جنوب امریكا — این قاره‌ای است که فوتبال نه تنها یک ورزش، بلکه یک دین است و رقص و آواز — آیین‌های مقدس آن. در اینجا، دریبل با سامبا ترکیب می‌شود و فریادهای از تریبون‌ها مانند یک سمفونی به گوش می‌رسد. آرژانتینی‌ها تانگو رقصانند، برزیلی‌ها سامبا، کلمبیایی‌ها کومبیا و همه این ریتم‌ها در فرهنگ فوتبالی درهم تنیده‌اند. بازیکنان نه تنها گل می‌زنند، بلکه رقص‌های جشن را اجرا می‌کنند و هواداران در استادیوم‌ها به قدری می‌شعشع می‌شوند که زمین می‌لرزد. بیایید به این سفر کارنوالی برویم.

برزیل: فوتبال زیر صدای سامبا

در برزیل، رقص بخشی از هویت ملی است. سامبا در محله‌های فقیرنشین به وجود آمد و به استادیوم‌ها سرایت کرد. بازیکنان تیم ملی برزیل همیشه با رقص جشن گرفتن از گل‌ها معروف بودند: به این رقص "دانسه دو هکسی" می‌گویند. در سال 1970 پس از قهرمانی در جام جهانی پله با هم تیمی‌هایش رقصید و این سنت را ایجاد کرد. امروز نیمار، وینیسیوس جونیور، رودریگو این ریتوئال را ادامه می‌دهند. پس از گل، آنها می‌توانند "پاسو" (پاسو — قدم)، "فوراکاو" (طوفان)، "پرنادا" (لنگ) را اجرا کنند. این نه تنها یک رقص است بلکه راهی برای بیان شادی از زندگی و احترام به اجداد است. و اگرچه مربیان اروپایی اغلب ناراضی هستند (فکر می‌کنند این بی‌احترامی به رقیب است)، برزیلی‌ها تسلیم نمی‌شوند. برای آنها فوتبال بدون رقص مانند سامبا بدون طبل است.

آرژانتین: تانگو و عشق

فوتبال آرژانتین عشق، خشونت و... تانگو است. اگرچه بازیکنان در زمین معمولاً حرکات رقصی انجام نمی‌دهند (تانگو نیاز به دو نفر دارد)، اما در حرکات و راه رفتن آنها، ریتم تانگو حس می‌شود. دیگو مارادونا رقص نمی‌کرد، اما دریبل او مانند چرخش در تانگو بود. لیونل مسی بیشتر کنترل دارد، اما جشن گرفتن ویژه او (اشاره به آسمان) نیز یک رقص روح است. اما جشن‌های واقعی در تریبون‌ها رخ می‌دهد. هواداران آرژانتینی "لا موفا" و "واموس، واموس، آرژانتینا" را می‌خوانند و می‌رقصند. "کاچورا" (رقص با پرش) آنها استادیوم‌ها را لرزانده است. در آرژانتین، آوازها راهی برای حفظ یادگار هواداران کشته شده است.

کلمبیا: چامپا و کومبیا

هواداران و بازیکنان کلمبیایی عاشق چامپا هستند — رقصی که با خمیدن جلو و حرکات سریع پاها انجام می‌شود. در جام جهانی 2014 در برزیل هامس رودری格斯 پس از گل به خط ضربه زدن چامپی کرد. این تبدیل به یک مونتاژ شد. و کومبیا یک ریتم موسیقی است که هواداران زیر صدای آن شعارها را می‌خوانند. در کلمبیا هیچ سبک رقصی واحدی وجود ندارد، اما انرژی وجود دارد. بازیکنان خود را "رقصان" می‌نامند.

اورگوئه: رقص بدون قوانین

اورگوئه کشوری است که فوتبال و رقص نیز با هم پیچیده شده‌اند. "لا سلست" معروف به پیوستگی است. بازیکنان اغلب پس از پیروزی‌های بزرگ "پرو" (رقصی مانند سگ) انجام می‌دهند. لوئیز سوارس در سال 2018 پس از زدن گل، چیزی مانند رومبا را نشان داد. هواداران "ال پیبه دئ اورو" (پسر طلایی) را برای سوارس می‌خوانند و همزمان می‌رقصند. در اورگوئه هیچ رقص رسمی وجود ندارد، اما وجود دارد عشق.

شیلی: کوئکا در استادیوم

شیلیایی‌ها کوئکا رقص می‌کنند — رقص ملی دو نفره با دستمال‌های رنگارنگ. در فوتبال، هواداران می‌توانند آن را به تنهایی رقص کنند. بازیکنان تیم ملی شیلی، به ویژه "نسل طلایی" (وی达尔، سانچس، بروآ)، اغلب "سو-سو" (رقص با دست بلند) و "کاخو" (تقلید از شاخ‌ها) را اجرا می‌کنند. پس از قهرمانی در جام امریکا 2016، آنها با هواداران یک رقص‌بازی برگزار کردند.

پاراگوئه، پرو، اکوادور: صدای طبل‌های آند

در پرو "موررادا" محبوب است — رقصی با لباس‌های رنگارنگ. در تریبون‌ها آن را نمی‌بینید، اما بازیکنان گاهی از آن بهره می‌برند. در پاراگوئه "پولک" (رقص با قدم‌های سریع) محبوب است. هواداران "¡واموس، پاراگوئه!" را زیر صدای ارگ می‌خوانند. در اکوادور، بازیکنان پس از گل، رقص قبیله‌ای تقلید می‌کنند. آوازها در همه جا متفاوت هستند، اما چیزی که متحدشان است صداست.

ونزوئلا: سالسا و کالابوسو

ونزوئلا کشوری است با سالسا. هواداران در استادیوم‌ها به خوبی مانند در کارناوال‌ها رقص می‌کنند. بازیکنان، به ویژه سالومون روندون، اغلب اجراهای رقصی دارند. متاسفانه به دلیل بحران، این کشور به ندرت در جام جهانی شرکت می‌کند، اما هوادارانش به دلیل اپتیسم شناخته می‌شوند: آنها حتی وقتی تیم بازنده است نیز رقص می‌کنند.

آوازها: از شعارها تا آهنگ‌های ملی

استادیوم‌های آمریکای جنوبی جعبه‌های موسیقی هستند. در برزیل "هینو دو برزیل" و آهنگ‌های هوادار مانند "واموس، مایو برزیل" را می‌خوانند. در آرژانتین "موتشاخوس" (اکنون آهنگ تیم ملی) را می‌خوانند. در اورگوئه "سیلو" (آسمان). در کلمبیا "یا استا" (و همه چیز). این آهنگ‌ها اغلب شامل عناصر فولکلور و ریتم‌های غیرمنتظره هستند. آنها با صدای بلند، با آکوردهون، طبل‌ها، گیتارها می‌خوانند.

رقص و آواز در فوتبال آمریکای جنوبی راهی برای زنده بودن، حتی پس از شکست‌ها است. بازیکنان رقص می‌کنند، زیرا بازی شادی را به آنها می‌دهد. هواداران رقص می‌کنند، زیرا این فرهنگ آن‌هاست. هیچ جا در جهان فوتبال به اندازه آمریکای جنوبی مانند کارناوال نیست. و تا زمانی که طبل‌ها می‌زنند و آهنگ‌ها می‌خوانند، این قاره‌ها رقصندگان جدیدی با توپ خواهند زایید.

Постоянный адрес данной публикации: