در این مقاله پدیدهٔ مشارکت ایالات متحده در عملیات از بین بردن رهبران خارجی که به دلیل رویدادهای جنجالی سال‌های ۲۰۲۵–۲۰۲۶ — ربایش رئیس‌جمهور ونزوئلا نیکولاس مادورو و کشته‌شدن رهبر عالی ایران علی خامنه‌ای در نتیجهٔ حملهٔ آمریکا-اسرائیل — صدایی تازه یافته است، مورد بررسی قرار می‌گیرد. بر پایهٔ تحلیل اسناد تاریخی، ارزیابی‌های کارشناسان و موازین حقوق بین‌الملل، تکامل رویکردهای ایالات متحده نسبت به استفاده از نیروهای نظامی برای تغییر رژیم‌ها بازسازی می‌شود. توجه ویژه به تضاد بین ممنوعیت رسمیِ قتل‌های سیاسی و استمرار کاربردِ آن‌ها با توجیهات حقوقیِ نوین است.