Тютçev'de Kış, Noel ve Taçlılık: Kozmos ile Gizem Arasında Arka Plan: Kış Döngüsü Olarak Metafizik Drama Fedor Ivanovich Tютçev, bir felsefi şair ve dünya doğasının şarkıcısı olarak, kış ve onunla ilgili bayramlar için sadece mevsimler ve takvim tarihleri değil. Onun benzersiz doğa felsefi ve dini sistemlerinde, doğa ruhlendirilmiş ve insan varoluş dramasına dahil edilmiş ana sembollerdir. Tютçev'de kış, kaos ve uyku zaferi zamanıdır, Noel ve Taçlılık ise bu buzlu dünyaya tanrısal başlangıcın patlaması anlarıdır, ancak onun trajik ikiliyetini ortadan kaldırmaz. Kış Sembolü: «Sihirler», «Kaos» ve «Boşluğa» Varoluş Tютçev, kışı pasif bir doğa durumu olarak değil, aktif, şeytanca bir güç olarak algılar. Kış olarak kozmik kaos: «Uykusuzluk» (Düzenli saatlerin tektonik çekişmesi...) şiirinde, gece kış manzarası ilk başta kaosun anahtarıdır. Saatlerin düzenli çekişmesi sadece ince bir kabuktur, arkasında dinleyebilen kapsamlı bir derinlik sesi: «Deniz, dünya toplarını sarmalar gibi, / Dünya hayatı etrafında uykuyla sarılmış». Kış gecesi, düzenli dünyayla doğa arasındaki sınırların silindiği bir zamandır. Winter's spellbinding dormancy: «Sihirbaz Kış...» adlı şairde orman büyülü bir uykuya çekilmiştir. Bu manzara güzel, ancak bu güzelliğin içinde buzlu, yaşamsız mükemmellik vardır. «O [orman] büyülü bir uykuyla büyülendi — / Ölümsüz değil, canlı değil — / Büyülü bir uykuyla büyülendi, / Tümü puf gibi örtülü, tümü örtülü / Hafif bir zincirle...». Bu «ölümsüzlükle yaşamak» durumu, Tютçev'in kış hakkında ana incelemesi: bu ölüm değil, başka bir varoluş formudur, «boşluğa» ve yansıtıcıdır. Kış olarak felsefi umutsuzluk zamanı: «Yüksekliklerde, huzurun kederi...» adlı şairde kış, içsel boşluğun dışsal ifadesi haline gelir, «gece boyu» ruhun durumu. Doğa ve insan ontolojik tüyüketçilikle aynı keyfede yankılanır: «Sakin yükseklikte, bu kadar keder, yumuşaklaşma... / Yerden, gökyüzüne kadar, sessizce eser, / Ruh, huzura gömülü...». Bu şekilde, Tютçev'in kışı «olumsuzluk ruhu» (ken ... Читать далее