در چه کشورهایی با تولد روز تبریک نمی‌گویند و چرا: سفر به تقویم بدون نام‌های تولد

تصور کنید دنیایی که کسی از "Happy Birthday to You" نمی‌خواند، روی کیک شمع‌ها نمی‌بالد و در روز تولدش هدیه نمی‌گیرد. برای بیشتر ما این به نظر می‌رسد که عجیب و غریب است. روز تولد یک جشن شخصی است، روزی که شما در مرکز توجه قرار دارید. اما برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان این سنت یا وجود ندارد یا به طور کامل متفاوت است. در برخی فرهنگ‌ها روز تولد به دلیل دلایل مذهبی جشن گرفته نمی‌شود، در برخی دیگر به دلیل تفکر جمعی و در برخی دیگر به دلیل اینکه هیچ کس حساب سال‌ها را نمی‌کند. بیایید به سفر جهانی برویم به کشورها و قوم‌هایی که تولد روز یک رویداد است و نه یک استثنا.

بوتان: کشوری که همه در روز کریسمس پیر می‌شوند

در پادشاهی هیمالیایی بوتان، که موفقیت خود را نه با تولید ناخالص داخلی بلکه با شاخص خوشبختی ملی می‌سنجد، روز تولد شخصی به هیچ وجه جشن گرفته نمی‌شود. بسیاری از بوتانی‌ها حتی تاریخ تولد دقیق خود را نمی‌دانند. این به دلیل این است که کشور به یک تقویم خاص زندگی می‌کند که با تقویم گریگوری همخوانی ندارد، اما مهم‌تر از همه این است که در فرهنگ بوتانی سالگرد‌های شخصی به عنوان مهم تلقی نمی‌شود. به جای آن، همه ساکنان کشور به طور رسمی یک سال به سن خود اضافه می‌کنند ۱ ژانویه. این رویکرد جمعی به سن باعث تعجب مأموران گمرک می‌شود: وقتی یک گروه کامل از بوتان‌ها یک تاریخ تولد مشترک را نشان می‌دهند، این به نظر می‌رسد که حداقل عجیب است. نسل جوان ترجیح می‌دهد که تاریخ تولد واقعی خود را بداند، اما سنت همچنان قوی است. بوتانی‌ها روز تولد "عمومی" خود را در روز کریسمس جشن می‌گیرند و ۲ ژانویه حتی یک روز تعطیلی رسمی دارند.

ویتنام: همه روزهای تولد در یک روز

در ویتنام، مانند بوتان، روز تولد شخصی به هیچ وجه جشن گرفته نمی‌شود. به جای آن، هر ساکن کشور در طول تات — سال جدید ماهیانه ویتنام — یک سال بزرگتر می‌شود. چون تاریخ تات هر سال تغییر می‌کند، "روز تولد" هر ویتنامی نیز "پریده". در طول این جشن که تا یک هفته طول می‌کشد، مهمانی‌های خانوادگی بزرگ و جشن‌های عمومی برگزار می‌شود. جالب این است که در ویتنام سن به طور متفاوتی محاسبه می‌شود: یک کودک در تولد خود یک ساله شناخته می‌شود، بنابراین ویتنامی‌هایی با سن بیولوژیکی همیشه یک سال بزرگتر از آنچه در سایر کشورها معمول است، هستند. هیچ نوع محیط جشن شخصی، مرتبط با روز تولد تولد خود، در ویتنام وجود ندارد.

ژاپن: هدیه فقط برای والدین و بزرگسالان افتخاری

ژاپن نیز یکی از کشورهایی است که روز تولد به معنای معمولی ما نیست. در سنت ژاپنی، در روز تولد نه کودک بلکه والدین او با سالگرد تولد خود جشن گرفته می‌شود — با سالگرد اینکه آنها "عملیات" تولد را انجام داده‌اند. برای کودکان در ژاپن یک جشن خاص وجود دارد به نام "سیتی-گو-سان"، که در یک روز مشخص که ممکن است با تاریخ تولد واقعی آنها همخوانی نداشته باشد، برای همه کودکان سه، پنج و هفت ساله برگزار می‌شود. در ژاپن هدیه فقط به کسانی داده می‌شود که سن آنها به سن افتخاری رسیده است: ۶۰، ۷۰، ۷۹، ۸۸ و ۹۹ سال. زنان می‌توانند جشن‌های خود را در ۱۹ و ۳۳ سال برگزار کنند و مردان در ۲۵ و ۴۲ سال. بنابراین اگر شما ژاپنی هستید و ۳۰ سال دارید، منتظر تبریکات نباشید.

کره شمالی: تاریخ‌های ممنوعه و فرهنگ رهبران

در کره شمالی، نگرش به تولد روز یک سوال از ایدئولوژی است. در اینجا روز تولد شخصی جشن گرفته نمی‌شود. کل کشور روز تولد رهبران ملی — کیم ایل سونگ و کیم چانگ اون را جشن می‌گیرد. علاوه بر این، تاریخ‌هایی وجود دارند که جشن گرفتن تولد روز ممنوع است. این تاریخ‌ها شامل ۸ ژوئیه و ۱۷ دسامبر هستند — روزهای مرگ کیم ایل سونگ و کیم چانگ اون به ترتیب. افراد که در این تاریخ‌ها متولد می‌شوند، مجبور به تغییر رسمی تاریخ تولد خود می‌شوند. این به دلیل این است که در این کشور تعهد به کشور به عنوان بالاتر از هر جشن شخصی ترویج می‌شود.

کشورهای مسلمان: تولد روز به عنوان یک گناه

در کشورهایی که مسلمانان زندگی می‌کنند، تولد روز اغلب به عنوان جشن گرفته نمی‌شود. کسانی که قرآن را می‌خوانند، نمی‌بینند که چه معنایی در جشن گرفتن روز تولد خود وجود دارد. بر اساس تعلیمات، جشن گرفتن این روز گناه است. در شمال آفریقا، جایی که بیشتر جمعیت مسلمان هستند، تولد روز فقط دو بار در زندگی جشن گرفته می‌شود: در روز تولد و در ۵۲ سالگی — سن پیامبر محمد. در برخی کشورهای عربی این سنت به طور دقیق رعایت می‌شود و هرگونه جشن گرفتن به عنوان نقض قوانین مذهبی تلقی می‌شود.

قوم‌های آفریقایی: سن مهم نیست

در بسیاری از قوم‌های آفریقایی هیچ سنت‌هایی برای جشن گرفتن تولد روز وجود ندارد. در بسیاری از آنها تقویم استفاده نمی‌شود و فصل‌ها تقریباً تغییر نمی‌کنند، بنابراین مفهوم "سال" وجود ندارد. به عنوان مثال، قوم گاللا روز تولد خود را هر هشت سال یک بار جشن می‌گیرند — این به دلیل مراسم تعهد است. و در قوم کوکویو مراسم هر سیزده سال یک بار برگزار می‌شود، زمانی که سن بلوغ می‌رسد. در این روز تولد روز باید درخت انجیر بکارید. در برخی قوم‌های هندی و آفریقایی به جای تولد روز "سی‌دین" و "هودین" را جشن می‌گیرند — روزهایی که کودک شروع به نشستن یا راه رفتن کرده است. و قوم سورما از سودان جنوبی حتی سن را مهم نمی‌داند و بر مراسم ورود به بزرگسالی تمرکز دارد.

گروه‌های مذهبی: شاهدان یهوه و یهودیت

شاهدان یهوه به دلیل دلایل مذهبی تولد روز را جشن نمی‌گیرند. آنها معتقدند که این جشن‌ها ریشه‌های مکتبی دارند و خوشایند خدا نیست. اگرچه در کتاب مقدس هیچ ممنوعیتی وجود ندارد، آنها به این نکته توجه می‌کنند که در کتاب مقدس همیشه ذکر تولد روز با رویدادهای منفی مرتبط است. مسیحیان اولیه نیز تولد روز را جشن نمی‌گرفتند، آن را یک سنت مکتبی می‌دانستند. در یهودیت رسمی نیز تولد روز به عنوان جشن گرفته نمی‌شود. معتقد است که این نوعی "کولت" انسان است، در حالی که باید فقط به خدا پرستید. یهودیان فقط بار-میتزوا را جشن می‌گیرند — روزی که پسر بچه ۱۳ ساله می‌شود و شروع به انجام فرایض تورات می‌کند. در گذشته یهودیان حتی تولد روز را جشن نمی‌گرفتند، زیرا "اعداد بدبختی بودند و چشم بدبختی را جذب می‌کردند".

روسیه: از تولد روز به روزهای تولد

جالب است که در روسیه نیز سنت جشن گرفتن تولد روز نسبتاً جدید است. تا اوایل قرن نوزدهم در روسیه روز تولد جشن گرفته نمی‌شد. به جای آن، از قرن هفدهم روزهای تولد جشن گرفته می‌شد — روز مقدس که فرد به نام او نامیده شده بود. دقیقاً در روزهای تولد مهمانان دعوت می‌شدند و کیک‌ها پخته می‌شدند. پس از انقلاب ۱۹۱۷، با روزهای تولد مبارزه‌ای سیاسی شد: در دهه ۱۹۲۰، سانسور حتی "موهو-تسوکوتو" کورنئی چوکوفسکی را به دلیل "تبلیغ برای روزهای تولد" ممنوع کرد. به تدریج روز تولد جایگزین روزهای تولد شد و به عنوان جشن شخصی اصلی جایگزین شد.

چرا جشن نمی‌گیرند: دلایل عمومی

اگر همه این مثال‌ها را جمع‌بندی کنیم، می‌توان چند دلیل اصلی را شناسایی کرد که در فرهنگ‌های مختلف جشن گرفتن تولد روز جشن گرفته نمی‌شود.

اولی مذهبی است. در اسلام و شاهدان یهوه جشن گرفتن تولد روز گناه یا خوشایند خدا نیست. دومی جمعی‌گرایی است. در بوتان، ویتنام و ژاپن فردی مهم نیست، بلکه جمعیت مهم است. سن یک دلیل برای جشن گرفتن جشن شخصی نیست، بلکه بخشی از جریان زندگی جمعی است. سومین دلیل عملی است. در بسیاری از قوم‌های آفریقایی هیچ تقویمی و سیستم شمارش سال وجود ندارد، بنابراین جشن گرفتن سالانه امکان‌پذیر نیست. چهارمین دلیل ایدئولوژیک است. در کره شمالی شخصیت زیر حکومت است و هر جشن شخصی به عنوان تهدیدی برای فرهنگ رهبران تلقی می‌شود.

نتیجه‌گیری

چیزی که برای ما به طور خودبه‌خودی وجود دارد — کیک، شمع‌ها، هدیه‌ها و آهنگ "Happy Birthday" — برای بسیاری از مردم جهان یا وجود ندارد یا به طور کامل متفاوت است. در برخی فرهنگ‌ها تولد روز یک گناه است، در برخی دیگر روز سپاسگزاری به والدین و در برخی دیگر فقط یک روز دیگر در سال است. و این به ما یادآوری می‌کند که چقدر دنیای ما متنوع است. چیزی که ما آن را سنت جهانی می‌دانیم، در واقع تنها یکی از بسیاری از مدل‌های ممکن است. و شاید در این تنوع نکته اصلی وجود دارد: هیچ روش صحیحی برای جشن گرفتن (یا جشن گرفتن نکردن) تولد روز وجود ندارد. تنها فرهنگ، سنت و احترام به آنها وجود دارد.

Постоянный адрес данной публикации: