فوتبال و کارناوال دو پدیده‌ای هستند که به نظر می‌رسد برای یکدیگر ساخته شده‌اند. هر دو — جمعی، احساسی، پر سر و صدا، با عناصر تئاتر و آیین. در برخی فرهنگ‌ها آنها با هم آمیخته شده‌اند، منجر به پدیده‌ای منحصر به فرد: «کارناوال فوتبال». برزیل، البته، نمونه اصلی است. اما نه تنها این. در این متن ما به محیطی خواهیم رفت که دریبل مانند رقص است و گل مانند فایر‌شو جشن گرفته می‌شود.

برزیل: فوتبال مانند سamba

در برزیل فوتبال و کارناوال دو روی یک روح هستند. بازیکنانی مانند پله، گارینچا، رونالدینوی، نیمار نه تنها گل می‌زدند، بلکه رقصیدند. فینت‌های آنها مانند حرکت‌های مدارس کارناوال است. حتی حذف نیمار در بازی برای تقلید از مصدومیت گاهی به عنوان «رقص» نامیده می‌شود. تماشاگران برزیلی در استادیوم‌ها طبل، دودکش، پرچم‌ها می‌آورند. سکتورهای تماشاگران در ریو، سالوادور، بلو-اوریزونتی جمعیت کارناوال هستند. و خود کارناوال در ریو اغلب شامل موضوع فوتبال و عشق است: مدارس سamba موضوعی مانند «فوتبال و عشق» انتخاب می‌کنند و زیر صدای شعرهای فوتبالی راه می‌روند.

افتتاح جام جهانی مانند کارناوال

مراسم افتتاح جام جهانی از مدت‌ها پیش به کارناوال‌های کوچک تبدیل شده‌اند. بیایید به افتتاح جام جهانی ۲۰۱۴ در برزیل برگردیم: رقص، موسیقی، لباس‌های رنگارنگ، فایر‌شو. جام جهانی ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی — طبل‌های آفریقایی و وووژل‌ها. جام جهانی ۲۰۲۲ در قطر — نمایش شرقی. سازمان‌دهندگان تلاش می‌کنند جشنی را برگزار کنند که بیشتر از بازی اول به یاد ماندنی باشد. برای برزیل این بسیار منطقی است: کارناوال بخشی از هویت آنهاست.

کارناوال‌های فوتبالی در اروپا

نه تنها برزیل. در اروپا نیز کارناوال‌های فوتبالی وجود دارند. به عنوان مثال، در آلمان پیش از شروع فصل، مراسم‌های «فان‌فستی» با راهپیمایی‌های کارناوال برگزار می‌شود. در انگلستان در فینال جام حذف، تماشاگران در لباس‌های تاریخی ظاهر می‌شوند. در ایتالیا، در ناپل، پیروزی ناپولی مانند کارناوال جشن گرفته می‌شود: خیابان‌ها در رنگ‌های قرمز و آبی، موسیقی، فایر‌شو. در اسپانیا، در بارسلونا، پیروزی تیم در لیگ به کارناوال چند روزه تبدیل می‌شود که در آن در فонтان‌ها شنا می‌کنند.

راهپیمایی‌های کارناوال تماشاگران: فرهنگ اльтرس

اльтرس (تماشاگران سازمان‌یافته) اغلب نمایش‌های کارناوال را برگزار می‌کنند: «تیفو» (بانرهای بزرگ، مозаیک از کارت‌ها)، فایر‌شو، شعله‌های دود. در ایتالیا پیش از دربی چند ساعت تماشاگران با پرچم‌ها و طبل‌ها راهپیمایی می‌کنند — این مانند یک پروسه کارناوال است. در لهستان و یونان این راهپیمایی‌ها گاهی به آشوب می‌کشند، اما در واقع این همان اشتیاق به نمایش است. در آمریکای جنوبی (آرژانتین، کلمبیا) تماشاگران ارکسترهای بادی، فایر‌شو به استادیوم می‌آورند — همه این‌ها روح کارناوال دارند.

فوتبال و لباس‌های کارناوال: تماشاگران

تماشاگران در بازی‌ها نیز کارناوال را دوست دارند. کلاه‌های رنگارنگ، صورت‌های رنگ‌آمیزی شده، عینک‌های بزرگ، لباس‌های کلوون، لباس‌های رترو. در فینال‌های قهرمانی می‌توان یک مرد در لباس دракولای یا استخوانی را دید. این بخشی از فرهنگ فوتبال است — فرصتی برای آزاد کردن احساسات و احساس هنرمند بودن. تماشاگران بیشترین بی‌پروایی (مثلاً مکزیکی در کلاه سومبررو و با گیتار) به موم‌های اینترنت تبدیل می‌شوند.

کارناوال پس از پیروزی: زمانی که شهر شاد می‌شود

پیروزی تیم ملی در جام جهانی یک کارناوال طبیعی است. پس از فینال جام جهانی ۲۰۲۲ در آرژانتین، میلیون‌ها نفر به خیابان‌ها آمدند، رقصیدند، خواندند، گریستند. اینگونه بود در آلمان در سال ۲۰۱۴، در فرانسه در سال ۱۹۹۸، در اسپانیا در سال ۲۰۱۰. این یک کارناوال واقعی است که نیازی به کارگردانی ندارد. مردم با آبجو به یکدیگر می‌پاشند، با غریبه‌ها بوسه می‌زنند، پرچم‌ها همه جا می‌پیچند. فوتبال به وسیله‌ای برای جشن جمعی تبدیل می‌شود که موانع اجتماعی را از بین می‌برد.

عناصر کارناوال در تبلیغات و آیتم‌ها

آدیداس، نایک، پوما لباس‌های جام جهانی را با نمادهای کارناوال تولید می‌کنند. رنگ‌های با پر و برق، نقوش قبیله‌ای. توپ‌های فوتبال نیز به رنگ‌های روشن و جشن‌آمیز ساخته می‌شوند. تبلیغات اغلب کارناوال را به بازی می‌گیرند: جمعیت، طبل، رقص. این جذابیت جوانان را ایجاد می‌کند و احساس می‌کند که فوتبال نه یک ورزش، بلکه یک نمایش است.

کارناوال و فوتبال یک چیز را متحد می‌کنند: آنها به مردم اجازه می‌دهند که پر سر و صدا، احمقانه، شاد باشند بدون توجه به چیزی. در استادیوم می‌توان گریست، فریاد زد، با غریبه‌ها بغل کرد، روی صندلی رقصید — هیچ کسی قضاوت نمی‌کند. فوتبال کارناوال هر شنبه است.

Permanent link to this publication: