ولادیمیر سولوویف در مورد میلاد: فلسفه تجسد الهیات و وحدت همه‌چیز

مقدمه: میلاد به عنوان رویداد کلیدی تاریخ جهان

برای ولادیمیر سرویچ سولوویف (1853-1900)، بزرگترین فیلسوف، شاعر و عالق مذهبی روسیه، میلاد مسیح نه تنها یک رویداد انجیلی یا جشن مذهبی بود. در چارچوب سیستم فلسفی بزرگ او "وحدت همه‌چیز" و مفهوم "انسانیت الهی"، میلاد مسیح نقش مرکزی و کیهانی پیدا می‌کرد. این یک نقطه عطف تعیین‌کننده در تاریخ جهان بود، اتحاد آغازین ابتدای مطلق الهی با طبیعت انسانی، که بنیان‌گذار تغییر در تمامی جهان بود.

میلاد به عنوان پدیده انسانیت الهی

هسته‌ای که سولوویف میلاد را درک می‌کند، الهیات اوست، تعلیم او درباره مسیح به عنوان انسان الهی. تجسد الهیات در مسیح عیسی به عنوان یک معجزه تصادفی برای فیلسوف نیست، بلکه یک ضرورت منطقی و متافیزیکی است.

عبور از شکاف: جهان، به گفته سولوویف، در حالت «تمرکز همه‌چیز» است، قطع ارتباط با الهیات، با یکدیگر و با ماهیت ایده‌آل خود. دلیل این است که سقوط اولیه، که او آن را نه تنها به عنوان یک فاجعه اخلاقی بلکه به عنوان یک فاجعه متافیزیکی درک می‌کند، قطع ارتباط بین آفریننده و آفرینش است. میلاد شروع درمان این شکاف است. الهیات نه تنها یک پیامبر می‌فرستد، بلکه خود به بافت موجودیت انسانی می‌آید، دو طبیعت را در یک شخصیت (ایپاستاس) متحد می‌کند: الهی و انسانی.

بنیان برای وحدت همه‌چیز: مسیح تجسد یافته به عنوان مرکز زنده وحدت همه‌چیز می‌شود — آن ارتباط هماهنگی بین همه چیز در الهیات، که به نظر سولوویف، جهان به آن می‌کوشد. در مسیح، وحدت انسان با الهیات به صورت بالقوه بازیابی شده است، بنابراین مسیر برای بازیابی وحدت تمامی انسانیت و تمامی کیهان مشخص شده است. میلاد «زادگی» خود امکان این بازیابی را دارد.

واقعیت جالب: سولوویف یک مقایسه بین میلاد و میراث‌های باستانی انجام داد، در آنها پیش‌بینی مبهم آینده تجسد الهیات را دید. اما، برخلاف افسانه‌های خدایان غیرمسیحی که انسان را می‌پذیرند، به نظر او در مسیحیت، یک رویداد بی‌نظیر رخ می‌دهد: وخلود — پذیرش نه تنها شکل انسانی، بلکه تمامی پолнایی طبیعت انسانی، از جمله آسیب‌پذیری و مرگ، برای درمان و الهیات.

میلاد در زمینه مذهبی و صوفی

یک رنگ خاص به درک سولوویف از میلاد می‌دهد، درس او درباره صوفیه، دانش الهی. صوفیه روح جهان است، انسانیت ایده‌آل، زنیت ابدی، واسطه بین الهیات و آفرینش. در شعر او "سه دیدار" و در آثار فلسفی‌اش، سولوویف دیدن‌های مذهبی صوفیه را توصیف می‌کند.

در این زمینه میلاد می‌تواند به عنوان اتحاد فعلی لогоس (دومین شخص تثلیث) با صوفیه در واقعیت تاریخی در نظر گرفته شود. مسیح از زن حورا به دنیا می‌آید که به نظر سولوویف، بالاترین تجسد صوفیه در انسانیت است. بنابراین در بیت‌الملک، برخورد و اتحاد آسمانی و زمینی، الهیات لогоس و بنیان صوفیانه جهان، امکان روشنایی کامل و رستگاری آینده آن را فراهم می‌کند.

معنا اخلاقی و اجتماعی میلاد

برای سولوویف، فیلسوفی که به سرنوشت جهان و ایده "سیاست مسیحی" اهمیت می‌دهد، میلاد نه تنها معنا عملی بلکه معنا اخلاقی داشت.

مقدس‌سازی ماده: خود این واقعیت که الهیات به عنوان یک نوزاد در چراگاه به دنیا می‌آید، جهان مادی و جسمانی را مقدس می‌کند. این یک چالش برای تمامی تعلیمات روحانی و گnostic است که جسم را خوار می‌کنند. برای سولوویف که به "روح‌بخشی ماده" می‌کوشید، میلاد شواهد این است که جهان مادی می‌تواند و باید وسیله‌ای برای رحمت باشد.

فرمان به کار خوب فعال: تولد نجات‌دهنده این فرمان به انسان است نه به انتظار پذیرفتنی، بلکه به همکاری فعال (سینرژی) با الهیات در کار نجات جهان. اگر الهیات انسان شده است، وظیفه انسان این است که "به خاطر رحمت الهی به الهیات تبدیل شود"، در کار مسیح شرکت کند. این به معنای مبارزه با بدی اجتماعی، بی‌عدالتی، کار برای تغییر روابط اجتماعی بر اساس اصول مسیحی است. در مقاله " درباره سقوط تفکر میانه‌آمدی جهان‌نما" سولوویف رخداد میلادی را با ایده پیشرفت و فعالیت تاریخی مسیحیان مرتبط می‌کند.

مثال از نویسندگی سولوویف: در مجموعه معروف مقالاتش "مسئله ملی در روسیه" و در کتاب "دفاع از خوبی"، فیلسوف ایده‌ای را پیش می‌برد که پیشرفت مسیحی واقعی در تجسد فرایض انجیلی در زندگی اجتماعی است. میلاد، به عنوان شروع این تجسد، نقطه شروع برای ارزیابی تاریخ است: تا چه حد انسانیت توانسته است این روح عشق و وحدت که توسط الهیات نوزاد نشان داده شده است، در فرماهای اجتماعی خود تجسیم کند.

جنبه رقابتی: میلاد در برابر "شروع‌های انتزاعی"

سولوویف، در رقابت با روان‌کاوگری و فرمولیزم کلیسایی محدود، میلاد را به عنوان ضد ایده‌های انتزاعی می‌بیند. برای او حقیقت نه یک نظریه انتزاعی است، بلکه یک شخصیت زنده است — مسیح. میلاد یک پدیده حقیقت نیست در شکل سیستم مفاهیم، بلکه در شکل یک موجود مشخص، زنده، رنج‌کشیده و عاشق. بنابراین مسیحیت واقعی برای سولوویف مسیحیت انسان الهی است، نه مسیحیت فرمول‌های انتزاعی یا قوانین اخلاقی. در اینجا رقابت او با تلمود (با اخلاق انتزاعی او) و کلیسای رسمی دوران خود است.

نتیجه‌گیری:

برای ولادیمیر سولوویف میلاد یک رویداد مرکزی فلسفی، تاریخ‌نگاری و اخلاقی بود. در آن:

فلسفی — شکاف بین آفریننده و آفرینش برطرف می‌شود، بنیان وحدت همه‌چیز بنا می‌شود.

تاریخ‌نگاری — دوره جدید انسانیت الهی آغاز می‌شود، مسیر پیشرفت انسانیت الهی مشخص می‌شود.

اخلاقی — فرمان به مقدس‌سازی تمامی زندگی انسانی، از جمله بخش اجتماعی، از طریق کار فعال خوب داده می‌شود.

میلاد در سولوویف نه یک جشن خانوادگی آرام است، بلکه شروع یک درام جهانی نجات، که در آن هر انسانی به عنوان مشارکت‌کننده فراخوانده شده است. آن زنده‌سازی عشق مشخص و رنج‌کشیده و از هم گسیخته جهان است، همزمان با بزرگترین تعالیم ایمان و برنامه عملی برای عمل مسیحی در تاریخ.

Постоянный адрес данной публикации: