Şarman: Tarih ve Modernite, Mekanik ve nostalji Arasında Şarman, sadece primitif bir müzik aleti değil, iki yüzyıl boyunca sokak kültürü, teknik zekâ ve yoksul tabakaların müziğe erişimini simgeleyen karmaşık bir sosyokültürel fenomen. Onun evrimi, seçkin aristokratik eğlencelerden şehir folklorunun bir ögesi haline gelmeye, ardından da müze ve sanat yansıtma objesi olmaya, toplum, teknoloji ve sesin algısındaki temel değişimleri yansıtıyor. 1. Teknik doğa: ağaç ve karton üzerinde kaydedilmiş müzik Şarmanın temelinde, programlanabilir mekanik müzik çalma prensibi yatıyor. Bu, fonograf öncesi dönemdeki analog bir "oynatıcı"ydı. Onun kalbi, derinlemesine yerleştirilmiş şaftlar (şaft çubuğu) içeren bir çubuk (silindir) veya daha sonraki modellerde perforasyonlu karton şeridi (kitap müziği). Çubuğun döndürülmesiyle şaftlar metalik bir diş çubuğunun (tümsek) dişlerine dokunur ve bunları çalır. Her diş belirli bir notaya ayarlanmıştı. Anahtar element, mekanik ve hava sistemi (organda olduğu gibi), rüshağı döndürmeyle çalıştırılır. Hava, ahşap veya metalik borulara basınçlandırılır ve kapakların açılmasıyla seslendirilir, bu kapaklar valliğin kontrolünde yönetilir. Bu şekilde, şarman, minyatür taşınabilir otomatik org olarak tanımlanabilir. 2. Tarihsel yol: salonlardan parиж bulvarlarına ve rüsyarlı soyluların bahçelerine Kaynaklar (XVIII. yüzyıl): Şarmanın ataları, Avrupa'daki kiliselerde ve zengin evlerde stasyoner mekanik organlardı. İlk taşınabilir araçlar, muhtemelen Almanya veya İtalya'da ortaya çıktı (şarman kelimesi, Fransızca chant - şarkı ve orgue - organdan gelir, Almanca Drehorgel veya İtalyanca organetto aracılığıyla). İlk başta bu, aristokrasi için pahalı araçlar, operadaki modüler ariyeleri çalıyorlardı. Sokak şarmanının altın çağı (XIX. yüzyıl): Üretim maliyetinin düşmesiyle şarman, geniş bir halk hareketi haline geldi. Viktorian Londra, Paris bulvarları ve Petrograd bahçelerinde, şarman şarkıcısı adı verilen bir figür ortaya çıktı - çoğunlukla yalnız ... Читать далее