitually- سمبلیک و مدیتیشن رقصی منحصر به فردی را تولید کرده است، بلکه آنها را نیز جذب کرده است. هدف آنها نه خودآگاهی رقاص، بلکه توضیح آشکار دین (Dharma)، ارزیابی به خداها، تغییر ذهن بیننده و اجراگر است.

اصل‌های کلیدی: رقص به عنوان دharma و ارزیابی

در اساس رویکرد بودایی به حرکت چند ایده قرار دارد:

عدم وابستگی: حرکات باید از تأثیرات احساسی، خودپرستی و حسی خالی باشند. رقص یک عمل اصولی و خودآگاه است.

سمبلیک: هر حرکت، پوز، لباس و attribute دارای معنای عمیق و مرتبط با فلسفه بودایی است: پیروزی بر توهم‌ها (مایا)، شفقت (کارونا)، عقل (پراهنا).

اثربخشی رitually: رقص اغلب به عنوان یک عمل ساکرال مگنی (سادهانا) در نظر گرفته می‌شود که می‌تواند فضا را پاک کند، خداها (ایدام‌ها) را فرا می‌خواند و اعمال نیک را جمع‌آوری کند.

تقاليدهای اصلی رقص در بوداییسم

1. بوداییسم تبت: پantomima مذهبی و خدایان خشم

تقاليدهای رقص تبت بیشترین توسعه و معروفیت را دارد. هسته اصلی آن تشام (چام) است — رقص‌های رitually مذهبی و مذهبی که توسط مонахان با ماسک اجرا می‌شوند.

تاریخچه و معنا: طبق افسانه، بنیان‌گذار تشام عظیم‌القدرت و سنت پادما سانبهاوا (گورو رینپوچه) در قرن هشتم بود تا دایمون‌های محلی را تسخیر کند و دین را تثبیت کند. رقص تصویرسازی مانده است و تصویر زنده شده. هنگام اجرای آن، مонах-رقاص با یک خدا یا محافظ (ایدام، داکینی، دharmaپالا) خشمگین یا آرام وفا می‌کند.

ایکونوگرافی و سمبلیک: لباس‌ها و ماسک‌ها بسیار پیچیده هستند. ماسک‌های خشمگین (با خنده، چشم سوم، تاج از استخوان‌ها) انرژی را نمادینه می‌کنند که نیروهای منفی و تاریکی ذهن را تغییر می‌دهد. هر حرکت (مودرا)، وضعیت پا، نگاه به هر یک از حرکات دقیقاً تنظیم شده و توضیح داده شده است در متون تانتریک.

محیط: تشام در جشن‌های بزرگ معابد (تیب. تسه‌چو)، بیشتر در روزهای قبل یا در جشن سال نو (لوسار) اجرا می‌شود. معروف‌ترین آن جشن در معبد هیمس در لداخ است. رقص‌ها چند روز طول می‌کشد و با یک رитуال از بین بردن یک شکل از خمیر یا روغن از شخصیت دشمن ایمان، نماد پیروزی دین بر جهل است.

رقص با استخوان‌ها (تیب. کاردا-چام): با لباس‌های از استخوان‌ها اجرا می‌شود و به بربری زندگی (آنیتا) و تمرین مشاهده مرگ اشاره دارد.

2. بوداییسم ژاپن: مراسم‌های اسرارآمیز و تئاتر نو

بگاکو و گیکاکو: نمایش‌های رقصی و موسیقیایی باستانی که از طریق چین و کره به ژاپن آمده‌اند، در مراسم بودایی استفاده می‌شوند. آنها شامل عناصر داستان‌گویی و مایمیک هستند.

رقص در مدرسه سینگون (ژاپنی «مای»): بوداییسم اسرارآمیز (میککو) سینگون رقص‌های رitually پیچیده را حفظ کرده است، مانند «рюگای-نو-مای» (رقص کودکان اژدها)، که برای فرا خواندن باران یا صلح اجرا می‌شود. حرکات در اینجا تصویرسازی ماندها و مантρες هستند.

تأثیر بر تئاتر نو: اگرچه نو یک هنر светسک است، اما زیبایی‌شناسی آن (آهسته، سمبلیک، استفاده از ماسک، موضوعات ارواح و روشنایی) به طور عمیق از ایده‌های بودایی، به ویژه مدرسه دزن، تأثیر پذیرفته است. رقص در نو یک حرکت متمرکز و ساده‌است که ماهیت واقعیت را بیان می‌کند.

3. بوداییسم تهراوادا (شری‌لانکا، تایلند، میانمار، کامبوج):

در این سنت‌ها، رقص کمتر با زندگی موناستریک یکپارچه شده است، اما نقش آن در فرهنگ مذهبی عمومی و قصر دارد.

خون (تایلند) و لاکون (کامبوج): رقص پantomima کلاسیک در ماسک، که اغلب صحنه‌های از زندگی بودا یا از اوپه ملی «راماییان» (نسخه‌ای از رامایانا) را تصویر می‌کند. این یک ارزیابی و روشی برای انتقال درس‌های اخلاقی است.

رقص با ظرف‌های خوراکی: در تایلند یک رقص رitually زیبا با ظرف‌های خوراکی وجود دارد که در جشن‌ها در معابد اجرا می‌شود.

4. بوداییسم دزن: مدیتیشن در حرکت

دزن، با اصل «تجربه مستقیم واقعیت»، به روش‌هایی منجر شده است که می‌توان آنها را به عنوان یک شکل از رقص بسیار ساده‌ترین شکل در نظر گرفت.

کین‌هین (jingxing، «راه رفتن مدیتیشن»): راه رفتن آهسته و خودآگاه در یک مدار بین جلسات مدیتیشن نشسته (دزادزن). هر قدم با نفس هماهنگ است و توجه کامل به لحظه حال است. این رقص بدون بیننده‌ای است که حرکت خود را به عنوان خود مدیتیشن تجربه می‌کند.

پایان نامه‌های ریتمیک (پایان نامه‌های): در برخی سنت‌ها، پایان نامه‌های تکراری ریتمیک که بخشی از عمل رضایت‌خواهی یا ارزیابی است، به عنوان یک عمل ریتوآل، روان‌شناختی و بدنی تبدیل می‌شوند.

رقص به عنوان یک实践 بودایی مدرن

در قرن بیستم و بیست و یکم، برخی از معلمان غربی و شرقی تلاش کرده‌اند تا حرکت آزاد را در بافت بودایی یکپارچه کنند.

«رقص آزاد» در رترویت‌ها: به عنوان روشی برای کار با انرژی، کاهش بلوک‌های بدنی، توسعه آگاهی در حرکت. با این حال، این практики اغلب به عنوان عمل‌های فرعی باقی می‌مانند و در گروه‌های محافظه‌کار مناقشه برانگیز هستند.

«رقص مانه» یا «رقص واجرا»: فعالیت‌های گروهی، جایی که حرکت به دور یک مدار با خواندن مانترا یا تصویرسازی ترکیب می‌شود.

تبادل فرهنگی و جهانگردی

بسیاری از رقص‌های مقدس، به ویژه چام، امروزه نه تنها در محیط رitually بلکه در محیط نمایشی برای جهانگردان اجرا می‌شوند. این باعث ایجاد یک گفتگوی پیچیده بین فعالیت مذهبی واقعی و عمل فرهنگی می‌شود که گاهی منجر به تجاری‌سازی و ساده‌سازی معانی می‌شود.

مقایسه با رقص در یهودیت و مسیحیت

برخلاف یهودیت، جایی که رقص اغلب به عنوان بیان خوشحالی جمعی و جشن است، یا مسیحیت با نگرش دوگانه‌ای، بودایی رقص (به ویژه تبت‌ای) بیشتر یک عمل دقیق، تصویری و اغلب خشمگین است که به تغییر دایمون‌های داخلی و خارجی هدف دارد. هدف آن نه اتحاد جامعه در خوشحالی، بلکه نمایش آشکار مبارزه با جهل و ایجاد زمینه‌ای مناسب برای کارما.

نتیجه‌گیری: حرکتی که از حرکت آزاد می‌کند

رقص در بوداییسم یک پارادوکس است: این یک سیستم پیچیده از حرکات است که در نهایت به آرامش ذهن و آزادی از هرگونه فعالیت وابسته منجر می‌شود. او نه درباره بدن به عنوان بدن، بلکه درباره بدن به عنوان نقشه ذهن و جهان، به عنوان ابزاری برای نشان دادن شفقت و عقل است.

این هنر، جایی که زیبایی‌شناسی کاملاً زیر سلطه سoteriology (آموزش نجات) قرار دارد. از پیروت‌های ترسناک مонах تبت با ماسک ماهاکالا تا قدم‌های آرام مонах دزن در کین‌هین — رقص بودایی اصل کلیدی را تجسم می‌کند: عمل آگاهانه، شفقت‌آمیز و سمبلیک به خودی خود راهی است. او یادآوری می‌کند که روشنایی یک حالت ثابت نیست، بلکه یک فرآیند دینامیک از تبدیل تمام انرژی‌های ما، از جمله انرژی حرکت، به عقل برای خیر تمام موجودات زنده است.

Permanent link to this publication: