آینده فوتبال در کشورهای شمال آفریقا

مغرب (از عربی به معنای غروب) شامل شمال آفریقا است: مراکش، الجزائر، تونس، لیبی، موریتانی. منطقه‌ای که فوتبال نه یک ورزش، بلکه یک روش زندگی است. اینجا توپ را در ساحل دریای مدیترانه، در اوبیسی‌های صحرای آفریقا و در کوه‌های کوهستانی آتاس می‌زنند. پس از نیمه نهایی شگفت‌انگیز مراکش در جام جهانی ۲۰۲۲، و موفقیت الجزائر و تونس در تورنمنت‌های قبلی، تمام دنیا به سمت مغرب نگاه کرد. آینده این منطقه چیست؟ آیا کشورهای مغربی می‌توانند به اروپا و آمریکای جنوبی نزدیک شوند؟ بیایید تحلیل کنیم.

مراکش: رهبری که تاخیر نمی‌کند

مراکش بدون تردید قایقدار فوتبال مغرب است. فینال جام قهرمانان آفریقا ۲۰۲۴ (به کوت د‌ی‌واریا باختند)، حضور قوی در انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶. آینده: ایجاد اکادمی مالکوم شش (که هکیمی و ان-نسیری را تولید کرده است)، جذب بازیکنان مراکشی‌تبار از اروپا (فرانسه، هلند، اسپانیا)، ساخت استادیون‌های جدید برای جام جهانی ۲۰۳۰ که در مراکش، اسپانیا و پرتغال برگزار می‌شود. تا سال ۲۰۳۰ مراکش می‌خواهد اولین کشور آفریقایی شود که جام جهانی را برده است. هنوز این رویا است، اما پیشرفت آشکار است. در سال ۲۰۲۶ تیم ملی مراکش در لیست برتر فیفا قرار دارد.

الجزائر: پیروزی‌های گذشته و امید به بازگشت

الجزائر در سال ۲۰۱۹ و ۱۹۹۰ قهرمان جام قهرمانان آفریقا شده است، اما در سال‌های اخیر تیم ملی دچار مشکلات شده است: شکست در جام قهرمانان آفریقا ۲۰۲۳ (در گروه از بین رفت)، عدم حضور در جام جهانی ۲۰۲۲. اما آینده وجود دارد. در سال ۲۰۲۶ مربی جدیدی (بازیکن سابق جمیل بلمدی) بر تیم مسلط شده است. الجزائر دارای دیاسپورای قوی در فرانسه است (ریاض مارز و حالا نویان‌های جدید مانند فاریش شائیبی). فدراسیون فوتبال در اکادمی‌های جوانی سرمایه‌گذاری می‌کند. مشکل اصلی: پیری رهبران (مارز ۳۵ ساله شده است، سلیمانی بازنشسته شده است). نیاز به نسل ۲۰۰۰ است. اما پتانسیل عظیم است.

تونس: ثبات و تخصص تاکتیکی

تونس همیشه در جام‌های جهانی شرکت کرده است (آخرین بار در ۲۰۲۲). نقاط قوت آنها نظم و انعطاف تاکتیکی است. تیم ملی تونس بدون ستارگان سطح مارز بازی می‌کند، اما به صورت پراتیک بازی می‌کند. در سال ۲۰۲۶ تونس توسط مربی جدیدی (از محلی‌ها) هدایت می‌شود که بر روی دفاع و حمله تمرکز می‌کند. مشکلات: کمبود کارایی (نیاز به یک مهاجم). اما جام داخلی (تونس میزبان جام قهرمانان آفریقا ۲۰۲۷؟) هنوز نیست، اما در برنامه‌ها. زیرساخت‌ها در حال به‌روزرسانی است. تونس همچنین بر روی تأثیرات طبیعی برزیل-فرانسوی تأکید می‌کند.

لیبی: فوتبال بر روی آوار

لیبی پس از جنگ داخلی، کشور نابود شده است، اما فوتبال مرده نیست. تیم ملی لیبی در سال ۲۰۲۶ در رتبه ۸۰ فیفا قرار دارد. آینده مبهم است. لیگ داخلی ضعیف است، بازیکنان در مصر و تونس بازی می‌کنند. اما جوانان در خیابان‌ها تمرین می‌کنند، حتی با گلوله. اگر در لیبی صلح برقرار شود، ممکن است جهش رخ دهد. کشور غنی از نفت است و می‌تواند پول را در ورزش سرمایه‌گذاری کند. اما هنوز لیبی یک بازنده بالقوه است.

موریتانی: فوتبال در شن

موریتانی جوان‌ترین ناسیون فوتبال مغرب است. اولین بار در جام قهرمانان آفریقا در سال ۲۰۱۹ شرکت کرد. در سال ۲۰۲۶ تیم ملی پیشرفت کرده است: بازیکنان فرانسوی و سénégalais در آن بازی می‌کنند. فدراسیون بر روی آماده‌سازی فیزیکی تأکید دارد. آینده: تبدیل به یک شرکت‌کننده دائمی در جام قهرمانان آفریقا و سپس جنگ برای خروج به جام جهانی. هنوز راه درازی است، اما روند مثبت است.

روند‌های کلی: دیاسپورا، اکادمی‌ها و ملی‌سازی

کشورهای مغربی از دوگانه‌گی شهروندی بهره می‌برند. بازیکنانی که در فرانسه، بلژیک، هلند به دنیا آمده‌اند، انتخاب می‌کنند. مثال‌ها: اشرف هکیمی (در مادرید به دنیا آمده، اما برای مراکش بازی می‌کند)، ریا مارز (در فرانسه به دنیا آمده، اما برای الجزائر بازی می‌کند). این باعث افزایش سطح تیم‌ها می‌شود. علاوه بر این، تعداد اکادمی‌های خصوصی که بازیکنان محلی را آموزش می‌دهند، افزایش یافته است. در مراکش و تونس برنامه‌های جستجوی بازیکنان در مناطق روستایی وجود دارد.

زیرساخت و استادیون‌ها

برای جام جهانی ۲۰۳۰ مراکش استادیون‌های جهانی می‌سازد. تونس و الجزائر نیز استادیون‌ها را به‌روزرسانی می‌کنند. لیبی و موریتانی پول ندارند، اما فیفا کمک‌های مالی ارائه می‌دهد. در سال ۲۰۲۶ استادیون نلسون ماندلا در الجزائر بازگشایی شد (فینال جام قهرمانان آفریقا را میزبانی کرد). استادیون اُلیپیک در رادس تونس بازسازی شد. زیرساخت‌ها کلید رشد هستند.

فوتبال زنان

فوتبال زنان در مغرب از فوتبال مردان عقب است، اما در حال پیشرفت است. مراکش اکادمی زنان ایجاد کرده است، الجزائر و تونس لیگ‌های ملی دارند. در سال ۲۰۲۶ تیم ملی زنان مراکش به جام جهانی رفت (دومین بار پیاپی). تونس نیز در حال جنگ برای دریافت بلیط است. این باعث افزایش مخاطب و جذب اسپانسر می‌شود.

چالش‌های سیاسی و اقتصادی

ناپایداری در لیبی، تحریم‌های علیه الجزائر (سیاست)، فساد در فدراسیون‌ها (اتهامات به سمت مقامات سابق)، کمبود سرمایه‌گذاری در ورزش عمومی — همه این‌ها رشد را کند می‌کنند. اما فوتبال اغلب بالاتر از سیاست است. مثال: مراکش و الجزائر، علی‌رغم مرزهای بسته، بازی‌های خود را در کشورهای بی‌طرف برگزار می‌کنند.

آینده: مغرب به عنوان برند فوتبالی

تا سال ۲۰۳۵ کشورهای مغربی می‌توانند به طور منظم به دورهای بعدی جام‌های جهانی راه یابند. در حال حاضر تیم ملی مراکش پیشرو است. تونس می‌تواند هر تیمی در زمین خود ببرد. الجزائر در حال بازگشت است. لیبی و موریتانی در حال نزدیک شدن هستند. مهم این است که استعدادها را از دست ندهیم، اجازه ندهیم که به اروپا بروند. فوتبال در مغرب دارای پتانسیل است، زیرا مردم آن را تنفس می‌کنند. و جایی که وجود دارد اشتیاق، پیروزی‌ها نیز خواهند بود.

Постоянный адрес данной публикации: