زاها حديد وآثار عربی در معماری: تجزیه و تحلیل سنت در عصر دیجیتال زاها حديد (1950-2016)، متولد بغداد، اغلب در بافت غربی به عنوان معمار جهانی و انبساطی غیرملی شناخته می‌شود. اما آثار او شامل یک گفتگوی پیچیده و نوآورانه با میراث فرهنگی عربی و مسلمانان است. این گفتگو نه یک نقل و قول مستقیم، بلکه یک تجزیه و تحلیل عمیق و بازتفکر اصول فضایی، جغرافیایی و زیبایی‌شناسی شرق از طریق مناظرپارامتریک و فلسفه مدرن شکل است. رهنمایی از سادگی: نه منارات و گنبد، بلکه استعاره اصول حديد عمداً از استعاره‌های تاریخی اجتناب کرد. او به استایل‌های کلیشه‌ای علاقه نداشت، بلکه به ایده‌های بنیادی علاقه‌مند بود: ایده بی‌نهایت و عمق. مخالفت با ترکیب ثابت و متمرکز غربی و مفهوم بی‌نهایت الگوی مسلمانان که ادامه دارد ورای دیدنی‌ها. در معماری او این ایده به صورت افق‌های محو شده، فرم‌های سیال و فقدان مرزهای واضح بین کف، دیوار و سقف بیان می‌شود. فضا به عنوان یک میدان بی‌پایان در حال ادامه تجربه می‌شود، نه یک سری از اتاق‌های بسته. جغرافیا و کالیگرافی. نویسندگی عربی و نقش‌آرایی (گیریخ، آربسکا) بر اساس تبدیل خط، دینامیک آن، پیچیدگی و تورم است. آثار حديد معمارانه‌ای در سه بعدی از کالیگرافی است. خط نه تنها یک کناره را توصیف می‌کند، بلکه یک مسیر نیرومند می‌شود که تمام فضا را سازماندهی می‌کند. مثال: پروژه خانه مسکونی Zaha Hadid Architects در بیروت (2019) با نمایی که به خطوط بزرگ، متوقف شده در حرکت شباهت دارد. نور و سایه به عنوان ماده. در معماری عربی سنتی، ماخربیا (رسمی از جعبه‌های خشابی) و بازی پیچیده نور ایجاد یک حالت مرموز و تغییرپذیر ایجاد می‌کند. حديد این ایده را به سطح جغرافیا پیچیده ترجمه می‌کند. در مرکز گایدر علی‌اف در باکو (2012) نور بر سطح‌های سفید سیال می‌خزد و سایه‌های تغییرپذیر ایجاد می‌کند و احساس سبکی ایجاد می‌کند که با سبکی نور در مساجد هماهنگی دارد. تفسیر محلی: پروژه‌های منطقه‌ای ارتباط با بافت به وضوح در پروژه‌های او برای کشورهای خاورمیانه آشکار شد، جایی که او توانست معماری‌ای ایجاد کند که همیشه مدرن و ریشه‌دار در روح محلی است. موزه هنرهای اسلامی در شرقی (پروژه 2013، اجرا پس از مرگ). این فرم سیال و پیچیده‌ای که برای حديد معمولی نیست، بلکه یک ترکیب از حجم‌های کریستالی برخوردی است. معماران دفتر ZHA تاریخ منطقه را بررسی کردند و آن را به عنوان «ارکولوژی لایه‌ای» تفسیر کردند. ساختمان همزمان به یک تشکیل زمین‌شناسی و نسخه‌ای انتزاعی از برج‌های قدیمی (باردجیل) شباهت دارد و نمای آن با عمق‌های منقوش به ماخربیا اشاره دارد، اما در مقیاس بزرگ و نمادین. تئاتر اپرای دوبی (پروژه، اجرا نشده). فرم آن از صحرا و جریان‌های آب در مناظر صحرایی الهام گرفته است که از طریق الگوریتم‌های پارامتریک تفسیر شده‌اند. این یک تقلید از طبیعت نیست، بلکه یک تجسم از نیروهای دینامیک طبیعت است — ایده‌ای که عمیقاً در شعر و هنر عربی ریشه دارد، جایی که طبیعت اغلب به عنوان استعاره است. استادیوم «الوکره» در قطر برای جام جهانی 2022. این، شاید، نمونه‌ای برجسته‌تر و بحث‌برانگیزتر است. فرم استادیوم به قایق‌های پاروسی عربی اشاره دارد که قرن‌ها برای صید مروارید و تجارت در خلیج فارس استفاده می‌شدند. اما حديد این تصویر خاص را به یک استعاره انتزاعی و فناوری‌گرا تبدیل کرده است. خطوط مواج سقف و نمای ساختمان نه به شکل قایق، بلکه به دینامیک بادبادک پر از باد و منعکس شدن آب بر روی سطح آن اشاره دارد. این ساختمان نمادی است که تاریخ منطقه را با اهداف فوتوژنتیک آن متصل می‌کند. انتقاد و پیچیدگی هویت استفاده حديد از ایده‌های عربی نه ساده و بی‌چون و چرا بود. اتهامات از «پست‌کولونیالیسم اکزوتیک». بخشی از منتقدان در غرب در پروژه‌های شرقی او دیدن تقلید از انتظارات غربی از زیبایی‌شناسی شرقی، بسته شده در فرم مدرن برای ارضای تقاضاهای جدید طبقات سیاسی و اقتصادی منطقه می‌کنند. عدم نقل و قول مستقیم به عنوان یک چالش. برای گروه‌های محافظه‌کار در جهان عرب معماری او به دلیل رادیکال بودن و فقدان نمادهای مذهبی یا تاریخی قابل فهم، بسیار شدید بود. او به زبانی از معماری جهانی صحبت می‌کرد، نه به زبان سنت محلی. تلفیق به عنوان یک موضع. حديد در موقعیت منحصر به فردی از مترجم فرهنگی قرار گرفت. او اصول عربی-مسلمان را با ایده‌های فلسفی غربی (تجزیه و تحلیل دیرید) و فناوری‌ها (مدل‌سازی پارامتریک) تجزیه و تحلیل کرد و یک زبان جدید و هیبیدری ایجاد کرد. این یک گفتگوی برابر بود، نه یک نوسان به سمت نوستالژی. میراث: زبان جدیدی برای منطقه حديد به جهان عرب نه یک سبک، بلکه یک روش ارائه داد. او نشان داد که چگونه می‌توان کاملاً مدرن بود و از ریشه‌های فرهنگی صرف نظر نکرد، اگر این ریشه‌ها را به عنوان یک سیستم اصول انتزاعی در نظر گرفت، نه فرم‌های کانونی. آموزش او معماری منطقه‌ای را از تعهد به کپی کردن گذشته آزاد کرد. او نشان داد که پیچیدگی جغرافیایی و انتزاعی که در هنر مسلمانان وجود دارد، می‌تواند اساس برای یکی از پیشرفته‌ترین تفکر معماری قرن بیست و یکم باشد. آثار او پلی بین خاطره فرهنگی عمیق (در صحرا، کالیگرافی، نور) و واقعیت‌های شهری فوتوژنتیک حاکمان نفت است. رویداد جالب: در استودیوی لندن حديد مجموعه‌ای از هنرهای اسلامی نگه داشته بود، به ویژه آثار از قرن دوازدهم و سیزدهم. او از این آثار به خاطر این که سطح تزئینی و شکل ساختاری به یکدیگر پیوسته بودند، تحسین می‌کرد — ایده‌ای که او در معماری خود توسعه داد، جایی که پوسته، ساختار و فضا یکپارچه شده‌اند. نتیجه‌گیری آثار عربی در معماری زاها حديد نه عناصر تزئینی، بلکه کد ژنتیکی‌ای هستند که توسط فناوری‌های دیجیتال بازبرنامه‌ریزی شده‌اند. او از میراث فرهنگی نه تصاویر، بلکه سیستم‌های عملیاتی استخراج کرد: بی‌نهایت الگوی پاترن، دینامیک خط، بازی نور، ارتباط ارگانیک با مناظر. سپس این سیستم‌ها را از طریق دستگاه محاسباتی قدرتمند طراحی پارامتریک عبور داد. در نتیجه معماری‌ای به وجود آمد که همزمان در بغداد و در دوره فضایی احساس می‌کند. این نه یک سبک منطقه‌ای، بلکه یک زبان جهانی است که می‌توان در گویش آن تاریخ یک تمدن کامل را خواند. زاها حديد نه معماری عربی ساخت؛ او معماری‌ای ساخت که بدون این درک عمیق از فضا و شکل که فرهنگ عربی آن را تولید کرده، ممکن نبود. вклад او در اثبات این است که آوانگارد می‌تواند از ریشه‌ها جدا نشود، بلکه آنها را به عنوان ادامه‌ای رادیکال و ثمربخش ادامه دهد.
© library.tj

Permanent link to this publication:

https://library.tj/m/articles/view/Zaha-Hadid-va-motif-e-Arabi-dar-arukturistiki