آ.ج. تائنبی درباره ویزانتیسم و روسیه: میراث دوم رم در دینامیک تمدنی

مجتماز بریتانیایی تاریخ‌نویس و فیلسوف آرنولد جوزف تائنبی (1889–1975) در اثر بزرگ خود «فهم تاریخ»، تمدن روسیه را یکی از واحدهای مستقل فرآیند تاریخی جهانی در نظر گرفته است. کلید درک او از آن، مفهوم «میراث ویزانتی» یا «ویزانتیسم» بود که مسیر منحصر به فرد روسیه، نهادها، ذهنیت و مکان آن در جهان را تعیین کرد.

ویزانتیسم به عنوان انتخاب تمدنی

تائنبی، با تحلیل منشاء تمدن‌ها از طریق مکانیزم «چالش-و-پاسخ»، انتخاب کیشانسی از کنستانتینوپل (988 میلادی) را یک انتخاب بنیادی در سرنوشت روسیه می‌دید. این انتخاب نه تنها مذهبی بود، بلکه تمدنی و فرهنگی بود. روسیه با پذیرش کیشانسی از ویزانتی، به طور ارادی وارد مدار دوم رم شد و به ارث برد:

مدل سیاسی: ایده هماهنگی حاکمیت‌ها (همکاری حاکمیت مادی و معنوی) و ساکرالیت کردن شخصیت حاکم به عنوان «پاپ خارجی» و پادشاه-ملک‌الطیبات. شاهزادگان مسکو و سپس پادشاهان، مفهوم حاکمیت خودکامه و الهی ویزانتی را به ارث بردند.

کد فرهنگی و مذهبی: زبان عبادت (روسیه‌ای کلیسایی)، زیبایی‌شناسی نقاشی‌های مقدس، قوانین ادبی و حقوقی. روسیه به بخشی از جهان православی تبدیل شد که قرن‌ها آن را از غرب لاتین جدا کرد.

مأموریت جغرافیایی: پس از سقوط کنستانتینوپل در سال 1453، مسکو خود را به عنوان «سومین رم» – تنها وارث قانونی و محافظ واقعی مسیحیت معرفی کرد. این ایده مسیحی، که توسط راهب فیلاфеی فرمول‌بندی شد، به نظر تائنبی، ستون معنوی انبساط روسیه و هویت امپراتوری بود.

روسیه به عنوان جامعه فرزند ویزانتی و منحصر به فردی آن

تائنبی روسیه را به عنوان «جامعه فرزند» تمدن ویزانتی در نظر گرفت، اما با یک اطلاعیت انتقادی. آن رشد کرد در حاشیه دو جهان – جهان متمدن مسیحی و جهان کوچ‌نشین جنگلی. این امر بر بنیان ویزانتی تأثیر عمیقی گذاشت و پدیده‌ای ترکیبی ایجاد کرد.

چالش ویزانتی: نیاز به حفاظت از مرزهای عظیم از کوچ‌نشینان جنگلی (پیکانگ‌ها، نیمبیت‌ها، مغول‌ها) جامعه نظامی‌سازی شده‌ای با قدرت مرکزی قوی را شکل داد. این «مرز جنگلی» برای روسیه همان چالشی بود که برای ویزانتی از سوی عرب‌ها و تورک‌ها بود.

استبداد مغولی (1240–1480): تائنبی آن را یک واقعه فاجعه‌بار و شکل‌دهنده می‌دانست. آن بیش از همه گرایش‌های استبدادی را تقویت کرد (استفاده از سیستم مالیاتی، اصل خدمت عمومی به دولت)، روسیه را از اروپا جدا کرد و تفاوت آن را با غرب را محکم‌تر کرد. پادشاهی مسکو، به واقع، وارث نه تنها ویزانتی، بلکه بخشی از اردو در زمینه روش‌های مدیریت شد.

تغییرات پتر بزرگ و شکاف (Zeitgeist vs. Volksgeist)

تائنبی اصلاحات پتر بزرگ را به عنوان یک تلاش دراماتیکی برای تغییر تعلق تمدنی – تغییر روسیه از میراث ویزانتی به مدل غربی تعبیر می‌کند. این باعث ایجاد یک شکاف عمیق (schism) در روح روسیه شد که او آن را با کلمات:)

«Zeitgeist» (روح زمان): طبقه حاکم غرب‌گرا، که فناوری‌ها، ایده‌ها، مد و نهادها را از غرب وارد می‌کند.

«Volksgeist» (روح مردم): جمعیت عمومی، که به دین مقدس، نحوه زندگی جمعی و ارزش‌های پدرسالارانه ویزانتی-مسکویی وفادار است.

این شکاف، به نظر تائنبی، پدیده‌ای مانند طبقه روشنفکر را به وجود آورد که از مردم جدا شده و بین تحسین از غرب و عشق به «زمین» تقسیم شده است. او همچنین توضیح می‌دهد که ناپایداری در امپراتوری روسیه و سقوط آن را به دلیل این شکاف داخلی توضیح می‌دهد.

دوره شوروی به عنوان پseudomorphosis و بازگشت الگوهای ویزانتی

تائنبی، تجربه کمونیستی را به عنوان یک تغییر سکولار از بنیان‌های ویزانتی تعبیر می‌کند. او از واژه‌ای به نام pseudomorphosis (به معنای وام‌گیری از شپنگر) استفاده می‌کند که به معنای قرار دادن یک ایدئولوژی جدید بر ساختارهای قدیمی است:

ایدئولوژی مارکسیستی به عنوان یک ایدئولوژی نهایی و دعاوی، جایگزین دین مسیحیت شد.

حزب کمونیست – به عنوان یک «مذهب وارثان»، مشابه وارثان کلیسایی.

عشق به رهبران (لنین، استالین) – به عنوان ساکرالیت حاکمیت، وارث عشق به پادشاه-پدر.

ایده «آینده روشن» (کمونیسم) – به عنوان هدف مسیحی، وارث ایده «سومین رم» و «مسکو – سومین بین‌الملل».

بنابراین، اتحاد جماهیر شوروی، در حالی که با دین مبارزه می‌کند، بسیاری از الگوهای اجتماعی-فرهنگی را که از ویزانتی و از طریق پادشاهی مسکو به ارث برده است، بازتولید می‌کند.

واقعیت جالب: تائنبی در سال 1930 به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و با استالین ملاقات کرد. این ملاقات او را در نظرش قوی‌تر کرد که بین مدل‌های امپراتوری و شوروی مدیریت وجود دارد. او اشاره می‌کند که حتی معماری استالین امپریالیستی با گنده‌گی و عظمتش او را به پروژه‌های امپراتوری ویزانتی یادآوری می‌کند.

نتیجه‌گیری: ویزانتیسم به عنوان یک چالش برای روسیه معاصر

برای تائنبی، «ویزانتیسم» نه تنها یک واقعیت تاریخی، بلکه یک نیروی زنده و پویا در تاریخ روسیه است. او در آن منبعی از منحصر به فردی و پایداری تمدن روسیه در برابر فشارهای خارجی را می‌بیند – چه از غرب و چه از شرق.

به نظر او، بزرگترین چالش برای روسیه این است که بتواند پاسخی خلاقانه به این میراث بدهد: بتواند آن را با انگیزه‌های مدرن‌سازی ترکیب کند، بدون اینکه شکاف دردناک و انزوا را تجربه کند. تحلیل تائنبی همچنان معتبر است، زیرا سوالات هویت تمدنی، روابط با غرب و وحدت داخلی، که توسط انتخاب ویزانتی در هزاره گذشته شکل گرفته‌اند، همچنان مسیر تاریخی روسیه را تعیین می‌کنند.

Постоянный адрес данной публикации: