در چه چیزی شغل فوتبالیست شامل است

فوتبالیست. برای بسیاری از افراد این فقط یک شغل است: تمرینات، قراردادها، پول، شهرت. اما برای کسانی که واقعاً زندگی‌شان را با بازی می‌کنند، این یک دعوت است. این یک کار نیست، بلکه یک دعوت است. دعوتی که نمی‌توان آن را به صورت منطقی توضیح داد. چرا یک پسر در دوران کودکی با وجود اینکه کسی تماشا نمی‌کند، توپ را می‌زند؟ چرا یک مرد بزرگسال پس از شکست مانند یک کودک می‌گریزد؟ دعوت فوتبالیست این نیست که درباره پول یا وضعیت باشد. این درباره خدمت به بازی، درباره قربانی، درباره شادی که به دیگران می‌دهی. بیایید سعی کنیم بفهمیم که از چه چیزی تشکیل شده است.

خدمت به بازی: فوتبال به عنوان معنای زندگی

برای فوتبالیست دعوت‌شده، فوتبال یک وسیله برای رسیدن به اهداف نیست، بلکه خود هدف است. او برای قرارداد بازی نمی‌کند، او بازی می‌کند زیرا نمی‌تواند به جای دیگری باشد. زندگی او تحت نظم تمرینات، رژیم غذایی، بازیابی قرار دارد. او از مهمانی‌ها، غذاهای ناسالم، تنبلی دست می‌کشد. همه این‌ها قربانی نیست، بلکه یک انتخاب آگاهانه است. او می‌داند: برای اینکه خوب بازی کنی، باید خوب زندگی کنی. دعوت این است که در ساعت ۶ صبح بیدار شوی و برای تمرین بروی نه به دلیل اینکه باید، بلکه به دلیل اینکه می‌خواهی. احساس می‌کنی که توپ ادامه‌ای از خودت است.

استعداد و کار: ارتباط ناپذیر

بسیاری از افراد فکر می‌کنند که فوتبالیست دعوت‌شده یک نابغه است. اما نابغه‌گی بدون کار یک صدا خالی است. مسی استعداد داشت، اما او نیز تا نابودی تمرین کرد. رونالدو داده‌های فنی فوق‌العاده‌ای داشت، اما آن‌ها را به یک هیولا تبدیل کرد با میلیون‌ها تکرار. دعوت این است که بفهمی استعداد فقط نقطه شروع است. همه چیز دیگر کار است. کار بر روی ضعف‌ها، بر روی فیزیک، بر روی روان‌شناسی. فوتبالیست دعوت‌شده راه‌های آسان را نمی‌جوید. او می‌داند که هر روز روی زمین یک قدم به سوی کمال است که هرگز به دست نمی‌آید.

احساسات و مسئولیت در برابر هواداران

فوتبالیست دعوت‌شده می‌داند: او برای خودش بازی نمی‌کند. او برای کسانی که به استادیوم می‌آیند، کسانی که پس از گل می‌گریزند، کسانی که نام او را روی پیراهن می‌پوشند بازی می‌کند. این یک مسئولیت عظیم است. نمی‌توانی به زمین بروی و با وجود اینکه می‌دانی که میلیون‌ها نفر به تو نگاه می‌کنند، با بی‌توجهی بازی کنی. دعوت این است که فشار را به سوخت تبدیل کنی. این زمانی است که نام تو را сканд می‌کنند و احساس می‌کنی که باید اعتماد را جبران کنی. احساساتی که فوتبال به هواداران می‌دهد، این است که بزرگترین جایزه برای بازیکن دعوت‌شده است.

رهبری و نمونه‌سازی

فوتبالیست دعوت‌شده یک نمونه است. نه فقط در زمین، بلکه در زندگی. او می‌داند که کودکان حرکات، رفتار و کلمات او را تقلید می‌کنند. بنابراین او سعی می‌کند که قابل توجه باشد. او به سمت داور نمی‌پرد، نمی‌فریبد، از رقیب توهین نمی‌کند. او می‌داند که رفتار او فرهنگ فوتبال را شکل می‌دهد. بودن یک نمونه بخشی از دعوت است. نه هر فوتبالیستی آماده برای این مأموریت است، اما آن‌هایی که آماده هستند، تبدیل به افسانه‌ها می‌شوند.

توانایی شکست خوردن و بلند شدن

در فوتبال بیشتر از اینکه برنده شود، شکست می‌خورد. دعوت این است که شکست را نه به عنوان یک فروپاشی، بلکه به عنوان یک درس بپذیری. نه جستجوی مقصر، بلکه تحلیل اشتباهات. پس از فینال، وقتی بدون تрофه می‌روی، جهان نمی‌ریزد. فوتبالیست دعوت‌شده به رقیب دست می‌دهد، از هواداران تشکر می‌کند و برای فصل بعد آماده می‌شود. او می‌داند که سقوط بخشی از بلند کردن است. و این استوایی که تفاوت بین حرفه‌ای و آماتور را مشخص می‌کند.

فروتنی و قدردانی

دعوت این نیست که خودپسندی باشد. حتی وقتی که یک ستاره بزرگ می‌شود، بازیکن دعوت‌شده فروتن می‌ماند. او می‌داند که از کجا آمده است. او از مربیان که به او ایمان داشتند، خانواده‌ای که او را پشتیبانی می‌کردند، هم تیمی‌هایش تشکر می‌کند. او می‌داند که فوتبال یک بازی تیمی است و موفقیت او بدون دیگران ممکن نیست. فروتنی قدرت نیست، بلکه قدرتی است که به حفظ شفافیت ذهن در دنیای شهرت کمک می‌کند.

عشق به فرآیند، نه فقط به نتیجه

بسیاری از بازیکنان بر روی عنوان‌ها تمرکز دارند. فوتبالیست دعوت‌شده عشق به فرآیند بازی را دوست دارد. او از احساس اینکه توپ به پای خودش می‌رسد، از یک پاس دشوار، از دیدن اینکه تیم برنامه را اجرا می‌کند، لذت می‌برد. نتیجه فقط پیامد عشق به بازی است. اگر شما فرآیند را دوست دارید، پیروزی‌ها خود به خود می‌آیند. اگر شما فقط به تрофه‌ها دنبال می‌کنید، شما ممکن است از شادی محروم شوید.

پایان کار حرفه‌ای: دعوت به پایان نمی‌رسد

کار حرفه‌ای فوتبالیست کوتاه است. اما دعوت با زمین به پایان نمی‌رسد. آن به مربیگری، به کارهای کارشناسی، به پرورش بازیکنان جوان تبدیل می‌شود. بسیاری از فوتبالیست‌های بزرگ تبدیل به مربیان بزرگ می‌شوند (کرویوف، آنچلوتی، گواردیولا). آن‌ها عشق به بازی را به دیگران منتقل می‌کنند. دعوت یک استافه‌ای است که نمی‌توان آن را رها کرد.

دعوت فوتبالیست این نیست که یک امتیاز اشرافی باشد. این یک حالت روحی است که برای هر کسی که با قلب تمیز به زمین می‌رود، قابل دسترسی است. مهم نیست که آیا در لیگ قهرمانان بازی می‌کنی یا در زمین محلی. مهم این است که چرا این کار را انجام می‌دهی. اگر شما بازی می‌کنید زیرا نمی‌توانید به جای دیگری باشد، شما دعوت‌شده هستید. و این بسیار خوب است.

Постоянный адрес данной публикации: