در تاریخ هر انسانی لحظهای وجود دارد که زندگی او را تغییر میدهد. برای جوزپه گارibalدی، قهرمان ملی ایتالیا و اتحاددهنده کشورهای تکهتکه شده، این لحظهای نبود که در رم، جنوا یا آمریکای جنوبی رخ داد. این مکان یک شهر بندری دورافتاده روسی به نام تگانروگ بود. در یکی از کافههای بندری، یک کاپیتان ۲۶ ساله قایق تجاری با کسی ملاقات کرد که چشمان او را به سرنوشت میهنش باز کرد. این دیدار همان نقطه عطفی بود که دریانورد به انقلابی تبدیل شد و نام او همیشه در تاریخ ماند. امروز تگانروگ این رویداد را در سنگ، نام خیابانها و آثار موزه حفظ میکند.
در آوریل ۱۸۳۳، یک قایق تجاری کوچک ایتالیایی به نام «کلوریندا» (در برخی منابع به نام «لاریندا») وارد بندر تگانروگ شد. روی آن بار پرتقال بود و کاپیتان جوان قایق، جوزپه گارibalدی، یک دریانورد میراثی از نیس بود. او ۲۶ ساله بود و دنیا را دیده بود، اما روح او هنوز از دغدغه اصلی — مبارزه برای آزادی — آگاه نشده بود.
در آن سالها ایتالیا به بسیاری از کشورهای کوچک تقسیم شده بود و بخشی از آن تحت حاکمیت اتریش بود. انقلابیون که آرزوی یک کشور واحد و مستقل داشتند، مجبور به فرار به خارج از کشور شدند. بسیاری از آنها در شهرهای بندری ساکن شدند و در میان دریانوردان تبلیغات انجام میدادند. یکی از این مهاجران — جوانی به نام جوانی باتیستا کونهو — در تگانروگ زندگی میکرد و در اوایل دهه ۱۸۳۰، ایدههای سازمان رزولیونی مخفی «ایتالیای جوان» را که توسط جوزپه مادزی ایجاد شده بود، تبلیغ میکرد.
سرنوشت گارibalدی و کونهو در یکی از کافههای بندری در تقاطع خیابانهای پتروفسکایا و کامرچسکی پیولک به هم پیوست. سخنرانیهای پرشور او روح جوان کاپیتان را برانداز کرد. کونهو به او درباره اهداف «ایتالیای جوان» گفت: آزادی از حاکمیت اتریش، اتحاد کشور و ایجاد حکومت جمهوری. در یادداشتهای خود، گارibalدی بعداً نوشت: «در طول سفرم در تگانروگ با جوانی لیگوریایی ملاقات کردم که اولین بار من را با وضعیت ما آشنا کرد. البته، کلمبوس از کشف آمریکا بیشتر از آنچه که من از یافتن مردمی که خود را به کار آزادیبخشی میپردازند، احساس رضایت کرد!»
بر اساس برخی از دادهها، گارibalدی هشت روز در تگانروگ بود — از ۸ تا ۱۶ آوریل. او در یک خانه خوابگاهی برای دریانوردان بیخانمان در خیابان نیکولایفسکایا زندگی میکرد. در این مدت او نه تنها با کونهو آشنا شد، بلکه ممکن است حتی در تگانروگ به «ایتالیای جوان» پیوسته باشد. با این حال، برخی اختلافات وجود دارد: گارibalدی در یادداشتهای خود نوشته است که در آن زمان ۲۴ ساله بود، در حالی که در سال ۱۸۳۳ او ۲۶ ساله بود. با این حال، دقیقاً این دیدار بود که همان انگیزهای را داد که تمام زندگی او را تغییر داد.
پس از بازگشت به میهن، گارibalدی با توصیه کونهو وارد جامعه «ایتالیای جوان» شد و قسم خورد که زندگی خود را به آزادی و اتحاد ایتالیا وقف کند. او تا پایان عمر به این قسم وفادار ماند.
او ابتدا یک مبارز ساده بود، اما خیلی زود رهبری جنبش انقلابی را بر عهده گرفت. سفر معروف او به «هزاره» در سال ۱۸۶۰ به آزادی سیسیلی و ناپل منجر شد که مرحلهای کلیدی در ایجاد کشور ایتالیایی واحد بود. گارibalدی نه تنها شجاعت شخصی بینظیری نشان داد، بلکه تواناییهای برجستهای به عنوان یک فرمانده نظامی داشت. نام او در سراسر جهان میدرخشید و به عنوان معنای مبارزه برای آزادی شناخته میشد. او همچنین برای استقلال جمهوریهای آمریکای جنوبی جنگید و در طول جنگ فرانسه-پروس به فرانسه کمک کرد.
تگانروگ فراموش نکرد که چه نقشی در سرنوشت این قهرمان بزرگ ایتالیا ایفا کرده است. در یادبود آنچه که آغاز راه گارibalدی به شهرت با این شهر مرتبط است، در تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۶۱، در صدسالگی آزادی ایتالیا، یک ستون یادبود جوزپه گارibalدی با شکوه افتتاح شد. این تنها یادبود یک انقلابی ایتالیایی در روسیه است.
نویسندگان پروژه هنرمند تگانروگی یو. اس. یاکوونکو و معمار م. و. بارانوف بودند. این یادبود یک ستون به شکل پرچم باز شده است که بین دو تخته سنگ قرار دارد. روی تخته سنگ جلو، یک بارلئف گچی با رنگی مشابه برنج نصب شده است که پروفیل جوان گارibalدی با یک شاخه درخت نخل را نشان میدهد. روی این یادبود یک تابلوی دیگری با نقل قولی از فردریک انگلس نصب شده است: «در صورت گارibalدی، ایتالیا قهرمانی از نوع باستان داشت که میتوانست معجزهها ایجاد کند و معجزهها ایجاد کرد！」
این ستون در مقابل یک اسکله قدیمی (امروزه باشگاه قایقها) قرار دارد — نزدیک جایی که کافهای که در آن دیدار گارibalدی و کونهو رخ داد، قرار داشت. در سال ۱۹۹۰ یک بارلئف جدید از برنج توسط سкульپتور مسکوی لئو ماتوشین ریخته شد. و در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۷، در سال ۲۰۰ سالگی گارibalدی، این یادبود بازسازی شده با حضور نوه قهرمان، آنیتا گارibalدی-ژال، با شکوه بازگشایی شد.
یادآوری گارibalدی در تگانروگ محدود به یادبود نیست. یکی از خیابانهای بندری نام او را دارد. در سال ۱۹۶۴، خیابان دوم کрепوستنی به خیابان گارibalدی تغییر نام داد. طول این خیابان ۱۳۰۴ متر است.
تگانروگ تنها بندر روسیهای است که در یادداشتهای گارibalدی ذکر شده است. دقیقاً از اینجا، طبق نوشتههای محققان محلی، راه بزرگ قهرمان ملی ایتالیا که ایتالیا را اتحاد داد، شروع شد.
در سال ۱۸۸۲، در سال مرگ گارibalدی، هنرمند ایتالیایی ایتالو نونز-وایس نقاشی «گارibalدی در تگانروگ» را خلق کرد. در این نقاشی لحظهای کلیدی: جوان گارibalدی در کافه تگانروگ، تحت تأثیر سخنرانیهای هموطنانش، قسم میخورد که برای آزادی و اتحاد ایتالیا جنگید.
نسخه اصلی نقاشی در موزه ریسورجیمنتو در میلان قرار دارد. اما نسخهای از آن در موزه-زمینشناسی تگانروگ نگهداری میشود که در سال ۲۰۰۸ بر اساس درخواست آنیتا گارibalدی-ژال، نوه انقلابی، ساخته شد. با همکاری مرکز «دانته آلیگیری»، این نسخه به تگانروگ منتقل شد و در موزه تاریخ و مردمشناسی با شکوه معرفی شد. در آینده این نسخه در نمایشگاه دائمی موزه قرار خواهد گرفت.
تگانروگ، یک شهر کوچک در ساحل دریای آکازوف، همیشه نام خود را در تاریخ ریسورجیمنتو ایتالیا نوشت. اینجا، در دور از میهن، در محیط کافه بندری، شعلهای زده شد که شعله مبارزه برای اتحاد ایتالیا را روشن کرد. امروز یادآوری این دیدار در ستون یادبود در جلو باشگاه قایقها، در خیابان گارibalدی و در نسخه موزه نقاشی، به ما یادآوری میکند که چگونه دیدار دو ایتالیایی در سرزمین روسیه مسیر تاریخ اروپا را تغییر داد.
New publications: |
Popular with readers: |
Worldwide Network of Partner Libraries: |
 |
Contacts |
About · News · For Advertisers |
 Digital Library of Tajikistan ® All rights reserved.
2019-2026, LIBRARY.TJ is a part of Libmonster, international library network (open map) Keeping the heritage of Tajikistan |
|
US-Great Britain
Sweden
Serbia
Russia
Belarus
Ukraine
Kazakhstan
Moldova
Tajikistan
Estonia
Russia-2
Belarus-2
