بر اساس بیشتر تحقیقات بزرگ، بینش‌گرایان بیشتر عمر می‌کنند. اما شیطان در جزئیات نهفته است: نقش کلیدی بیش از همه نه چندان انتظارات مثبت، بلکه عدم وجود پessimism است.

چیزی که اعداد می‌گویند

داده‌های مشاهده‌های چند ساله بسیار منظم است.

اختلاف در طول عمر: مطالعه معروف‌ترین نشان داد که زنان بینش‌گرا به طور میانگین چهارده و نه دهم درصد بیشتر از همتایان پessimistic خود زندگی می‌کنند، و مردان ده و نه دهم درصد بیشتر. احتمال زنده ماندن تا هشتاد و پنج ساله در بینش‌گرایان یک و نیم تا هفت دهم برابر بیشتر است.

مرگ و میر: تحلیل متاآنالیز پانزده مطالعه با شرکت بیش از دویست هزار نفر نشان داد که بینش‌گرایی با کاهش خطر مرگ زودرس مرتبط است. داده‌های دیگر نشان می‌دهند که هر ده امتیاز به سمت پessimism خطر مرگ و میر را تا نوزده درصد افزایش می‌دهد.

نکته مهم: برخی از دانشمندان معتقدند که بینش‌گرایی و پessimism نه دو سمت یک مقیاس هستند. تحلیل نشان داد که دقیقاً پessimism بالا پیشگویی‌کننده افزایش مرگ و میر است، در حالی که بینش‌گرایی به تنهایی ممکن است حفاظتی اضافی ندهد.

چرا اینگونه است

بینش‌گرایان بیشتر به سبک زندگی سالمی تمایل دارند: بیشتر حرکت می‌کنند، بهتر تغذیه می‌کنند، کمتر سیگار و مشروب می‌کشند. علاوه بر این، آنها بهتر با استرس مقابله می‌کنند که به طور مثبت بر دستگاه قلبی و عروقی تأثیر می‌گذارد.

زمینه فرهنگی

جالب است که همه تحقیقات این ارتباط را تأیید نمی‌کنند. برای مثال، در میان ژاپنی‌های مسن، بینش‌گرایی با طول عمر مرتبط نبود. دانشمندان فرض می‌کنند که در فرهنگ‌هایی با دیدگاه متفاوت به تفکر مثبت، این ارتباط ممکن است کار نکند.

بینش‌گرایان-زندگانی طولانی: مثال‌های واقعی

تاریخ بسیاری از افرادی را می‌شناسد که مثبت‌نوازی و فعالیت آن‌ها به آن‌ها کمک کرده است تا زندگی طولانی و پرجنب‌وجوشی داشته باشند.

• دیک وندایک (صد سال). بازیگر افسانه‌ای، معروف به نقش برت در \"مری پاپینز\"، تا صد سالگی زنده ماند. او معتقد بود که رمز طول عمر عدم خشم و برخورد آرام با زندگی است. او حتی کتابی به نام \"صد قانون زندگی تا صد سالگی: راهنمای بینش‌گرایان برای زندگی شاد\" نوشت.
• جین گودال (نود و یک سال). پریماتولوگ معروف و محافظت‌کننده طبیعت که تا آخرین روزها به طور فعال کار و سفر می‌کرد. او در کتاب \"کتاب امید\" دلایل بینش‌گرایی خود را حتی در مواجهه با مشکلات جهانی به اشتراک گذاشت. او نود و یک سال زنده ماند، با ذهن شفاف و انرژی زندگی.
• هدا بلگر (صد و سه سال). اولین روان‌درمانگر فعال در تاریخ. او تقریباً تا آخرین روزها کار می‌کرد و مدعی بود که بهترین سال‌های او پس از شصت و پنج سالگی بود. او به بیماران \"سالخوردگی\" را می‌فروخت، به آن‌ها اطمینان می‌داد که این زمان آزادی و تجربه است.
• لئو لیشنکو (هشتاد و سه سال). هنرمند ملی روسیه که در هشتاد و سه سالگی همچنان فعال و شاداب است. او پاسخ به سوال در مورد راز بینش‌گرایی اینگونه می‌دهد: زندگی با خوبی، هیچ چیز دیگری نیست. سپاسگزار بودن به سرنوشت، مردم، خانواده.
• 亚历山大 Солодуха. هنرمند برجسته بلاروس که معتقد است به عبارت \"رو به جلو و بالا\" پایبند است و از وقتی که بیدار می‌شود لبخند می‌زند. او می‌گوید که آدم خنده‌دار جذاب است، و آدم غمگین دفع می‌کند.

پessimism: فلسفه در برابر زندگی

در میان پessimism‌های معروف نیز شخصیت‌های برجسته‌ای وجود دارند، اما زندگی آن‌ها اغلب تراژیک‌تر بود.

• آرتور شپنگائور (هفتاد و سه سال). معروف‌ترین فیلسوف پessimistic، که جهان موجود را بدترین ممکن می‌نامید. با وجود فلسفه‌اش، او هفتاد و سه سال زنده ماند — از نظر قرن نوزدهم این سن بسیار قابل احترام بود. اما شوخی‌آمیز این است که وقتی در شهر او اپیدمی وبا برپا شد، بزرگترین پessimistic به سرعت از مکان خطرناک فرار کرد تا زندگی خود را نجات دهد.
• فیلیپ ماینلندر (سی و چهار سال). فیلسوف آلمانی که پیرو شپنگائور بود. وفادار به نظریه‌اش که زندگی استعصاب است، او در سی و چهار سالگی خودکشی کرد. محققان اشاره می‌کنند که این مثال یک استثناء تراژیک است، اما نشان می‌دهد که پessimism رادیکال می‌تواند به کجا منجر شود.
• مikhail Zoshenko (شصت و دو سال). نویسنده ساتیر برجسته اتحاد جماهیر شوروی، نویسنده داستان‌های طنز. اما خود او از افسردگی عمیق رنج می‌برد. یک جوک معروف: زوشنکو به پزشک رفت و از توسوت به او شکایت کرد و پزشک به او توصیه کرد که داستان‌های زوشنکو را بخواند که هر پessimistic را بخنداند. اما نویسنده غمگین پاسخ داد: من خودم زوشنکو هستم.

نتیجه‌گیری

داده‌های علمی و سرنوشت‌های انسانی به یک نکته می‌رسند: بینش‌گرایی نه تنها یک افزودنی خوشایند به زندگی است، بلکه عاملی است که می‌تواند زندگی را طولانی‌تر کند. بینش‌گرایان بیشتر به عادت‌های سالمی تمایل دارند، بهتر با استرس مقابله می‌کنند و به طور طولانی‌تری به زندگی علاقه‌مند هستند. اما پessimism، به ویژه پessimism رادیکال، اغلب به خود تخریب منجر می‌شود.

البته، بینش‌گرایی به این معنا نیست که مشکلات را نادیده بگیریم. این بیشتر توانایی دیدن آن‌ها، اما اجازه ندهیم که زندگی ما را مدیریت کنند.

Постоянный адрес данной публикации: