چرخ‌بال در اتحاد جماهیر شوروی: از شکاف‌های ایدئولوژیک به محبوبیت سراسری اتحاد جماهیر شوروی

مقدمه: رقص خارجی در شرایط انزوای فرهنگی

تاریخ چرخ‌بال (استپ) در اتحاد جماهیر شوروی نمونه‌ای روشن از سازگاری پیچیده یک پدیده فرهنگی غربی با سیستم ایدئولوژیک شوروی است. این رقص که به عنوان نماد فرهنگ عمومی آمریکایی شناخته می‌شود، مجبور شد که از هنر «بورژوازی» مشکوک تا هنر شناخته شده و با قوانین دقیق، اما هنوز تحت نظارت، از گونه‌های اطراف‌گردی به تکامل برسد. تکامل آن منعکس‌کننده مراحل کلیدی سیاست فرهنگی شوروی است: از انزوا در دهه‌های ۱۹۳۰-۱۹۴۰ تا گرمایش و سپس به سمت استایل‌سازی دوره استحکام.

۱. دوره پیش از جنگ: نفوذ و اولین ممنوعیت‌ها

اولین تماس‌های عموم شوروی با چرخ‌بال در اواخر دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ از طریق فیلم‌های سینمایی ساکت و سپس صوتی بود. فیلم‌های شامل حضور فرد آستار و برادران نیکولاس تکنیک‌هایی را نشان دادند که تماشاگران را با virtuosity خود تحت تأثیر قرار داد. اما سیاست فرهنگی رسمی به آن با احتیاط نگاه می‌کرد. در چارچوب مبارزه با «کامپانیسم» و تعظیم به غرب، استپ به عنوان نمونه‌ای از «رعایت بورژوازی» و زیبایی‌شناسی «غیر شوروی» شناخته شد.

با این حال، علاقه به صورت طبیعی و خودجوش به وجود آمد. انسان‌های علاقه‌مند، مانند الکساندر تسارمان، یکی از اولین استپ‌بازان حرفه‌ای، سعی کردند این رشته را توسعه دهند، با مطالعه تکنیک از فیلم‌های نادر و توصیفات. اما تا قبل از جنگ، چرخ‌بال یک علاقه‌مند و نیمه پنهان بود که در برنامه‌های گروه‌های دولتی قرار نداشت.

رویداد جالب: در دهه‌های ۱۹۳۰ در اتحاد جماهیر شوروی پدیده‌ای منحصر به فرد وجود داشت — «انجمن‌های چرخ‌بال، جایی که نقش‌های ریتمی با پاها ضرب می‌شد و همچنین با استفاده از وسایل روزمره مخصوص برای این منظور: سنجش، ماشین‌های تحریر، تخته‌های شستشو، قابلمه‌ها. این یک پاسخ خودجوش و «پروتساتی» به استپ آمریکایی بود، تلاشی برای جایگزینی آن به صورت ایدئولوژیکی امن.

۲. دوره پس از جنگ و گرمایش: قانونی‌سازی از طریق جاز

تغییر کیفیت در اوایل دهه‌های ۱۹۵۰ با شروع دوره گرمایش خروچف و جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان در مسکو (۱۹۵۷) رخ داد. گروه‌های خارجی به جشنواره آمدند و استپ مدرن را نشان دادند که بر جوانان شوروی تأثیر فرهنگی داشت. در عین حال، علاقه به جاز احیا شد که به طور تاریخی با استپ پیوند نزدیکی دارد.

نقش کلیدی این دوره را گئورگی مایوروف بازی می‌کند — هنرپیشه‌ای که اولین دوتایی حرفه‌ای چرخ‌بال در اتحاد جماهیر شوروی را ایجاد کرد «برادران گلوتس (با میخایل اوزروف). مایوروف با استفاده از منابع کم (فیلم‌ها، آلبوم‌ها)، توانست تکنیک استپ بروکوی را بازسازی کند و آن را برای اطراف‌گردی شوروی تطبیق دهد. سبک او با وضوح بی‌نظیر، سرعت و «آرکستراسیون — توانایی ایجاد نقشه‌های ریتمی پیچیده مانند بخش‌های کوبنده — مشخص بود.

۳. اوج محبوبیت: گروه‌های اطراف‌گردی و تلویزیون

در دهه‌های ۱۹۶۰-۱۹۸۰، چرخ‌بال به عنوان بخشی ضروری از فرهنگ عمومی شوروی به دلیل چندین عامل شد:

1. سیستم اطراف‌گردی: گروه‌های بسیاری از وایا (گروه‌های موسیقی و رقص) در فیلارمونیک‌ها چرخ‌بال را به عنوان یک عنصر تاثیرگذار و داغ در برنامه‌های خود وارد کردند. استپ به عنوان معنای یک رقص اطراف‌گردی، مثبت و تکنیکی شد.

2. تلویزیون و سینما: پخش‌های منظم از کنسرت‌ها، برنامه‌های «نور آبی و برنامه‌های سالانه «نور آبی چرخ‌بال‌های برجسته را به شهرت عمومی رساند. چرخ‌بال در فیلم‌های محبوب مانند «شبکه‌های شب (۱۹۵۶)، «آقایان موفق (۱۹۷۱، جایی که قهرمان یوگنی لئونوف به طور ناخوشایند استپ می‌رقصد) و به ویژه در کمدی‌های موسیقی مانند «با دست‌های خود (۱۹۵۷)

3. زیبایی‌شناسی گروهی: برخلاف سنت آمریکایی تک‌نوازی و آزادانه، در اتحاد جماهیر شوروی چرخ‌بال بیشتر به عنوان رقص هماهنگ و گروهی توسعه یافت. ساختارهای دقیق و هماهنگی کامل گروه‌ها منعکس‌کننده ایدهال کالکولاتیستی بود. نمونه این رویکرد گروه «ریتم‌های کره‌ی زمین در سال ۱۹۶۶ تحت رهبری ناتالیا ناتیدینا بود، جایی که نقش‌های چرخ‌بال با دامنه بالای رقص طراحی شدند.

۴. خاصیت شوروی: ایدئولوژی، زیبایی‌شناسی، آموزش

چرخ‌بال در اتحاد جماهیر شوروی دارای چندین ویژگی منحصر به فرد بود:

• نئوتریالیزه کردن ایدئولوژی. رقص از ریشه‌های تاریخی خود (فرهنگ آفریقایی و ایرلندی، بافت اجتماعی آمریکایی) محروم شد. آن به عنوان یک «هنر ریتمی» انتزاعی تعبیر شد که virtuosity و شادی انسان شوروی را نشان می‌دهد.

• آکادمیک و تنظیم. آموزش اغلب در سیستم خودجوش هنری (مرکز فرهنگی، کلاس‌های گروهی) با روش‌های دقیق، به صورت مشابه به رقص کلاسیک، انجام می‌شد. آزادانه‌سازی، که روح استپ جاز است، تقریباً انجام نمی‌شد و جای خود را به اجراهای ثابت داد.

• گلنور شوروی. لباس‌های استپ‌بازان (کشتی‌ها، کت‌ها، لباس‌های برق‌زده) تصویر یک هنرپیشه موفق، آراسته و موفق را ایجاد می‌کرد که فرصت نادر نمایش لوسک «بورژوازی» در شکل محدود و زیبایی‌شناختی را فراهم می‌کرد.

۵. میراث و تأثیر

علی‌رغم انزوا از روند‌های جهانی، مدرسه چرخ‌بال شوروی استادان برجسته‌ای پرورش داد: ولادیمیر کیرسانوف، تاتینا زویناچکایا، دوتایی «خواهران کاخالینا. هنر آن‌ها به سمت کمال فنی و نمایشی بود.

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، این هنرپیشه‌ها و معلمان به واسطه‌ای بین سنت شوروی و صحنه جهانی تبدیل شدند. بسیاری از آن‌ها مدارس خصوصی را باز کردند که در آن‌ها نسل‌های جدید از رقاصان روس دسترسی به دانش‌های اصیل از استپ جاز، ریتم-تپ و میراث بزرگ‌ترین استادان آمریکایی را پیدا کردند.

نتیجه‌گیری: ریتم پشت پرده‌ی آهنی

چرخ‌بال در اتحاد جماهیر شوروی داستانی از تحلیل فرهنگی و سازگاری است. بدون حفظ زمینه‌های اولیه اجتماعی و قومی خود، آن به صورت «شوروی‌سازی» تبدیل شد: به یک نمایش گروهی، فنی بی‌عیب و سیاسی بی‌طرف تبدیل شد. آن به انسان شوروی این فرصت را داد تا به صورت قانونی و محدود با انرژی فرهنگ غربی در قالب بیشترین بیان انعطاف‌پذیر آن — ریتم — در تماس باشد. از یک تابو ایدئولوژیک تا تزئین کنسرت‌های رسمی، چرخ‌بال شوروی یک سنت منحصر به فرد ایجاد کرد که اگرچه از تحقیقات پیشرفته جهانی عقب بود، اما پلاستری قوی از مهارت نمایشی ایجاد کرد که در دوره پس از شوروی نیز درخواست داشت.

Постоянный адрес данной публикации: