گاواروش و فیل زندان بastyille: تاریخ یک پناهگاه

در مرکز پاریس، در میدانی که زمانی قلعه تهدیدکننده‌ای بر آن بلند شده بود، تقریباً چهل سال یک یادبود عجیب و غریب ایستاده بود. عظیم، پرخرابی، مورد نیاز کسی نبود، و تبدیل به پناهگاه بی‌خانمان‌ها شد، مکان برای بازی و هدف برای تمسخر. اما این فیل مضحک به تاریخ ادبیات پیوست و خوابگاه یکی از شگفت‌انگیزترین شخصیت‌های وکتور گوگو را هدیه داد — گاواروش، یک گربه‌باز کوچک پاریسی. پس این نماد عظیم اهداف امپراتوری تبدیل به نماد تنهایی کودکی و آزادی خیابانی شد.

فیل ناپلئون: یک شکست ناپذیر

تاریخ فیل در میدان bastyille از سال 1808 شروع شد، زمانی که ناپلئون بوناپارت، که می‌خواست پاریس را به یک پایتخت جدید امپراتوری تبدیل کند، به یک یادبود بزرگ فکر کرد. او می‌خواست پیروزی‌های نظامی خود را جاودان کند، و اول از همه، مأموریت مصری. امپراتور تصمیم گرفت که یک سлон ۲۴ متری از جنگل‌ها، ساخته شده از توپ‌های گرفته شده از اسپانیایی‌ها، بر جای قلعه تخریب شده بایستد. در داخل برنامه‌ریزی شده بود یک پل پیچیده، که به پشت می‌رفت، جایی که یک پلکانی باید قرار بگیرد. این باید یک یادبود ساده نبود، بلکه یک فонтان با چهار آب‌پاش، که قدرت امپراتوری را جشن می‌گیرد.

اما پروژه بزرگ‌جواره‌ای همچنان بر روی کاغذ ماند. جنگ‌های ناپلئونی نیاز به پول داشت، و برنج برای توپ‌ها استفاده می‌شد، نه برای مجسمه‌ها. در سال ۱۸۱۳، تنها یک مدل گچی کامل در میدان ظاهر شد: یک چوب‌دستی از جنگل، که با گچ پوشانده شده بود. سлон عظیم بود — ۲۴ متر در ارتفاع و ۱۶ متر در طول، اما به جای یک غول برنزی، پاریسی‌ها یک مدل خراب و سریع‌الفرسود را دریافت کردند. امپراتوری سقوط کرد، و سлон همچنان از روی چوب بود. سال‌ها او در میدان ایستاد، به تدریج فرسوده شد و تبدیل به نماد امیدهای ناپلئونی ناکام شد.

زندگی در شکم یک هیولا: پناهگاه گاواروش

دقیقاً در این سлон فرسوده و نیمه‌تجزیه شده، وکتور گوگوی قهرمان خود را جای داد. در رمان «نامردگان»، گاواروش یک پسر یازده ساله است، بزرگترین پسر تاجرهای بی‌رحم تناردیه. او توسط والدین خود رها شده است و در خیابان زندگی می‌کند، به خودش امرار معاش می‌کند و تبدیل به یک گربه‌باز واقعی می‌شود — یک پیرزاد بی‌خانمان پاریسی که همه خیابان‌های پایتخت را می‌شناسد. خانه او می‌شود شکم مجسمه س仑 در میدان bastyille.

در داخل مجسمه، در فضای خالی، گاواروش یک لانه کوچک برای خود ایجاد کرد. او حتی یک تختخواب داشت — یک توپی و یک رختخواب در یک گوشه، محصور شده از موش‌ها. او این پناهگاه را یک بار با دو پسر کوچک دیگر که به طور تصادفی در خیابان دید، تقسیم کرد. او آن‌ها را به سлон خود برد، آن‌ها را خوراند، آن‌ها را گرم کرد و از آن‌ها به عنوان برادرهای کوچک خود مراقبت کرد، حتی بدون اینکه بداند که این‌ها برادرهای خود هستند که توسط والدینشان به یک غریبه فروخته شده‌اند.

برای گوگوی س仑 یک نماد کامل بود: عظیم، اما خالی و بی‌فایده یک یادبود خودپسندی امپراتوری که پیدا کرده بود نقش واقعی خود را، تبدیل به یک پناهگاه برای یک کودک بی‌خانمان. یادبود بزرگ تبدیل به یک پناهگاه برای کسانی که جامعه آن‌ها را به خیابان‌ها رانده است.

گاواروش و س仑 او: نماد شورش علیه دنیای بزرگترها

گاواروش نه تنها یک پسر بی‌خانمان است. او صدای خیابان‌های پاریس است، روح مقاومت و آزادی. او با قوانین خود زندگی می‌کند و به قدرت‌های خود اطمینان دارد و در جنگ جونیه ۱۸۳۲ بر روی برج‌ها می‌میرد، در حالی که ایده‌های جمهوری را محافظت می‌کند. خانه او س仑 است — نمادی از قدرت که او را به قلمرو خود تبدیل کرده است، و به این ترتیب به دنیای بزرگترها چالش می‌کند.

در این تضاد — شکوه ایده گوگوی بزرگ. س仑 bastyille، که به عنوان یادبود افتخار نظامی طرح شده بود، دیگر مورد نیاز نبود. اما دقیقاً در شکم او، خوابگاه خداگه خداحافظی شد. گنده‌ای که باید امپراتوری را جشن می‌گرفت، تبدیل به نمادی از آزادی خیابانی و همبستگی انسانی شد.

پایان س仑 و جاودانگی تصویر

س仑 تا سال ۱۸۴۶ بر روی میدان ایستاده بود. تا آن زمان، آنقدر فرسوده شده بود که خطرناک شده بود. آن‌ها آن را تخریب کردند و در سال ۱۸۴۰ یک ستون ژولیه در جای آن نصب کردند، که هنوز امروز در آنجا قرار دارد. از ایده بزرگ ناپلئون هیچ ردی باقی نمانده بود.

اما به لطف گوگوی س仑 جاودانگی پیدا کرد. میلیون‌ها خواننده نامردگان این مجسمه چوبی عظیم را تصور می‌کنند، که در شکم او یک شورشی کوچک زندگی می‌کند. نام گاواروش به عنوان یک واژه عامیانه برای پسران خیابانی تبدیل شد و س仑 bastyille نمادی از این است که چگونه حتی بزرگترین آثار دست انسان می‌تواند معنای جدیدی در ادبیات و تاریخ پیدا کند.

امروز، زمانی که ما گاواروش را یاد می‌کنیم، ما نه تنها یک شخصیت می‌بینیم. ما یک پسر می‌بینیم که توانسته است در جایی که بزرگترها تنها ویرانه‌ها می‌دیدند، خانه پیدا کند. و در اینجا است قدرت اصلی تصویری که وکتور گوگوی به جهان هدیه داده است.

Permanent link to this publication: