یوان شملف درباره جشن کрещن: پوئتیک مقدس‌در "بهار خداوند"

مقدمه: کрещن به عنوان عینیت "روسیه مقدس"

در داستان خودبیارانه-زمانی "بهار خداوند" (۱۹۳۳-۱۹۴۸) یوان سرویچ شملف نه تنها یک یادداشت از کودکی ایجاد می‌کند، بلکه یک اپوس مراسم‌آمیز از زندگی دوران پیش‌روسیه‌ای ایجاد می‌کند، جایی که هر جشن مذهبی به عنوان مرکز هستی قرار می‌گیرد. کрещن خداوند (بیمینه) در این تقویم به جایگاه خاصی دارد — این نه تنها یک رویداد است، بلکه نماد قله زمستان و یکی از نمادین‌ترین نمونه‌های ایده جمعیت، ترسیم و معجزه. شملف جشن را از طریق دیدگاه یک کودک (پسر وانی) توصیف می‌کند، اما با دانش بогословی و فرهنگی عمیق یک بزرگسال، که اثر منحصر به فردی از "دورنگری" ایجاد می‌کند — مقدس به عنوان برای اولین بار دیده می‌شود، اما با درک کامل از ماهیت آن.

ساختار جشن: از آرامش خانگی تا عمل جهانی

شملف روایت خود را درباره کрещن به عنوان یک گسترش تدریجی از فضای خانوادگی تا جشن عمومی می‌سازد.

روزی پیش از جشن ("شب کрещن"): آماده‌سازی در خانه شروع می‌شود. این زمان یک روزه‌گی سخت است ("تا اول ستاره نمی‌خورند")، اما پر از انتظار خاص و تمرکز شده است. مراسم اصلی — مقدس کردن آب در خانه است. حضور کشیش با "آب مقدس" به عنوان یک رویداد شادی و جشن برای تمام خانواده و خدمتکاران توصیف می‌شود. "و اینجا، وردانی به ما آوردند... در یک فنجان بزرگ نقره‌ای، روی دستمال..." آب با دعا مقدس، آب‌پاشی و غرق کردن صلیب مقدس مقدس می‌شود. این اولین ظهور خصوصی مقدس است.

شب پیش از جشن: شملف یک جزئیات مهم را ذکر می‌کند — "گرمای کрещن" به عنوان بخشی از عمل مقدس. "در بیرون یخ می‌زند، رف‌ها می‌ترکان، و در قلب من اینقدر روشن، اینقدر مقدس است..." سرما دشمن نیست، او همکار پاکی و روشنی است.

رویداد اصلی — "وردانی" در رود مسکوا: این نقطه اوج است. توصیف با کنتراست و ترکیب ساخته می‌شود:

مقیاس: تمام مسکو ("مردم مثل دیوار می‌ریزند") به رود می‌آیند. فضای به عنوان یک کلیسای بازگشایی شده سازماندهی می‌شود.

زیبایی: خورشید تابنده زمستانی، برف برق‌آسا، "توده‌های رنگارنگ، مانند فرش‌ها"، طلایی لباس‌های کلیسایی، پرچم‌ها. این جشنی از نور و رنگ بر روی سکوت سفید است.

مراسم: راهپیمایی مقدس، خواندن انجیل، سه بار غرق کردن صلیب در یک حفره خاص به شکل صلیب ("وردانی"). شملف لحظه معجزه تغییر جنس را برجسته می‌کند: "و اینجا، در "ایسوس، خداوند، رستگار...» و در این لحظه، وقتی که زنگ زدند، – از مناره‌ها، از سقف‌ها، از همه درختان صدای بلندی آمد، و یک جنگل از کبوترها، قوش‌ها، سینه‌ها، و صدای بلندی، فریاد، جیغ، که همه ترسیدند... و در این لحظه، در این جنگل، کشیش صلیب را در آب فرو برد. و همه ساکت شدند." طبیعت (پرندگان) و برکت (مقدس کردن) به عنوان یک می‌شوند.

واقعیت جالب: توصیف شملف از لحاظ تاریخی دقیق است. در مسکو، "وردانی" اصلی به طور سنتی در پله‌های قرمز در کاخ克里姆ینسکای و همچنین در کلیسای مسیح نجات‌دهنده برگزار می‌شود. این یک عمل بزرگ دولتی-مذهبی با شرکت خانواده امپراتوری (تا سال ۱۹۱۷) بود. شملف، بدون توجه به جنبه سیاسی، بر جنبه ملی-مذهبی جشن تأکید دارد.

معانی بогословی، که از طریق دیدگاه کودک آشکار می‌شود

نقش برجسته شملف این است که تعالیم پیچیده را نه از طریق تعاریف، بلکه از طریق تجربه حسی و تصاویر نشان می‌دهد.

بیمینه به عنوان "ظهور به جهان": برای وانی، ظهور یک رویداد زنده است. مسیح در وردانی ظاهر می‌شود، اما مقدس نیز به همه مردم که در کنار وردانی جمع شده‌اند، ظاهر می‌شود. "همه – و شاهان، و بندگان – به طور یکسان آمدند... همه – برادران در مسیح." لحظه برابری عمومی پیش از برکت مقدس — کلیدی است.

آب به عنوان نماد زندگی و مرگ: آب کрещن ("آگیاسما") قهرمان اصلی جشن است. از وردانی آن را می‌گیرند، تمام سال آن را به عنوان "مقدس بزرگ" نگه می‌دارند. شملف توصیف می‌کند که چگونه از آن برای آب‌پاشی خانه، نوشیدن صبحگاهی، دادن به بیماران استفاده می‌کنند. این شاهد مادی از حضور خدا در جهان است، داروی روح و بدن. حفره یخی وردانی همزمان به حوضچه کрещن (زندگی جدید) و قبر (غرق کردن صلیب) اشاره می‌کند، نماد پاکسازی جشن را آشکار می‌کند.

سرما به عنوان شرط معجزه: برخلاف دیدگاه عادی از سرما به عنوان ناراحتی، در شملف او همکار مقدس است. "سرما قوی است، و از این رو آب مقدس‌تر است..." می‌گوید یکی از شخصیت‌ها. آب سرد، "دندان‌ها را دردناک می‌کند"، شاهد این است که برکت عمل می‌کند بر فراز قوانین طبیعت، و استقامت مردم در برابر سرما، عمل ایمان است.

مقیاس اجتماعی: جمعیت و رحمت

کрещن در شملف جشنی است که مرزهای اجتماعی را برمی‌دارد.

در جمعیت وردانی، بازرگانان، کارگران، نجیب‌زادگان، فقیران مخلوط شده‌اند. همه از یک وردانی می‌نوشند، یک آب می‌گیرند.

یک اپیزود مهم — توزیع خوراک جشن ("کرس" از خامه) به خدمتکاران و فقیران پس از آب‌پاشی. این نه نیکوکاری "از بالا"، بلکه ادامه طبیعی جشن — به اشتراک گذاشتن مقدس.

حتی پدر سخت‌گیر، صاحب خانه، در این روز نشان می‌دهد که سخاوت خاصی دارد. جشن مدل ایده‌آل جامعه مسیحی را می‌سازد که بر اساس ایمان مشترک و احترام متقابل بنا شده است.

مقایسه با زمان حال و آرزوی نوسال: نمی‌توان فراموش کرد که "بهار خداوند" در مهاجرت، در پاریس، در دهه ۱۹۳۰-۱۹۴۰ نوشته شده است. توصیف کрещن — یادبود دنیای از دست رفته است، بازسازی "روسیه مقدس" به عنوان خانه معنوی. هر جزئیات (صدای زنگ‌های ناقوس، بو لادان، طعم سویا) به طور اغراق‌آمیز پررنگ است — این کار حافظه است که می‌خواهد چیزی را که نابود شده است، حفظ کند. کрещن در شملف نه تنها جشن، بلکه نماد زندگی یکپارچه، معنادار، وارسته و در عین حال برادری است، که با هرج و مرج و بی‌خدادی دنیای کنونی نویسنده مقابله می‌کند.

نتیجه‌گیری:

یوان شملف در توصیف کрещن تصویری جهانی از جشن مسیحی به عنوان عمل کیهانی و اجتماعی ایجاد می‌کند. از طریق ثبت دقیق و تقریباً اثنوگرافی از مراسم، او ماهیت عمیق آن را آشکار می‌کند:

جشن مراسم مسیحی به عنوان بیان قابل مشاهده از برکت نامرئی.

ایده جمعیت — اتحاد مردم در برابر خدا در دعا مشترک و شادی.

ساکرالیزه کردن تمام جهان مادی (آب، سرما، غذا)، که از طریق مراسم به عنوان وسیله‌ای برای برکت الهی تبدیل می‌شود.

مدل جامعه مسیحی ایده‌آل، که بر اساس ایمان، وارستگی و رحمت ساخته شده است.

کرشن او نه یک یادداشت، بلکه یک اعلان، یک مانیفست هنری-بогословی است. این جشنی است که آسمان و زمین، تاریخ و ابدیت، کودک و مردم، سرما و آتش برکت ایمان، در هم می‌آیند. شملف نشان می‌دهد که فرهنگ مردمی واقعی از سال مذهبی جدا نیست، و ایمان — نه تئوری، بلکه هوایی است که با آن نفس می‌کشند و آبی که با احترام می‌نوشند، حتی اگر سرد باشد.

Permanent link to this publication: