ما فکر می‌کنیم که بحران چیزی است که ما را عرق آور می‌کند. اما در واقع بحران چیزی است که ما را آموزش می‌دهد. آموزش نمی‌ترسیم. یا دقیق‌تر بگویم — آموزش می‌ترسیم و به جلو می‌رویم. ترس قوی‌ترین احساس است. او ما را فلج می‌کند، باعث می‌شود که عقب برویم، به دنبال حفاظت بگردیم. اما بحرانی که ما آن را به عنوان تهدید می‌پذیریم، در واقع بهترین تمرین برای غلبه بر ترس است. او ما را در برابر انتخاب قرار می‌دهد: در ترس بمانیم یا از آن عبور کنیم.

ترس و نقاب‌هایش

ترس اغلب به صورت خالص نمی‌آید. او خود را به عنوان عدم اعتماد به نفس، خستگی، بی‌تفاوتی، خشم پوشش می‌دهد. ما می‌گوییم «من نمی‌خواهم»، وقتی در واقع می‌گوییم «من می‌ترسم». ما می‌گوییم «من وقت ندارم»، وقتی در واقع می‌گوییم «من می‌ترسم که نتوانم». بحران این نقاب‌ها را برمی‌کند. او ما را اجازه نمی‌دهد که خود را پشت بهانه‌ها پنهان کنیم. او ما را مجبور می‌کند که با ترس روبرو شویم. و در این دیدار فرصتی وجود دارد — نه ترس را از بین ببریم، بلکه از برده‌اش دست برداریم.

بحران به عنوان آینه‌ای برای ترس

بحران ترس‌های عمیق ما را منعکس می‌کند. اگر ما از تنهایی می‌ترسیم، بحران روابط تنهایی این ترس را تشدید می‌کند. اگر ما از شکست می‌ترسیم، بحران کاری این ترس را به سطح می‌آورد. این تنبیه نیست. این فرصتی است که ببینیم چه چیزی ما را کنترل می‌کند. تا زمانی که ترس پنهان باشد، او ما را به صورت پنهان کنترل می‌کند. وقتی او قابل دیدن می‌شود، ما می‌توانیم انتخاب کنیم — به او تسلیم شویم یا غلبه کنیم.

غلبه بر ترس از طریق پذیرش

efficacy‌ترین راه برای غلبه بر ترس، این است که با او مبارزه نکنیم. مبارزه تنها ترس را تشدید می‌کند. پذیرش اما ترس را ضعیف می‌کند. وقتی ما می‌گوییم: «بله، من می‌ترسم. اما این من را متوقف نمی‌کند»، ما قدرت ترس را از بین می‌بریم. بحران به ما این فرصت را می‌دهد تا این پذیرش را تمرین کنیم. ما نمی‌گوییم «من نمی‌ترسم». ما می‌گوییم: «من می‌ترسم، اما من عمل می‌کنم». این است که شجاعت است. نه عدم وجود ترس، بلکه عمل بر خلاف ترس.

تکنیک «گام یک‌قدمی»

ترس اغلب وقتی ما به کل وضعیت نگاه می‌کنیم، غیر قابل غلبه به نظر می‌رسد. اما اگر آن را به گام‌های کوچک تقسیم کنیم، ترس قابل مدیریت می‌شود. در بحران ما نمی‌توانیم همه چیز را یکجا حل کنیم. اما ما می‌توانیم یک گام کوچک برداریم. تماس گرفتن، نوشتن، از خانه بیرون رفتن. هر گام کوچک پیروزی بر ترس است. او به ما نشان می‌دهد که می‌توانیم حرکت کنیم، حتی وقتی که درون ما لرز می‌کند. و این حرکت باعث ایجاد حرکت می‌شود.

تبدیل ترس به منبع

آدرنالینی که ما در ترس حس می‌کنیم، همان انرژی‌ای است که برای عمل نیاز داریم. ترس ضعف نیست، این سوخت است. در بحران ما یاد می‌گیریم که این انرژی را هدایت کنیم. به جای اینکه بی‌حرکت بمانیم، ما از آن برای پرتاب استفاده می‌کنیم. این همیشه به سرعت ممکن نیست، اما با تجربه می‌آید. کسانی که از بحران عبور کرده‌اند، اغلب می‌گویند: «من می‌ترسیدم، اما این ترس باعث شد که من سریع‌تر، تندتر و دقیق‌تر عمل کنم».

مثال‌های از زندگی

کسی که شغل خود را از دست داده، می‌ترسد که هرگز شغل جدیدی پیدا نکند. اما این ترس او را مجبور می‌کند که رزومه خود را به‌روز کند، زبان جدیدی یاد بگیرد، شبکه ارتباطات خود را گسترش دهد. در نهایت او شغل بهتری از قبل پیدا می‌کند. کسی که از طلاق رنج برده، از تنهایی می‌ترسد. اما این ترس او را مجبور می‌کند که به دوره‌های مختلف بپردازد، دوستان جدیدی پیدا کند، خود را دوباره باز کند. بحران ما را اجازه نمی‌دهد که در منطقه راحتی خود بمانیم. او ما را به منطقه رشد می‌کشاند.

ترس از مرگ به عنوان پایه همه ترس‌ها

در نهایت، همه ترس‌ها به ترس از مرگ ختم می‌شوند — ترس از از دست دادن کنترل، ترس از ناشناخته، ترس از درد. بحران به ما یادآوری می‌کند از ابدیت. این ترسناک است، اما این نیز آزادی ایجاد می‌کند. وقتی ما می‌پذیریم که ما مرگناکیم، ما از ترس از شکست‌های کوچک دست می‌کشیم. ما شروع به ارزش‌گذاری به زمان، خطر کردن و زندگی بهتر می‌کنیم. بحران یادآوری می‌کند: زندگی کوتاه است، و ترسیدن به معنای تلف کردن آن است.

چگونه بحران نگرش ما به آینده را تغییر می‌دهد

قبل از بحران ما اغلب در توهمی زندگی می‌کنیم که آینده قابل پیش‌بینی است. بحران این توهم را نابود می‌کند. ما درک می‌کنیم که آینده غیر قابل پیش‌بینی است. و این ترسناک است. اما این نیز آزادی از ترس از اشتباه ایجاد می‌کند. اگر آینده غیر قابل پیش‌بینی باشد، هیچ انتخاب «درست»ی وجود ندارد. تنها انتخابی است که ما در حال حاضر می‌کنیم. و ما می‌توانیم آن را با اعتماد به نفس انجام دهیم.

نتیجه‌گیری

بحران دشمن ترس نیست. او معلم ترس است. او ما را آموزش می‌دهد که ترس را نگریزیم و از آن استفاده کنیم. نه آن را انکار کنیم، بلکه بپذیریم. نه بی‌حرکت بمانیم، بلکه حرکت کنیم. کسانی که از بحران عبور کرده‌اند، دیگر از زندگی می‌ترسند. آنها می‌دانند که ترس طبیعی است. اما آنها می‌دانند که ترس نباید آنها را کنترل کند. بحران این تجربه را به ما می‌دهد. و این بی‌نظیر است.

Permanent link to this publication: