Хριστιανство dans: redifmedenlik, mistik ve liturgik hareket arasında Arka plan: ilişkinin ikileşimi Христианство по отношению к танцу исторически сложно и двусмысленно. Оно формировалось в диалоге и конфликте с языческими практиками, под влиянием антропологии (оценка тела) и богословских доктрин. В результате не существует единой «христианской позиции»; скорее, можно говорить о спектре отношений — от полного отвержения как греховной практики до включения в литургическую жизнь как формы мистической молитвы. Этот спектр зависит от эпохи, конфессии, культурного контекста и конкретной традиции. Тарихsel kökenler: erkenhristiyan polemikası ve sentez Erken Kilise (I–IV. yy.) elyenistik ve Orta Doğu kültürünün içinde vardı, burada dans dini misteryleri (örneğin, Dionysos, Cybele kultları) ve halk bayramlarının bir parçasıydı. Kilise babaları (Tertullian, Ioannes Chrysostom, Augustine) bu formları sert bir şekilde eleştirdi, bunları: Yanlış inanç ve putperestlik ifadesi olarak gördü. Bedenin gösterimi yoluyla duygusal arzusu ve cinsellik uyandırma. Piyalar ve tiyatro gösterilerinin ahlaki bağlamıyla ilişkili. Ancak bu dönemde başka bir ilişkinin izleri de bulunabilir. İncil'de dansın metaforik bir bahsi (kötü oğul hikayesi: «…beslemiş bir teli kesip, eğlenmeye başladılar… ve eğlendiler» — Lk. 15:23-24, burada «eğlenmek» Yunanca dans anlamına gelebilir). Ayrıca erkenhristiyan efsanesi, dans eden İsa'nın apokrifik «İoan'nın Deeds» (II. yy.)'ta bulunabilir, burada İsa, öğrencileriyle çevresinde, Akşam Yemeği öncesinde halk dansı yaparak, inanç sırlarını hareketlerle açıklıyor. Confesyonel farklılıklar 1. Ortodoksluk: liturgik hareket ve halk geleneğiВизanzyalı ve ortodoks geleneğinde dansın bireysel bir eylem olarak bогослужimde bulunmaması. Ancak bогослужim, metaforik anlamda «Бог'a dans etmek» olarak anlaşılıyor: bu, sıkı bir şekilde düzenlenmiş, ritmik, sinfonik bir eylem (prosesyonlar, kutsama, öpme). Bогослужimin plastikliği derin sembolik anlam taşıyor. Örnek: İerusalim ... Читать далее