توم سویر: پسرکی که آمریكا را آمریكا كرد

او در سال 1876 میلادی در صفحات رمان مارک تواین به دنیا آمد و بلافاصله چیزی بزرگتر از یک شخصیت ادبی شد. توم سویر نه فقط یک بچه شیطان از یک شهر کوچک در ساحل میسیسیپی است. او یک آرایه است که ویژگی‌های اصلی شخصیت ملی آمریكا را در خود جمع‌آوری کرده است: شركت‌پذیری، اپتیسم، ایمان به قدرت خود، كراهتی از مقامات و توانایی تبدیل روزمرگی به ماجراجویی. شكل او به آینه‌ای تبدیل شد كه آمریكا خود را در آن دید — جوان، جسور، پر از انرژی و باور به اینكه همه چیز ممكن است اگر كسی به كار خود باهوشی بكنه و از خطرات نترسد.

نابغه كاربردی: چگونه توم جامعه را فریب داد

یكی از معروف‌ترین صحنه‌های ادبیات جهان — اینكه توم، كه عمه پولی او را به خاطر بى‌نظمى كار كرد، كار خسته‌كننده رنگ‌كشى حصار را به كارى دلپذیر تبدیل می‌كند. او نه تنها حیله می‌كند، بلكه بازارى را در جایی كه نبود، می‌سازد. او فرصت رنگ‌كشى حصار را به دوستان خود می‌فروشد و در ازای آن سیب، كاغذپاره‌ها، قورباغه‌ها و دیگر چیزهای كودكانه می‌گیرد. این صحنه به عنوان استعاره‌ای از كسب‌وكار آمریكا شناخته می‌شود: از هیچ چیز ارزشی ایجاد كن، دیگران را از اهمیت كاری كه انجام می‌دهی متقاعد كن و سود ببر. در این قسمت توم به عنوان یك كسب‌و كارگر زاده ظاهر می‌شود كه به طور غریزی قوانین تقاضا و عرضه را درك می‌كند، خیلی قبل از آنكه این قوانین در كتاب‌های اقتصاد نوشته شوند.

توم منتظر كمك نیست، او از سرنوشت شكایت نمی‌كند. او عمل می‌كند. این اصلی‌ترین تفاوت او با بسیاری از شخصیت‌های ادبی آن زمان است. او نه خود را بازتاب می‌دهد، نه از سوالات وجودی رنج می‌برد — او مسائل را حل می‌كند. و این رویكرد كاملاً آمریكایی است: نه بپرسید «چرا؟» بپرسید «چگونه؟» توم نمونه‌ای از can-do attitude است، همان فلسفه «پوزیتوو» كه به آمریكا اجازه داد تا ديك‌غرب را كاوش كند، كارخانه‌ها را بسازد و كسی را به ماه بفرستد.

شورشی با قلبی پاك

توم سویر شورشی است. او از خانه فرار می‌كند، مدرسه را ترك می‌كند، دعوا می‌كند، سیگار می‌كشد و مقامات را نمی‌پذیرد. اما شورش او تخریبی نیست. او نمی‌خواهد دنیای بزرگسالان را نابود كند — او می‌خواهد آن را به روش خود تغییر دهد، آن را عادلانه‌تر، جالب‌تر و زنده‌تر كند. او مافف پاتر را هنگامی كه او به جرم قتل به اشتباه متهم می‌شود، با خطر جان خود محافظت می‌كند. او بکی تاتچر را در غار نجات می‌دهد و با كشف‌كاری و شجاعت بی‌نظیر خود ظاهر می‌شود. او كلاهبرداری نمی‌كند نه از خواسته‌ی طمع، بلكه از علاقه‌ی به ماجراجویی و تمایل به اثبات ارزش خود برای دیگران.

این تركیب بی‌پایان نافرمانی بیرونی و پاكدامنی داخلی توم را به قهرمان كاملاً آمریكایی تبدیل می‌كند. او نه مقدس است، نه كامل است — او خودخواه است، خودكامه است، گاهی بی‌رحمانه است. اما در لحظات بحرانی، او حقیقت و شفقت را انتخاب می‌كند. او به ما یادآوری می‌كند كه روح آمریكا نه ملی‌گرایی بی‌مورد است و نه پیروی كوركورانه از قوانین. این توانایی است كه صدای وجدان را حتی زمانی كه با معیارهای عامه‌پسند مخالف است، بشنود.

دموكراتيك بودن به عنوان دومين طبیعت

توم سویر با هكلبری فین، كودك بی‌خانمان و پسر یك مرد مست، كه مردم «معقول» از او دوری می‌كردند، دوست است. این دوستی به چالش كردن ساختار اجتماعی آن زمان تبدیل شد. توم نه در هكلبری «پایین‌تر» می‌بیند — او او را به عنوان یك شریک ماجراجویی می‌بیند، كسی كه آزادی و استقلال او باعث حس كنای و تحسین توم می‌شود. این كار نه فقط یك كار دوستی كودكانه است، بلكه اولین قدم به سوی ایده‌ی آمریكایی برابری است كه همیشه با واقعیت همخوانی نداشت، اما همیشه به عنوان هدفی كه كشور به سوی آن كوشید، بود.

توم از پیشداوری‌های طبقاتی بی‌اطلاع است. او نه مهم‌نمایی می‌كند، چون او خانه دارد، در حالی كه هكلبری كیفش ندارد. او هكلبری را نه به دلیل كودكی خود می‌ارزاند، بلكه به دلیل شخصیت او. و در اینجا او از زمان خود جلوتر است. او نمونه‌ای از رویای آمریكایی است كه كسی را نه بر اساس گذشته‌اش، بلكه بر اساس كارهایش ارزیابی می‌كند.

ایده‌آل‌گرا و كاربردی در یك بطری

توم سویر تركیبی شگفت‌انگیز از ایده‌آل‌گرایی و كاربردی است. او می‌تواند ساعت‌ها كسیكه‌ی كتاب‌های شوالیه‌ها را بخواند و خود را به عنوان یك شوالیه‌ی شجاع درك كند كه به عنوان یك شاهزاده‌ی نجات‌یافته ظاهر می‌شود. اما در زندگی واقعی او واقع‌گرایانه ارزیابی می‌كند، می‌تواند مذاكره كند، تجارت كند و سود پیدا كند. او به رویای خود باور دارد، اما از واقعیت جدا نمی‌شود. این تعادل كاری كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كردی كرد
© library.tj

Постоянный адрес данной публикации: