جشن ميلاد عيسى در سنت فرهنگی مسلمانان: الهیات، تاریخ و اعمال مدرن

جشن ميلاد عيسى مسیح (25 دسامبر/7 ژانویه) در نگاه مسلمانان، پدیده‌ای پیچیده است که در تقاطع الهیات سخت‌گیرانه، تعامل فرهنگی دیرینه و چالش‌های جهان‌شهرنشین مدرن قرار دارد. تفسیر آن بدون تقسیم به سه سطح کلیدی امکان‌پذیر نیست: روابط عقیدتی به شخصیت عيسى (یسى)، تجربه تاریخی همزیستی با انجمن‌های مسیحی و اعمال اجتماعی مدرن در شرایط چندمذهبی دینی.

1. بنای الهی: پیامبر عيسى بن مریم

برای درک موضع اسلام، لازم است به قرآن مراجعه کنیم که عيسى (به عربی یوسف) در آن 25 بار ذکر شده و یک سوره (سوره 19) به نام مادرش — مریم (ماریا) نامیده شده است. از دیدگاه اسلام:

• زادگاه عيسى — بزرگ‌ترین معجزه (آیه). این معجزه در قرآن (سوره 19:16-34) به تفصیل توصیف شده است که به عنوان معجزه‌ای برای همه جهانیان است. عيسى توسط مریم به فرمان خداوند بدون پدر به دنیا آمده است که قدرت خالق را تأیید می‌کند.

• عيسى — یکی از «عظیم‌المرتبه‌ها» (اُولیاء‌اللّه). او به عنوان پیامبر (نبی) و فرستاده (رسول) شناخته می‌شود که پیش از محمد بود و کتابی به نام انجیل (انجیل) حمل می‌کند، معجزه‌آور است، بینایان و مبتلایان به جذام را درمان می‌کند.

• رفتار سخت‌گیرانه به تعالیم مسیحیت. الهیات اسلام به طور قطعی بطلان بطلانیت عيسى، تریاد، ایده تجسد و دارایی (به تفسیر اسلام، عيسى به آسمان بلند شده و کسی دیگر بر روی صلیب به دار آویخته شده است) را رد می‌کند. بنابراین محتوای تعالیم مسیحی جشن ميلاد عيسى — تولد خدا در شکل انسان — برای اسلام قابل پذیرش نیست.

رویداد مهم: با وجود احترام عمیق به عيسى، در تقویم اسلامی هیچ جشن معینی برای تولد او وجود ندارد. جشن‌دادن تولد (مولد) یک عمل جدید است. حتی مولد ان‌نبی (روز تولد پیامبر محمد) در همه جا مورد توجه قرار نمی‌گیرد و به عنوان یک نوآوری (بیدع) توسط برخی از فرقه‌ها (مثلاً صوفی‌ها) شناخته می‌شود.

2. اندازه‌گیری تاریخی-فرهنگی: همزیستی و فاصله

برای قرن‌ها، جوامع مسلمان، به ویژه در امپراتوری عثمانی، پارس، هند و اندلس، با انجمن‌های مسیحی بزرگ در کنار هم زندگی کرده‌اند. این تجربه باعث شکل‌گیری برخی از سنت‌ها شده است:

• اصل «زیمم»: در حقوق اسلامی سنتی، مسیحیان، به عنوان «مردم کتاب» (أهل‌الکتاب)، حق بر محافظت و آزادی در ادعای ایمان خود را دارند، از جمله جشن‌ها. مسلمانان می‌توانند به طور غیرمستقیم رشد را به عنوان بخشی از زندگی مذهبی بیگانه، اما قانونی، به رسمیت بشناسند.

• تبادل فرهنگی و وام‌گیری: گاهی اوقات در هنر، ادبیات و فرهنگ عامه، تأثیر متقابل رخ می‌دهد. به عنوان مثال، در برخی از سنت‌های شاعرانه صوفی (مانند جلال‌الدین رومی) شخصیت عيسى به عنوان نماد بازگشت روحانی استفاده می‌شود. اما این وام‌گیری‌ها فرهنگی و نه آیینی بودند.

• عدم وجود ترکیب: در عین حال که در برخی از فرهنگ‌های دیگر، سنت‌های مذهبی با هم ترکیب می‌شوند، در اسلام، مرزهای واضحی حفظ شده است. شرکت در مراسم مسیحی یا جشن‌زدن رشد به عنوان یک عمل مذهبی از دست رفته است.

3. اعمال مدرن: از عدم پذیرش تا مشارکت سکولار

امروزه نگرش مسلمانان به رشد بسیار متفاوت است و به وابستگی به محیط جغرافیایی، اجتماعی و ایدئولوژیک بستگی دارد. می‌توان سه مدل اصلی را برشمارید:

1. رفتار دعویانه و فاصله. این موضع را محققان مذهبی محافظه‌کار و بسیاری از فعالان مذهبی دنبال می‌کنند. استدلال آن‌ها بر اساس اصل «الولا والبارة» (لویالتی و انزوا) است که زیردست‌گیری غیرمومنان را ممنوع می‌کند (تاشبه). تبریک گفتن به رشد، استفاده از نمادهای آن (درخت کریسمس، حلقه‌ها، مجسمه‌های مسیح کودک) و به ویژه شرکت در مراسم‌های نمازهای شب به عنوان یک گناه که ایمان را تضعیف می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. حتی نمادهای سکولار نیز به عنوان بخشی از سیستم مذهبی بیگانه رد می‌شوند.

2. مشارکت مدنی و تبریک‌های سکولار. این مدل در میان مسلمانانی که در کشورهای غربی یا در کشورهای با اکثریت مسیحی سکولار زندگی می‌کنند (مثلاً در روسیه) رایج است. در اینجا تفاوت واضحی بین رشد مذهبی (کریسمس) و پوشش فرهنگی آن (فروش‌های کریسمس، مهمانی‌های شرکت، نمادهای مانند سانتا کلاوس) وجود دارد. مسلمانان می‌توانند در مهمانی‌های شرکت شرکت کنند، با همکاران خود هدیه‌های معامله کنند، خانه‌های خود را با دکور « زمستانی» (و نه «کریسمس‌ای») تزیین کنند. این کار به عنوان یک حرکت احترام، یکپارچگی اجتماعی و حفظ روابط همسایه شناخته می‌شود، اما نه به عنوان یک عمل مذهبی.

3. سنت احترام بین‌جامعه‌ای در جوامع چندمذهبی. در چنین کشورهایی که جوامع مسیحی قدیمی وجود دارند، مانند لبنان، مصر، سوریه، اردن، مالزی و اندونزی، کریسمس اغلب جشن ملی یا جشن گسترده است. مسلمانان می‌توانند به طور عمومی با مسیحیان تبریک بگویند، در مراسم‌های عمومی شهری (نورپردازی‌های خیابانی، بازارها) شرکت کنند، کارت‌های تبریک ارسال کنند. در لبنان، به عنوان مثال، سیاستمداران مسلمان به طور سنتی با همشهریان خود با کریسمس تبریک می‌گویند. این کار به عنوان یک عمل همبستگی مدنی و احترام به سنت تنوع ملی شناخته می‌شود.

رویداد جالب: در ترکیه، علی‌رغم ماهیت سکولار دولت، سال نو (31 دسامبر) با استفاده از نمادهای به دست آمده از کریسمس (درخت کریسمس، پدربزرگ کریسمس — «نوئل بابا») جشن گرفته می‌شود. برای بسیاری از مسلمانان ترکیه‌ای این یک جشن سکولار است. اما مقامات مذهبی اغلب این عمل را به عنوان بیگانه‌کارانه مورد انتقاد قرار می‌دهند.

4. محیط روسیه: بین سال نو و کریسمس

برای مسلمانان روسیه، چرخه زیمستانی جشن‌ها بیشتر با سال نو — میراث سکولار شوروی — مرتبط است. درخت کریسمس، پدربزرگ کریسمس («شیش بابای» در تاتارها، «کیش بابای» در کارچایها) و مهمانی خانوادگی اغلب بدون مفاهیم مذهبی هستند. کریسمس در دیدگاه بسیاری به عنوان یک جشن مسیحی (روسی‌ای) در نظر گرفته می‌شود و شرکت در آن (مشارکت در مراسم، رعایت روزه، کولادو) به عنوان یک عمل قابل توجه نیست. مدیریت معنوی مسلمانان به طور منظم بیانیه‌های (فتوای) منتشر می‌کنند که توصیه می‌کنند بر روی جشن‌های اسلامی تمرکز کنند و از رituals بیگانه دوری کنند.

نتیجه‌گیری

بنابراین، کریسمس در سنت فرهنگی مسلمانان یک پدیده یکپارچه نیست. این یک رشته از اعمال است — از انزوا کامل تا مشارکت سکولار فعال. تفسیر آن بر سه پایه غیرقابل تردید استوار است: احترام بی‌条件 به پیامبر عيسى در چارچوب الهیات اسلام، احترام تاریخی به جشن‌های «مردم کتاب» و انطباق عملی به واقعیات جهان چندمذهبی. مسلمانان مدرن مجبور به تعادل بین پاکدامنی عقیدتی و یکپارچگی اجتماعی، بین پیروی از فتوای‌های معتبر و تمایل به مشارکت در حالت عمومی جشن‌ها هستند. این دیالکتیک و شکل‌دهنده به نگرش متنوع امروزانه به جشن کریسمس است.

Постоянный адрес данной публикации: