شامگاه کریسمس در خانه یوان شملوف: میز شام مقدس به عنوان تجسم "تابستان خداوند"

در کتاب یوان شملوف "تابستان خداوند" (۱۹۳۳-۱۹۴۸)، میز شام کریسمس نه تنها یک خوراک فراوان، بلکه یک کیهان فرهنگی و مذهبی پیچیده است، تجسم مادی سال عبادت، خاطرات خانوادگی و اسخاتولوژی مردم. از طریق توصیف میز شام، شملوف یک دنیای کامل از زندگی میانه‌روی میانه‌روی روسیه قبل از انقلاب را بازسازی می‌کند، جایی که هر نوع خوراک نه غذا، بلکه نماد، نشانه و بخشی از مراسم مقدس است. میز به عنوان یک محراب تبدیل می‌شود که در آن جشن ولادت مسیح با چشمی، بوی و دیدار انجام می‌شود.

جغرافیا و نمادپردازی خوراکی‌ها

آماده‌سازی و خود میز شام بر اساس قوانین دقیقی ساخته شده‌اند که همه چیز اهمیت دارد.

سوگند (۲۴ دسامبر / ۶ ژانویه) — میز انتظار.

غذای اصلی — سویا (کوتیا):

ماده: آب‌نبات (کمپوت) از میوه‌ها و میوه‌های خشک، که زرگون شده از دانه‌های گندم را به آن اضافه می‌کنند، عسل، آرد، بادام‌ها.

نمادپردازی: دانه‌ها — رستاخیز و زندگی ابدی (مانند دانه‌ای که در زمین انداخته شده). عسل — شیرینی و شادی پادشاهی آسمانی. آرد و بادام‌ها — وفور و خوشبختی. این غذای نباتی، اما غنی است که بدن و روح را برای جشن آماده می‌کند. "تا اولین ستاره" نمی‌توانید بخورید — این یادآوری از ستاره ویفله است، و میز شام مشترک پس از ظهور آن — عمل انتظار جمعی و ملاقات.

شام کریسمس — جشن ولادت.

پس از مراسم شب نماز، زمان شام می‌رسد و میز تغییر می‌کند. این دیگر نباتی نیست، بلکه جشن تن است، که با اجازه خداوند مجاز است، زیرا مسیح بدن انسانی را پذیرفته است.

پرنده‌ای که پخته شده است/گوسفند/مرغ: مرکز میز. "پرنده‌ای که با خربوزه پخته شده است، با سویای پاویس…". این نماد فداکاری و پолнایی جشن است. حضور اجباری آن — بازتاب سنت قدیمی حیوان قربانی، که در بافت مسیحی تغییر کرده است.

خوراکی‌های سرد و استریدن (استریدن): "استریدن… با خربوزه، اینجا و آنجا می‌درخشد، تکه‌های". استریدن نماد اتحاد (قسمت‌های مختلف، به هم پیوسته) و همچنین غذایی است که مدت‌ها طول می‌کشد تا آماده شود، در انتظار جشن.

آب‌نبات، آب‌جوش، آبجو: نوشیدنی‌های غیرالکلی، اما گرم و جشن‌آمیز. آن‌ها با وکا (الکلی) که در میز شمیلوف تقریباً وجود ندارد، مقابله می‌کنند. شادی باید پاک و "کودکانه" باشد.

آب‌پز: کلوچه‌های با طعم‌های مختلف (کلم، قارچ، ماهی، گوشت)، کوزولی (نقش‌های شیرینی به شکل حیوانات) — این‌ها دیگر نه غذا، بلکه غذای بازی، غذای شادی است که جشن را با دنیای کودکی و افسانه‌ها متصل می‌کند.

رسم و وارسته‌گی: میز به عنوان مدل جهان‌آفرینی

شملوف نشان می‌دهد که نظم میز شام به همان اندازه مهم است که محتوای آن.

وارسته‌گی و دعا: میز را رئیس خانواده با خواندن دعا آغاز می‌کند. او اولین کسی است که غذاهای مختلف را امتحان می‌کند. این بازتاب ساختار پدرسالارانه و نظم الهی است. کودکان نظاره می‌کنند و یاد می‌گیرند.

کوتیای یادبود: با اولین قاشق کوتیا از مردگان یاد می‌کنند. به این ترتیب، میز شام کریسمس زندگی‌ها و مردگان را متحد می‌کند و به عنوان مکانی برای ملاقات تمامی خاندان، خانواده "اسقفی" در مسیح قرار می‌گیرد.

تقسیم "کوتیا" به بستگان: بخشی از سویا و سایر خوراکی‌ها حتماً به خدمتکاران، نگهبانان، بی‌خانمان‌ها داده می‌شود. میز بسته نیست؛ اضافه‌های باید از لبه خانه جاری شود و خانواده را با جهان در عمل نیکوکاری متصل کند، که در این جشن اجباری بود.

مystique حسی: مزه، بو، نور

شملوف یک استاد نویسندگی حسی است. میز شام کریسمس در او نه یک انتزاع، بلکه جریان احساسات است که به تجربه مقدس می‌شود.

بو: "بوی… چوب ریزین، عسل، آرد، و چیزی دیگر… جشن‌آمیز". بو درخت کریسمس، بو شمع‌های روشن شده، آماده شده از بلوط‌های آماده شده در یک "بو کریسمس" یکپارچه می‌شود که همیشه در خاطره می‌ماند.

مزه: مزه سویا "شیرین، چرب، بویایی"; مزه کلوچه کلم "زرد، پر از بخار". توصیف‌های مزه‌ای نه از فیزیولوژی ساده، بلکه از "مزه جشن"، مزه شادی، مجاز پس از روزه‌داری، احساس می‌کنند.

دید: "لوازم غذا زرد می‌شوند… شمع‌های در مارملوک… استریدن می‌درخشد". میز یک فضای درخشان است، بازتاب نور آسمانی که در ویفله به زمین آمده است.

کонтекст اجتماعی و ملی

میزی که در خانه شملوف است — همچنین مدلی از روسیه ایده‌آل و پیش از پتربورگ است. این زندگی تجاری و عمیقاً مذهبی زامسکورچه، که با پتربورگ اروپایی‌سازی شده مقابله می‌کند.

تمام محصولات — روسی، محلی، خودی: قارچ‌ها از جنگل‌های خودی، عسل از زنبورهای خودی، ماهی از ولگا. این غذای ریشه‌دار، که با دسرهای خارجی مقابله می‌کند.

وفور نه برای چرچوب‌خواری، بلکه به عنوان نماد نعمت خدا و سخاوت، که باید تقسیم شود. این اقتصاد هدیه است، نه اقتصاد انباشتن.

مقابله: قبل و بعد از انقلاب
نوشته شده در مهاجرت، کتاب شملوف پر از نостالژی تاریک است. میز شام کریسمس به عنوان نماد بهشت از دست رفته، دنیای کامل، که همیشه شکسته شده است، تبدیل می‌شود. برای نویسنده و خوانندگان مهاجر این توصیف‌ها نه تنها یک خاطره، بلکه عملی برای احیای روسیه مرده است، مراسم برای روسیه مرده. هر دستور پخت، هر بو — طلسمی برای فراموشی.

نتیجه‌گیری: عشای ربانی خانه

بنابراین، میز شام کریسمس در خانه یوان شملوف:

مراسم ادامه: شام خانگی که پس از مراسم کلیسایی انجام می‌شود، در آن غذا با دعا و مراسم مقدس مقدس می‌شود.

انکلیپدیای هویت روسی: مجموعه‌ای از نمادها، مزه‌ها و قوانین که "روسی‌گی" را در نسخه میانه‌روی مسیحی و پیش از انقلاب تعریف می‌کند.

ماشین زمان و احیاء: روش هنری که اجازه می‌دهد کل دنیای نابود شده را در کلمات زنده کند.

مقابلتی برای مدرنیته: چالش برای فرهنگ تغذیه بی‌روح، سریع و فردگرایانه قرن بیستم.

شملوف نشان می‌دهد که در فرهنگ سنتی، غذا دادن نه تنها برای سیر کردن گرسنگی، بلکه برای وارد کردن به چرخه زندگی، مبارک کردن، یاد کردن، تقسیم شادی است. میز شام کریسمس او نه جشن برای بدن، بلکه جشن برای روح، خاطره و خاندان است؛ این عشای ربانی خانگی است، جایی که به عنوان پرنده، کوتیا و کلوچه، به ابدیت، تاریخ خانوادگی و میهن از دست رفته причащ می‌شوند. این — معجزه ادبی و معنوی او.

Постоянный адрес данной публикации: