قوانین در مورد تراشه‌گیری نوزادان و کودکان: بین اصول پزشکی، آزادی مذهبی و حقوق کودک

مسأله ممنوعیت قانونی تراشه‌گیری غیر پزشکی نوجوانان یکی از داغ‌ترین مسائل در تقاطع بیوتیک، حق آزادی مذهبی و استقلال جسمانی کودک است. در سطح جهانی، ممنوعیت کامل قانونی تراشه‌گیری نوزادان و کودکان در حال حاضر در هیچ کشوری در جهان وجود ندارد. اما اشکال مختلفی از تنظیم قانونی، محدودیت‌ها و همچنین بحث‌های عمومی فعال و ابتکارات پارلمانی، مخصوصاً در اروپای شمالی و برخی از کشورهای سکولار، برای ممنوعیت یا محدودیت شدید این عمل وجود دارد. بررسی این مسأله نیاز به تحلیل چندین سطح تنظیم دارد.

1. سطح ممنوعیت کامل: عدم وجود سابقه و دلایل.

ممنوعیت قانونی مستقیم تراشه‌گیری رituale برای پسران، مشابه با ممنوعیت تراشه‌گیری زنان (عمل‌های ناقص‌کننده بر روی اندام‌های جنسی زنان)، هیچ‌جا پذیرفته نشده است. دلایل اصلی:

لابی قوی گروه‌های مذهبی (یهودی و مسلمان)، که تراشه‌گیری (بریت میلا، هیتان) را پایه‌ای برای هویت و الزام مذهبی می‌دانند. هرگونه законопроئیسی برای ممنوعیت بلافاصله با اتهام نقض آزادی مذهبی و ضد یهودیت/اسلام‌هراسی مواجه می‌شود.

انجمن‌های پزشکی در بسیاری از کشورها (شامل ایالات متحده، کشورهای بریتانیایی مشترک‌المنافع) موضعی خنثی یا موافقت conditionally دارند در مورد تراشه‌گیری مردان، برخی از مزایای پزشکی بالقوه را می‌پذیرند (کاهش خطر عفونت‌های مجاری ادراری در نوزادان، برخی از بیماری‌های مقاربتی، از جمله ایدز در بزرگسالی)، اگرچه آن را از دیدگاه پزشکی ضروری نمی‌دانند. این موضوع آن را از تراشه‌گیری زنان جدا می‌کند که هیچ دلیلی ندارد و به طور قطعی به عنوان مضر شناخته شده است.

سنت حقوقی: در بسیاری از کشورها (آلمان، ایالات متحده، اسرائیل) تراشه‌گیری مستقیماً یا به طور غیر مستقیم توسط قوانین آزادی مذهبی محافظت می‌شود و به عنوان یک روش پزشکی قانونی با رضایت والدین شناخته می‌شود.

2. سطح محدودیت‌ها و تنظیم: مدل اسکاندیناوی و بحث‌ها.

کنترل سخت‌تر و بحث‌های فعال در مورد ممنوعیت بیشتر در کشورهای اروپای شمالی با سنت قوی در حفاظت از حقوق کودک دیده می‌شود.

ایسلند (لایحه 2018): در سال 2018، پارلمان ایسلند لایحه‌ای را بررسی کرد که پیشنهاد می‌داد تراشه‌گیری پسران تا 18 ساله ممنوع شود، مگر موارد ضروری پزشکی. مجرمین با حبس تا 6 سال مواجه می‌شدند. این لایحه توسط چندین سازمان حقوقی و پزشکی پشتیبانی شد، اما با اعتراضات بین‌المللی شدید مواجه شد. تحت فشار (شامل تهدید به اتهام ضد یهودیت و اظهارات در مورد امکان خروج جامعه یهود) این لایحه از بررسی خارج شد. این نزدیک‌ترین مثال به تصویب است.

دانمارک، سوئد، نروژ، فنلاند: در این کشورها، به طور مرتب ابتکارات پارلمانی و پیشنهادات از کمیسران حقوق کودک و انجمن‌های پزشکی برای ممنوعیت یا افزایش سن‌پایه برای تراشه‌گیری مطرح می‌شود. هنوز هیچ قانونی تصویب نشده است، اما کنسنس عمومی به سمت این تغییر که این عمل باید به سن‌پایه‌ای منتقل شود که فرد بتواند به طور آگاهانه موافقت کند، تغییر کرده است.

تنظیم فرآیند: در این کشورها، همچنین در آلمان، اتریش، سوئیس، قوانین سختگیرانه‌ای برای تراشه‌گیری وجود دارد. اغلب نیازمند این است که این عمل توسط فردی مجاز به پزشک (دکتر) با استفاده از بی‌حسی و در شرایط استریل انجام شود. به عنوان مثال، در آلمان، پس از حکم معروف دادگاه کیل (دادگاه محلی کیل در سال 2012)، که تراشه‌گیری را به عنوان آسیب جسمی غیرقانونی خواند، قانون خاصی (Beschneidungsgesetz، 2012) تصویب شد که تراشه‌گیری رituale را قانونی کرد، اما انجام آن را «با رعایت قوانین هنر پزشکی» الزام کرد.

3. سطح سابقه‌های حقوقی و مواضع مقامات رسمی.

دادگاه کیل (آلمان، 2012): حکم دادگاه محلی کیل تبدیل به یک حادثه جهانی شد. دادگاه اعلام کرد که تراشه‌گیری پسران با انگیزه‌های مذهبی یک آسیب جسمی غیرقانونی است، حتی با رضایت والدین، زیرا نقض حق ناپیوندی جسمانی کودک و استقلال آینده او را نقض می‌کند. این حکم، اگرچه بعداً به طور غیرقانونی لغو شد، یک سابقه حقوقی مهم شد که مشکل اخلاقی از دیدگاه حقوق کودک را توجیه کرد.

مواضع کمیسران حقوق کودک و کمیته‌های سازمان ملل متحد: کمیته حقوق کودک سازمان ملل متحد بارها (در گزارش‌های مربوط به کشورهای خاص) نگرانی در مورد عمل تراشه‌گیری غیر پزشکی پسران را اعلام کرده و از کشورها خواسته است که این عمل را ممنوع کنند یا حداقل اقدامات لازم را برای اطمینان از موافقت مطلعانه کودک، وقتی او به سن مناسب می‌رسد، اتخاذ کنند. کمیسران حقوق کودک سوئد، دانمارک، نروژ به طور رسمی اعلام کرده‌اند که تراشه‌گیری پسران رituale نقض معاهده حقوق کودک (بند‌های مربوط به حق از بی‌حالی، حق سلامت و ناپیوندی جسمانی) است.

رویداد جالب: در سال 2013، مجمع پارلمانی اتحادیه اروپا (PAS) قطعنامه 1952 (2013) را تحت عنوان "حق کودکان به ناپیوندی جسمانی" تصویب کرد. در آن، در میان سایر موارد، از کشورهای عضو خواسته شده است "شرایط پزشکی، بهداشتی و دیگر شرایطی که باید در اجرای… تراشه‌گیری پسران جوان رعایت شود، به وضوح تعیین شود" و "مذاکرات عمومی، از جمله مذاکرات بین فرهنگی و بین مذهبی، را برای دستیابی به توافق گسترده‌ای… در مورد حقوق کودکان به محافظت از ناپیوندی جسمانی آن‌ها بر اساس استانداردهای حقوق بشری آغاز کنند". اگرچه این یک ممنوعیت نیست، اما این سند عمل را در زمینه احتمالی نقض حقوق کودک قرار می‌دهد.

4. کشورهایی که با محدودیت‌های غیرقانونی از طریق سیستم بهداشت محدود شده‌اند.

در برخی از کشورهایی که سیستم بهداشتی دولتی دارند و تراشه‌گیری نه یک فرهنگ، بلکه به دلیل سیستم بهداشتی دولتی تقریباً دسترسی ندارد (مثلاً بریتانیا، نیوزلند)، این عمل به دلیل دلایل غیر پزشکی تقریباً در بیمارستان‌های دولتی غیرقابل دسترسی است. والدین که مایل به انجام تراشه‌گیری رituale هستند، مجبور به مراجعه به کلینیک‌های خصوصی یا به مهاجران مذهبی می‌شوند، که این موضوع یک موانع مالی و سازمانی ایجاد می‌کند. این نوعی محدودیت غیر مستقیم است.

نتیجه‌گیری.

بنابراین، پاسخ به سوال کشورهایی که ممنوعیت قانونی تراشه‌گیری نوزادان و کودکان دارند — چنین کشورهایی وجود ندارد. اما یک میدان پیوسته از ارتباط حقوقی و اجتماعی با این عمل وجود دارد:

کشورهایی با حفاظت قوی از عمل مذهبی (ایالات متحده، اسرائیل، کشورهای مسلمان) — تراشه‌گیری قانونی، آزاد و گسترده است.

کشورهایی با تنظیم پزشکی (آلمان، اتریش) — قانونی، اما شدیداً تنظیم شده است (نیاز به پزشک، بی‌حسی).

کشورهایی با بحث‌های فعال و ابتکارات پارلمانی (ایسلند، دانمارک، سوئد، نروژ) — قانونی، اما وجود یک جنبش سیاسی و اجتماعی قوی برای ممنوعیت یا تأخیر تا سن بزرگسالی، که توسط بیوتیک متمرکز بر کودک و مفهوم استقلال جسمانی کودک تغذیه می‌شود.

روند جهانی شامل تغییر تدریجی تمرکز از حقوق والدین (بر آموزش مذهبی) به حقوق کودک (بر ناپیوندی جسمانی و انتخاب آینده) است. اگرچه ممنوعیت کامل در آینده نزدیک به دلیل قدرت سنت‌های مذهبی غیر محتمل است، فشار به سمت کنترل پزشکی دقیق‌تر، تأخیر در فرآیند و موافقت مطلعانه خود کودک افزایش خواهد یافت، به ویژه در کشورهای حقوقی سکولار اروپا. این موضوع تراشه‌گیری را نه به عنوان یک مسئله پزشکی یا مذهبی، بلکه به عنوان آزمونی برای رشد جامعه در تعادل بین سنت‌های جمعی و حقوق انسانی فردی قرار می‌دهد که از تولد آغاز می‌شود.

Постоянный адрес данной публикации: