کمدی‌های معروف درباره کریسمس: از ساتیرا تا کانون احساسی

کمدی کریسمس یکی از پایدارترین و محبوب‌ترین ژانرهای سینمای جهانی است که همزمان عملکرد سرگرمی‌بخش، درمانی و اجتماعی-انتقادی را دارد. کلاسیک‌های آن در طول دهه‌ها شکل گرفته و چندین آرکتایپ داستانی پایدار را ایجاد کرده‌اند که از ساتیرای زننده تا داستان‌های احساسی درباره ارزش‌های خانوادگی متفاوت هستند.

آرکتایپ 1: شخصیت اسکروچ و بازسازی اسکروچ

مدل کلاسیک، که به داستان چارلز دیکنز "آواز کریسمس" (1843) بازمی‌گردد. داستان درباره یک منفعت‌طلب و منفی‌گرا است که در کریسمس توسط ارواح بازدید می‌شود و زندگی خود را بازنگری می‌کند، که منبع بی‌پایانی برای تغییرات و تغییرات شده است.

"این زندگی زیبا" (1946) فرانک کاپرا. اگرچه این یک تغییر مستقیم دیکنز نیست، اما این فیلم از شماره اسکروچ استفاده می‌کند. قهرمان جورج بیلی، یک انسان خودخواهانه و آلترناتیو است که در نهایت به خودکشی گرایش دارد. "نجات" او از طریق مداخله یک فرشته و نمایش این که شهر بدون او چگونه خواهد شد، یک تغییر احساسی و فلسفی عمیق از داستان دیکنس است. این فیلم یک کلاسیک بی‌نظیر است که هر سال در ایالات متحده به عنوان یک مراسم سالانه پخش می‌شود و نشان می‌دهد که کمدی کریسمس می‌تواند موضوعات وجودی را بلند کند.

"یک تنهایی در خانه" (1990) کریس کولامبوس. نسخه مدرن و متمرکز بر کودکان از آرکتایپ. نه کوین مک‌کالستر اسکروچ، بلکه بستگان بزرگسال او و همسایگان. آن‌ها، که به سوی مشغله‌های پیش‌پایه و مشکلات خود مشغول هستند، "فراموش می‌کنند" که کودک را به عنوان نماد معنای خانواده رد می‌کنند. کوین، از طریق آزمایش‌ها (جنگ با دزدان) و ملاقات با همسایه‌ای تنهای "غایب" (مثل یک ارواح)، نه خودش بازمی‌گردد، بلکه کاتالیزوری برای بازسازی بزرگسالان می‌شود و به آن‌ها یادآوری می‌کند که ارزش‌های اصلی چیست. این بازتفسیر ناب کانون برای نسل جدید است.

"کریسمس‌های خانوادگی" (1989) جرمیا س. چککی. کلارک گریزولد — ضد اسکروچ، یک هوادار افراطی جشن، که تعاقب بی‌وقفه او برای یک کریسمس کامل به یک سری از فاجعه‌ها منجر می‌شود. کمدی بر اساس ساتیرای رویکرد مصرف‌گرایانه و استرس‌زا به جشن است. در پایان، با وجود تمام شکست‌ها، خانواده به وحدت واقعی دست می‌یابد که به روح پایان خوش دیکنس پی می‌برد، اما از طریق ابسورد و فارس.

آرکتایپ 2: سانتا کلوز در بحران

تغییری بر موضوع "خدایی که به زمین آمده"، جایی که شخصیت مذهبی جشن با مشکلات انسانی مواجه می‌شود، اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهد یا با اداره مواجه می‌شود.

"یک تنهایی در خانه 2: گم‌شده در نیویورک" (1992). اگرچه قهرمان اصلی کوین است، اما صحنه با سانتا کلوز واقعی (که توسط بازیگر تیم کارری در یک صحنه بازی می‌کند، اما مهم‌تر از همه، تصویر او در پارک) نقش کلیدی دارد. اهدا کردن کوین به یک زن بی‌خانمان "هدیه" از سانتا — یک لحظه مهم برای ژانر است: جادو و معجزه جشن از طریق دستان انسان‌ها و بخشش ایجاد می‌شود.

"معجزه در خیابان 34" (1947، بازسازی 1994). این فیلم بین کمدی، درام و افسانه تعادل دارد. داستان مردی که ادعا می‌کند سانتا کلوز واقعی است و مجبور به اثبات این ادعا در دادگاه است، یک ساتیرای برجسته از روانیت بیش از حد و از دست رفتن معجزه در دنیای بزرگسالان است. پیروزی ایمان بر سینicism در دادگاه — اوج رؤیای کمدی کریسمس است.

"کلاوس" (2019، انیمیشن). یک بازنویسی نوآورانه و بصری زیبا از داستان سانتا. در اینجا او یک کارگر تنهای ساز اسباب‌بازی است که "جادو" را با بخشندگی خود به یک صندوق‌بان خودخواهانه راه‌اندازی می‌کند. این فیلم از زنجیره‌ای از اعمال نیک به بررسی منشاء افسانه می‌پردازد و یک توضیح انسانی‌تر از معجزه ارائه می‌دهد، نه معجزه‌ای.

آرکتایپ 3: ابسورد خانوادگی و شورش علیه ایدئال

روندی که در دهه‌های 1980-1990 شکوفا شد، که به جای ستایش خانواده ایده‌آل، ناهنجاری‌های خانواده و استرس‌های ناشی از تعهدات را высмеید.

"کریسمس با شکست‌خورده‌ها" (1989) جرمیا س. چککی. اوج این رونق. دو خانواده رقابت می‌کنند تا در یک جشن نمایشی و افراطی برنده شوند، که همه چیز را به گروتسک می‌کشد. این یک ساتیرای تند از مصرف‌گرایی رقابتی، لیکنی و تمایل به "به نظر برسید، نه اینکه باشید" به عنوان خانواده شاد است. این فیلم به دلیل دیدگاه سینیک و شناخته‌شده‌اش بر سوت و سوت کریسمس به عنوان یک فرهنگ مقدس تبدیل شد.

"خانواده کروز" (2012، انیمیشن) و دنباله‌های آن. اگرچه این یک فیلم کریسمس نیست، اما موضوعات آن — درگیری پدر محافظه‌کار با دنیای جدید، تلاش برای حفظ خانواده در دنیای تغییر یافته، ارزش خانه — به خوبی با پارادایم کریسمس هماهنگ هستند. بسیاری از آن را به عنوان یک فیلم درباره ارزش‌های خانوادگی در مارافون‌های کریسمس قرار می‌دهند.

کمدی رمانتیک در پس‌زمینه جشن

در اینجا کریسمس یک کاتالیزور جادویی برای عشق است که شرایطی برای ملاقات یا بازگشت ایجاد می‌کند.

"عشق واقعی" (2003) رічارد کورتیس. یک مجموعه از داستان‌های مختلف، مرتبط با لندن در پیش‌از کریسمس. این فیلم به طور ماهرانه‌ای احساسات صادقانه را با کمدی سیاه ترکیب می‌کند (مثل داستان یک نویسنده و یک کارگر هتل). این فیلم مدل‌ای برای "رومکوم‌های کریسمس" مدرن است که رابطه‌های عشق را در این زمان خاص نشان می‌دهد، نشان می‌دهد که کریسمس زمانی است که احساسات به اوج می‌رسند و عشق در تمام اشکال خود نشان داده می‌شود — عشق عاشقانه، دوستانه و پدرانه.

فеномن فرهنگی و راز موفقیت

موفقیت کمدی‌های کریسمس به چندین عامل بستگی دارد:

رسمیت و نستالژی: تماشای سالانه باعث ایجاد اثر سنت می‌شود، یک "رسم خانوادگی" شخصی.

تأثیر درمانی: آن‌ها از طریق خنده و اشک یک کاتارسیس ارائه می‌دهند و استرس جشن واقعی را کاهش می‌دهند و درون‌مایه‌های خانوادگی داخلی را (در قالب افسانه) حل می‌کنند.

ارکتایپ‌های جهانی: موضوعات بازسازی، خانواده، ایمان و بخشندگی بین فرهنگ‌ها هستند.

توازن بین ساتیرا و احساسات: بهترین نمونه‌های ژانر به طور ماهرانه‌ای ازجایگاه‌های جشن (مصرف، استرس) استفاده می‌کنند، اما در پایان ارزش‌های واقعی و انسانی آن را تأیید می‌کنند.

نتیجه‌گیری: کمدی‌های کریسمس نه تنها یک لیست از فیلم‌ها، بلکه یک فولکلور مدرن شکل گرفته‌اند، مجموعه‌ای از داستان‌ها که جامعه هر سال از طریق آن‌ها بر موضوعات ارزش‌ها، خانواده و معنا از جشن تفکر می‌کند. از گروتسک ساتیرای "کریسمس با شکست‌خورده‌ها" تا انسان‌گرایی احساسی "این زندگی زیبا" — این ژانر طیفی از واکنش‌های ممکن به کریسمس ایجاد کرده است، نشان دادن این که خنده می‌تواند روشی عمیق و مهم‌تر از جدیت رسمی برای جشن باشد. آن‌ها بخشی از غذای تعطیلات شده‌اند و به ما یادآوری می‌کنند که شگفتی اصلی کریسمس این است که بتوانیم خودمان را به خنده بیندازیم و با گرمی به نزدیکان خود نگاه کنیم.

Permanent link to this publication: