Neden sessiz doğada susuz konuşan çocuk: nörofizyoloji, ekopsikoloji ve "duyusal serbest bırakma" fenomeni Giriş: Sessizlik paradoksu ve çocuk konuşması İlk bakışta, doğal sükünlük koşullarında (ormanda, dağlarda, gölde) aktif ve kesintisiz konuşmaya başlayan bir çocuğun davranışı, çelişkili gibi görünüyor: beklenen huzur, sözlü bir akışa dönüşüyor. Ancak nörobilimler, gelişim psikolojisi ve ekopsikoloji açısından bu çelişki değil, gelişmekte olan beynin duygusal ve bilinçsel ortamın köklü değişikliklerine karşı doğal bir reaksiyonudur. Doğal sükünlük, boşluk değil, içsel süreçlerin katalizörüdür. 1. Nörofizyolojik mekanizmalar: "yeni başlangıç" prefrontal korteks ve default mode network Kentsel ortam, sinir sisteminin sürekli bir duygusal-akustik stres yaşadığı bir ortamdır. Trafiğin arka plan sesi, çoklu görsel uyarıcılar (reklam, kalabalık), seçici dikkat ve ilgili sinyallerin baskılanması, davranış kontrolü,包括语言在内的责任区域的前额叶皮层的资源耗尽。 Doğal ortamda, rüzgarın sesi, kuşların ötüşü, suyun akışı gibi yanıt gerektirmeyen ve tehdit taşımayan sesler baskın olan bir ortamda, beyin sürekli "savunma" filtresi modundan çıkar. Stres ve tehdit tespiti ile ilgili amigdala (hipokampus) aktivitesi azalır. Aynı zamanda, beyin dinlenme durumunda aktif olan Default Mode Network (DMN) (medya prefrontal korteks, belti korteks) aktive edilir. DMN, insanın dışsal görevlerle uğraşmadığı dinlenme durumunda aktif olan bir dizi bölgeden oluşur. DMN, otobiyografik hafıza, kendine yansıtma, spontane düşünme ve içsel konuşma ile ilişkilidir. İlginç bir gerçek: EEG ve fMRT ile yapılan araştırmalar (örneğin, nöropsikolog David Strayer'in çalışmaları), doğada birkaç gün geçirmenin insanların kognitif yeteneklerini, özellikle yaratıcı çözümleme yeteneklerini önemli ölçüde artırdığını göstermiştir. DMN ve konuşma merkezleri aktif olarak gelişen çocuklarda bu etki daha belirgindir. Şehir şumu filtresini filtrelemek zorunda kalmayan beyin, bir konuşma kanalı üzerinden birikmiş deneyim ve bilgiy ... Читать далее