«بیماری پورفیریه» به عنوان پدیده‌ی بیزانس: پزشکی، خاندان و قدرت مقدس

مقدمه: راز ژنتیکی در «پوشش‌های بنفش

«پورفیریه» (یونانی: porphyra) — رنگ بنفش ارزشمند، که از مولوسک‌های نادر استخراج می‌شود و در بیزانس به عنوان ویژگی منحصر به فرد قدرت امپراتوری استفاده می‌شد. تولد «در پورفیریه» (Porphyrogennetos) به معنای تولد در اتاق ویژه‌ای از قصر کنستانتینوپل، که با پورفیر بنفش پوشانده شده بود، بود که مشروعیت و انتخاب خداوندی وارث را برجسته می‌کرد. معمولاً پدیده‌ی "بیماری پورفیریه" از دیدگاه ناپایداری قدرت امپراتوری در بیزانس بررسی می‌شود. قدرت همیشه به ارث نمی‌رسید، به ویژه در دوره‌ی اولیه‌ی وجود دولت. افراد غیرمنتظره‌ای بر تخت نشستند: یوستین اول، برادرزاده‌ی او یوستینیان، امپراتrice تئودورا و دیگران. در اینجا به "بیماری پورفیریه" به عنوان یک بیماری ژنتیکی فرضی اشاره می‌شود که ممکن است به خاندان‌های بیزانس آسیب می‌رسانده باشد و با وضعیت فیزیکی و مقام سلطنت ارتباط دارد. این پدیده در تقاطع تاریخ پزشکی، سیاست خاندانی و انسان‌شناسی فرهنگی قرار دارد.

1. فرضیه‌ی پورفیریه: بازنگری پزشکی

در دهه‌ی ۱۹۶۰، روانپزشک و بیوشیمیک بریتانیایی ایدریس مک‌الپاین فرضیه‌ی شگفت‌انگیزی ارائه داد که شاه جرج سوم بریتانیا، که از حملات بی‌عقل رنج می‌برد، از بیماری پورفیریه‌ی حاد متناوبی رنج می‌برد — یک بیماری ژنتیکی نادر که تولید هموگلوبین (ماده‌ی تشکیل دهنده‌ی هموگلوبین) را مختل می‌کند. او و دیگر محققان بعدها فرض کردند که علائم مشابه ممکن است در امپراتوران بیزانس نیز دیده شده باشد.

پورفیریه یک گروه از بیماری‌ها است که در آن پورفیرین‌ها، پیش‌سازهای سمی هموگلوبین در بدن انسان جمع می‌شوند. فرم متناوب حاد (OCP) می‌تواند باعث:

درد شکمی شدید، که با مسمومیت غذایی مرتبط نیست.

اختلالات عصبی و روانی: توهم‌ها، اضطراب، خشونت، جنون (که به عنوان "بی‌عقل" تفسیر می‌شود).

حساسیت به نور (در برخی فرم‌ها)، که منجر به زخم شدن پوست می‌شود.

رنگ قرمز مایل به قرمز ادرار به دلیل وجود زیاد پورفیرین‌ها.

مک‌الپاین و تاریخدان آرتور ل. ام. اس. هکсли، با بررسی منابع بیزانس، فرض کردند که علائم توصیف شده در برخی امپراتوران ممکن است با OCP مطابقت داشته باشد.

2. کاندیداهای "بیماری پورفیریه": موارد تاریخی

امپراتور یرواند (۶۱۰–۶۴۱): توصیف شده به عنوان کسی که از حملات ترس و افسردگی و یک بیماری بدنی عجیب رنج می‌برد که او را در سال‌های آخر توانایی حکومت را از دست داده است. برخی از منابع از "بشاشی" او به غذای و آب یاد می‌کنند که ممکن است با دردهای شکمی مرتبط باشد.

امپراتور یوستینیان دوم "بدناس" (۶۸۵–۶۹۵، ۷۰۵–۷۱۱): معروف به خشونت بی‌پایان و غیرقابل پیش‌بینی. تاریخ‌نگار فئوفان اسپیدون او را به عنوان کسی که از "خشم دیو" گرفتار شده است، توصیف می‌کند. چنین رفتاری می‌توانست به عنوان حملات روانی تفسیر شود.

امپراتور کنستانتین پنجم کورونیم (۷۴۱–۷۷۵): یک واعظ شدید و کسی که نام او ("کم‌نو") ممکن است به رفتار زشت او اشاره داشته باشد. او از تب‌های شدید و بیماری‌های ناگهانی رنج می‌برد که گاهی او را در لحظات بحرانی از کار انداخت (مثلاً در طول عملیات نظامی).

امپراتوران خاندان ماکدونی (قرن‌های نهم تا یازدهم): توجه خاص به کنستانتین هفتم باغرنوردی (۹۱۳–۹۵۹) جلب می‌کند. معروف‌ترین Porphyrogennetos، نویسنده‌ی آثار انцикلوپدی، از آرتریت شدید، ضعف و ممکن است از صرع رنج می‌برد. زندگی او بسیار محدود بود. برخی از محققان علائم او را نه به عنوان OCP، بلکه به عنوان نوع دیگری از پورفیریه، پورفیریه پوستی، تفسیر می‌کنند که به حساسیت به نور و مشکلات پوستی مربوط است.

واقعیت جالب: فرضیه‌ی پورفیریه در خاندان بیزانس با بررسی ازدواج‌های خاندانی به طور غیرمستقیم تایید شده است. امپراتوران بیزانس اغلب با دختران خانواده‌های سلطنتی غربی ازدواج می‌کردند (مثلاً دختران پادشاهان ارمنی یا گرجی، و بعداً نمایندگان خانواده‌های اروپایی غربی). اگر پورفیریه واقعاً وجود داشته باشد، ممکن است به صورت نوعی موروثی-مستقل از طریق ازدواج‌های نزدیک‌الارتباطی در طبقه‌ی حکومتی (اگرچه نه به صورت مستقیم) منتقل شده باشد. جالب است که فرضیه‌ی مک‌الپاین در مورد خانواده‌ی سلطنتی بریتانیایی نیز بر اساس روابط با خاندان‌های قاره‌ای بود.

3. انتقاد از فرضیه: تاریخ‌نگاری vs. پزشکی تحریفی

فرضیه‌ی "بیماری پورفیریه‌ی بیزانس" با انتقاد جدی از سوی تاریخ‌نگاران مواجه شده است:

مشکل منابع: تاریخ‌نگاران بیزانس علائم را نه از دیدگاه پزشکی، بلکه از دیدگاه اخلاقی-سیاسی توصیف کرده‌اند. "بی‌عقل"، "مجذوب" یا "افسردگی" یا "عقوبت خداوند" توصیف‌هایی ادبی بودند برای تخریب امپراتوری ناخوشایند (به ویژه واعظان) یا توضیح ناکامی‌های او. تشخیص از این توصیف‌ها پس از هزاره‌ها — بسیار ناپایدار است.

انتخابی بودن روش: طرفداران فرضیه‌ی انتخابی علائم را انتخاب می‌کنند و علائم دیگر را نادیده می‌گیرند: صرع، سیفلیس (که بعداً ظاهر شد)، مالاریا، مسمومیت، اختلالات روانی با علت دیگر یا فقط عواقب جراحات مغزی-مغزی (که در جامعه‌ی سربازان امپراتوری رایج بود).

عدم وجود شواهد مادی: برخلاف مطالعات پالئوپاتولوژی بر روی بقایای سلطنتی مانند شاهزادگان روسیه، قبرهای امپراتوری بیزانس (به استثنای موارد نادر مانند مقبره‌ی کلیسای مقدس آپوستل‌ها) یا نجات نیافته‌اند یا بررسی نشده‌اند، که فرضیه را کاملاً نظری می‌کند.

4. اندازه‌گیری فرهنگی-انسان‌شناختی: بیماری به عنوان بخشی از تصویر مقدس

غیر از اعتبار پزشکی، خود بحث در مورد "بیماری پورفیریه" یک جنبه‌ی مهم از نگرش بیزانس را روشن می‌کند.

مقدس‌سازی بدن واسیلیوس: امپراتور "تصویر زنده‌ای از مسیح" بود. هر بیماری یا نقص فیزیکی او می‌توانست به عنوان نشانه‌ای از خشم الهی یا به عنوان فرم‌ی از تقوا و رنج برای مردم تفسیر شود. بیماری در اینجا در یک تئولوژی پیچیده‌ی قدرت جای گرفت.

آسیب‌پذیری خاندانی: مکرر بودن ذکر بیماری‌های امپراتوران، به ویژه آنهایی که "در پورفیریه" به دنیا آمده‌اند، ممکن است نشان‌دهنده‌ی یک بارگذاری روانی-فیزیکی واقعی برای وارثان، بزرگ شده در شرایط تلاش‌های درون قصر، مسئولیت‌های بزرگ و ترس از مأموریت مقدس باشد. "بیماری پورفیریه" در این معنا، نمونه‌ای از "عقاب قدرت" و هزینه‌های زندگی در وضعیت مقدس منحصر به فرد است.

مثال: علائمی که به کنستانتین هفتم نسبت داده می‌شوند (ضعف، عدم شرکت در حملات نظامی)، می‌توانستند نتیجه‌ی انتخاب آگاهانه‌ی او در چارچوب مدل فرهنگی "امپراتور دانشمند و کتاب‌نویس" باشد، در مقابل تصویر "امپراتور جنگجوی". ضعف فیزیکی او می‌توانست بخشی از نمایش قدرت باشد، نه بیماری.

نتیجه‌گیری: بین ژن و تخت

«بیماری پورفیریه» باقی مانده است یک فرضیه‌ی تاریخی-پزشکی جالب، اما ثابت نشده. با این حال، ارزش آن فراتر از بحث در مورد تشخیص است. این امکان را فراهم می‌کند تا قدرت امپراتوری بیزانس را از دیدگاه جدیدی ببینیم:

به عنوان یک سیستم خاندانی، که ممکن است به دلیل چرخه‌ی ازدواج‌های نزدیک و بیماری‌های ارثی آسیب‌پذیر باشد.

به عنوان یک پدیده، که بدن امپراتور به عنوان متن‌ی است که هم‌زمان توسط هم‌زمانان (به عنوان نشانه) و تاریخ‌نگاران (به عنوان علائم) خوانده می‌شود.

به عنوان یادآوری‌ای که حتی قدرت مقدس و غیرقابل دسترس نیز به همه‌ی ضعف‌های انسانی — از خطاهای ژنتیکی تا اختلالات روانی — آسیب‌پذیر است.

بنابراین، "بیماری پورفیریه" بیشتر یک مورد خاص پزشکی نیست، بلکه یک بیماری نمادین بدن امپراتوری است، نقطه‌ی تقاطع پزشکی، تاریخ و افسانه، که همچنان تصورات را برانگیخته و به فکر فرو می‌برد که چه هزینه‌ای باید پرداخت شود توسط حمل‌کنندگان "پورفیر" قدرت ویژه در جهان بیزانس.

Постоянный адрес данной публикации: