لحظه‌های خوشه پرسنلی — این نیست که در تبلیغات داروها نشان می‌دهند. همیشه پیرمردان لبخند بر لب بازی می‌کنند و آبمیوه می‌نوشند. در واقعیت، شادی پرسنلی این است که صبح ساکت بیدار شود، زنگی از نوه بشنوند، بطری خیار شور که نیازی به چرخش ندارد. این زمانی است که بالاخره می‌توانید عجله نکنید. بیایید صادقانه و بدون آرایش: چه چیزی به کسی که به استراحت اجباری رسیده، خوشحالی می‌آورد.

آزادی از زنگ ساعت

بزرگترین خوشحالی — این نیست که در ۶ صبح زیر فریاد زنگ ساعت بیدار شوید. پرسنلی زمانی که می‌خواهد بیدار می‌شود. ممکن است در رختخواب دراز بکشد، سکوت را بشنود یا برعکس، آواز پرندگان را بشنود. این احساس که روز فقط به شما تعلق دارد. کسی هیچگونه گزارشی نمی‌خواهد، هیچگونه عجله‌ای وجود ندارد. می‌توانید یک ساعت قهوه بنوشید و عکس‌های قدیمی را ورق بزنید. می‌توانید حتی اگر هوا بد باشد، از خانه بیرون نروید. آزادی از برنامه‌ریزی — چیزی است که جوانان حاضرند برای آن همه چیز را بدهند، و پرسنلی به عنوان یک بسته رایگان دریافت می‌کنند.

نوه‌ها — ضدافسردگی

برای بسیاری از پرسنلی، بزرگترین خوشحالی این است که نوه دارند. وقتی یک موجود کوچک به سمت شما می‌دوید و می‌گوید «دایی!» یا «با!» — همه دردها فراموش می‌شوند. می‌توانید نوه‌ها را نوازش کنید بدون اینکه نگران خراب کردنشان باشید (پدر و مادر همه را بازپرورش می‌دهند). می‌توانید داستان‌هایی را برای آنها بخوانید که در کودکی به شما نمی‌خواندند، زیرا زمان نبود. با نوه‌ها می‌توانید دوباره کودک شوید: خمیر بازی درست کنید، قارچ‌ها را پرتاب کنید، شطرنج بازی کنید. و به گزارشات فردا فکر نکنید. بسیاری از پرسنلی می‌گویند: برای این لحظه‌ها حاضرند هر نوع ناراحتی را تحمل کنند.

مزرعه و فلسفه‌اش

برای برخی، مزرعه — این است که به کаторگ است. برای پرسنلی — این است که خوشحالی. خوشحالی از دیدن اولین رشد سیر، خوردن خیار از گله‌ای که پنج ثانیه قبل از گله بریده شده، نوشیدن چای با نعناع که با دستان خودشان پرورش داده‌اند. مزرعه — این نیست که کار باشد. این امکان است که احساس نیاز به خود را داشته باشید. زمین دروغ نمی‌گوید: چقدر کار کرده‌اید، چقدر دریافت کرده‌اید. و وقتی محصول جمع‌آوری شد، آرامش در دل ایجاد می‌شود. مزرعه حس استقلال می‌دهد: این خیار من است، این بطری من است، این زندگی من است. علاوه بر این، هوای تازه‌ای است که بهتر از هر بیمارستان است.

ارتباط بدون تعهد

پرسنلی وقتی می‌تواند با همسایه روی نیمکت بنشیند و فقط درباره هوا، سیاست و داروها حرف بزند، خوشحال می‌شود. هیچگونه جلسه کاری، هیچگونه مهلت زمانی وجود ندارد. فقط ارتباط زنده‌ای که در غیاب شلوغی بسیار کم است. می‌توانید به کتابخانه بروید و به آرامی کتاب‌ها را انتخاب کنید و با کتابدار صحبت کنید. می‌توانید به خانه دوست قدیمی‌تان که ۴۰ سال پیش با او کار می‌کردید، بروید و جوانی را به یاد بیاورید. این ارتباط نیازی به برنامه‌ریزی برای ماه ندارد — آن است که زنده است.

خوشحالی‌های کوچک زندگی روزمره

لحظه‌های خوش در چیزهای کوچک پنهان شده‌اند: پیراشکی‌ای که نپخته است؛ با اولین تلاش به کلینیک تماس بگیرید؛ ببینید که در پنجره، قبض برق کمتر از انتظار است؛ بسته‌ای از خانواده از شهر دیگر دریافت کنید؛ در بازار نوع مورد علاقه‌تان از گوجه فرنگی پیدا کنید. جوانان اغلب اینها را نمی‌بینند. برای پرسنلی هر چنین چیز کوچکی — یک هدیه از سرنوشت است.

صبح بدون عجله و شب بدون سروصدا

خوشحالی این است که می‌توانید صبح را با یک فنجان چای و روزنامه (یا تبلت) سپری کنید. وقتی به هیچ جایی نمی‌گریزید، فقط به پنجره نگاه می‌کنید و می‌بینید که برف می‌رود یا برگ‌ها می‌شکنند. این زمانی است که زندگی آهسته می‌شود. پرسنلی وقتی برنامه‌اش به دقیقه‌ها برنامه‌ریزی نشده، بلکه از مواردی مانند «دراز کشیدن」， «خواندن」， «بازدید از سریال」， «رفتن به مغازه برای نان» تشکیل شده، خوشحال می‌شود. توانایی هیچ کاری نکردن — این هم یک هنر است و با پیری به تعالی می‌رسد.

یادآوری گذشته

خوشحالی این است که می‌توانید آلبوم‌های قدیمی را ورق بزنید و جوانی خود را به یاد بیاورید. اینجا من در تظاهرات هستم، اینجا در مراسم ازدواج هستم، اینجا با پسرم در پارک هستم. این خاطرات دل را گرم می‌کند. پرسنلی می‌تواند برای ساعت‌ها به نوه‌ها بگوید که چگونه بدون اینترنت زندگی می‌کردند، که در صف‌ها می‌ایستادند، که بام آبی را می‌ساختند. برای او این نوستالژی به گذشته تاریک نیست، بلکه احساس اینکه زندگی به هدر رفته نیست. لحظه‌ای خوش — وقتی تصویر در ذهن زنده می‌شود و شما دوباره جوان، قوی و پر از امید هستید.

خوشحالی پرسنلی این است که سکوت باشد. سکوت داخلی و خارجی. وقتی هیچ بدهی، وام، مدیر و برنامه‌های ناتمام پشت سر شما نیست. فقط شما و این روز. و امکان پر کردن آن با چیزی که به شما خوش می‌آید. این احساس را حتی اگر شما هنوز به سن بازنشستگی نرسیده‌اید، از دست ندهید. حتی حالا به کوچک‌ها خوشحالی یاد بگیرید. سپس پیری به تنگاتنگی تبدیل نمی‌شود.

Permanent link to this publication: