Дар мақола истиқлолияти иттилоотӣ ҳамчун яке аз пояҳои асосии давлатдории муосир дар шароити гузариш ба иқтисоди рақамӣ баррасӣ мешавад. Муаллиф нишон медиҳад, ки дар асри рақамӣ соҳибихтиёрии воқеии давлат на танҳо ба захираҳои сиёсӣ ва иқтисодӣ, балки ба қобилияти мустақилонаи ҷамъоварӣ, нигоҳдорӣ, коркард, ҳифз ва идоракунии иттилоот низ вобаста аст. Дар заминаи таҳлили санадҳои меъёрии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва муқоисаи онҳо бо равишҳои OECD, СММ, ITU, Бонки Ҷаҳонӣ, NIST, Иттиҳоди Аврупо ва Чин, мафҳуми истиқлолияти иттилоотӣ аз мафҳумҳои амнияти иттилоотӣ ва соҳибихтиёрии рақамӣ фарқгузорӣ мешавад.

Замони муосир, ки иттилоот ба унсури калидии рушди иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва сиёсӣ табдил ёфтааст, мафҳуми истиқлолияти иттилоотӣ аҳамияти хоса касб намудааст. Истиқлолияти иттилоотӣ маънои қобилияти як давлат ё ҷомеаро дорад: дар истеҳсол, коркард ва иртиботи иттилоот бе вобастагӣ аз системаҳои хориҷӣ ва бе таъсири неруҳои беруна. Ин мафҳум на танҳо ба амнияти иттилоотӣ рабт дорад, балки ба ҳифзи арзишҳои миллӣ, худшиносии фарҳангӣ ва истиқлолияти сиёсӣ низ таъсири амиқ мерасонад.

Амнияти иттилоотӣ дар марҳилаи рушди иқтисоди рақамӣ шарти калиди дар сатҳи миллӣ ба ҳисоб меравад, зеро таҳдиду хатарҳои мавҷудаи хислати иттилоотидошта дар айни замон омили бесуботкунандаи ҷомеа, унсури марказии муборизаҳои сиёсӣ, василаҳои асосии расидан ба мақсад ва аз ҳама бадтар заъифгардонандаи пояҳои давлатдорӣ мебошанд. Дар шароити имрӯза ҳифзи суботи сиёсӣ ва таъмини сулҳу субот аз он вобастааст, ки вазъи амнияти иттилоотии мамлакат дар кадом дараҷа қарор дорад ва иқтидори муҳофизавии он то кадом сатҳ қодир аст, ки таҳдиду хатарҳои навро безарар гардонад. Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар марҳилаи кунунии давлатдорӣ ба амнияти иттилоотии комил ниёзмандии бештар дорад. Марҳила ба марҳила ҷомеаи Тоҷикистон бо таҳдиду хатарҳое рӯ ба рӯ гардида истодааст, ки аксари онҳо дар фазои иттилоотии мамлакат пайдо мешаванд.